Opeth - Sorceress (2016)

Ik vind Sorceress nochtans vele malen interessanter dan hetgeen Dream Theater de laatste tijd uitbraakt.
Er staan zachtere nummers op, maar toch ook wel enkele hele leuke stampers. Het geheel zit zeer goed in elkaar: zelfs Will O The Wisp valt op z'n plaats. Ik hoor zelfs een stukje Blackwater Park op Sorceress (Bleak vs Chrysalis), minus de deathmetalstukken.
Later meer. Reviewgewijs.

De laatste Dream Theater was inderdaad niet veel soeps. Verder kun je beide bands totaal niet met elkaar vergelijken. Leuke stampers, wat moet ik me daar bij voorstellen?

Productie van deze plaat heeft nog steeds niks met het oude werk te maken!

De nieuwe Opeth openbaart zich als een fragmentarisch allegaartje, balancerend tussen lichte jazzy 70's prog en harmonieuze 70's rock/metal. Het is behoorlijk retro allemaal. Dat is op zich niet erg natuurlijk. Waar ik tijdens de eerste beluistering wat moeite mee heb, is dat nergens een echte richting gekozen wordt. Het loodzware The Wilde Flowers staat plompverloren tussen twee lichte stukken in, en de contrasten vind je zelfs binnen enkele nummers. Strange Brew doet zijn naam wel eer aan, het is een merkwaardig brouwsel. Stroperig, traag, log en donker, maar zonder echt op gang te komen met lichtere passages die kant noch wal raken.

Ik kom bij de eerste beluistering niet verder dan een 6,5. Slecht is het allemaal niet... Nog eens beter luisteren.

En is dit album heavy? Ha! Vergeet het mensen. Dit heeft nog altijd niets meer met de oude Opeth te maken, zelfs geen knipoog naar het zwaardere werk waar de band zo beroemd mee werd. Dit is rock op z'n best, de rock uit de jaren '70 welteverstaan. Bij vlagen klinkt het album mellow zelfs, nog meer dan op de voorgaande twee albums.

Over een paar dagen een echte, uitvoerige review.

Edit:

De Aardschok-review is overigens niet serieus te nemen. Sterker nog, talloze passages in de recensie van André Verhuysen review Aardschok zijn ronduit bizar. Hij schrijft doodleuk dat de eerste vijf songs 'tot het beste werk behoren dat de band ooit heeft uitgebracht.' En dan de uitsmijter: 'Opeth-fans kunnen opgelucht ademhalen. Åkerfeldt heeft ze op hun wenken bediend.'

Ik denk dat dit best een aardige cd is, maar zeker geen 85 punten waard. En het is al helemaal geen cd waar Opeth-fans in algemene zin blij mee kunnen zijn. Denk ik tenminste.

Eerste keer beluisterd gisteravond in het bedje met de koptelefoon op. Vrij aparte plaat zoveel is wel weer duidelijk geworden. Veel kalme stukken en een aantal hardere stukken/momenten zonder dat het ook maar ergens richting oud werk gaat. Van Fleeting Glance en vooral Era werd ik wel gelijk heel erg blij. Ik denk de meeste Opeth fans wel. De rest klonk zeker niet verkeerd. Wel weer een plaatje die ik nu weer wil beluisteren. Meestal wel een goed teken.

Andre Verhuysen nemen we toch al niet meer serieus sinds hij Death Magnetic van Metallica een 10 gaf ?

Zeker niet, maar je verwacht dat zo'n blad reviews laat maken met enige realiteitszin/objectiviteit/deskundigheid.

Inderdaad, Era is een stevige afsluiter en kwam op mij over als een van de betere werkjes op het album. Wat ik ook zat te bedenken, is dat een dubbel-cd (zoiets als Damnation/Deliverance) ook heel mooi was geweest. Dus een album met mellow 70's werk (Will O The Wisp o.a.) en dan een album met stevigere songs in de nieuwe stijl. Ik mis toch een beetje de eenheid, maar na twee keer luisteren is het nog te vroeg voor een definitief oordeel.

Bij mij direct kat in 't bakkie met deze plaat. Gevoelsmatig meteen 5 sterren, zo goed viel de eerste luisterbeurt. Ik wacht even met stemmen, dat lijkt me wel verstandig.

Eerste luisterbeurt stemt mij niet positief. Maar ik wacht nog een paar luisterbeurten af . . . .

Heb 'm zelf al een paar keer beluisterd en Sorceress klinkt beter dan in iedergeval Heritage en Pale Communion. Op dit album is pas echt het 70's gevoel doorgevoerd waar Akerfeldt blijkbaar mee door wil gaan, hadden ze blijkbaar 2 albums voor nodig. Het is niet dat ik de twee voorgaande albums slecht vond, maar het voelde als een plaat met een stel losse nummers, waarbij ik vaak na 2 weken luisteren wat losse nummers eruit pikte die ik wel aardig vond. Dacht bij het horen van het gelijknamige nummer nog dat het niets zou worden, de eerste minuut daarvan vind ik verschrikkelijk, maar de rest van het album is fantastisch, dit ga ik nog wel een tijdje blijven draaien. Het klinkt als een geheel, waarbij ik gewoon de behoefte heb dit van begin tot eind te beluisteren, met een erg fijn middenstuk met Sorceress 2 en The Seventh Sojourn.
Favorieten zijn nu wel Era, Strange Brew & A Fleeting Glance (lekkere solo op het eind!)

Mooie opener trouwens!

1e keer geluisterd. Weet het nog niet. Aantal lekkere stukken gehoord. Alleen bij de Sorceress 2 zat ik een paar te kijken oftie nog lang duurt.

Het "zweedse" Engels van Michael stoort me op een paar momenten. Had ik voorheen nog nooit gehad.

Ik vraag mij bij deze plaat toch echt af of hier niet Rock moet staan i.p.v. Metal.

Deze plaat is meer metal dan Heritage en Pale Communion bij elkaar.

Vond je die platen dan wel metal? Dit Sorceress is jaren '70 / '80 progrock. Waar hoor jij metal?
Ik vind 'm trouwens wel beter dan die twee.

Sorceress heeft in ieder geval aanzienlijk méér metal-invloeden dan Pale Communion (waar metal ook als genre staat) en Heritage. Nummers als The Wilde Flowers, Chrysalis en Era vind ik meer progmetal dan progrock. Metal zou ik hier dan zeker ook laten staan, al zou rock er nog wel bij kunnen natuurlijk.

Voor mij heeft deze plaat niets met metal te maken, maar de vraag is altijd waar de grens ligt. Een bepaalde heavy track, of wat zwaardere passages, maken het nog geen metal. Rock is de beste typering. Een andere discussie is weer of het wat uitmaakt, metal of rock. Ik vind het niet echt relevant. Wat Opeth wel goed doet, is goede muziek maken. En daar gaat het uiteindelijk om.

Ik keek eens bij Pale Communion & Heritage op deze staat en daar staat ook als genre 'rock', Pale Communion inderdaad ook 'metal'. Als je op Discogs kijkt, dan hebben alle 3 de albums als genre 'rock' en geen metal meer. Style is 'progrock'. Ik kan dat dus goed volgen.

Ik vind het trouwens een goede plaat, van het niveau Pale Communion en beter dan Heritage.

Ik wilde een correctie doorsturen (al vind ik Slither op Heritage wel flirten met metal) maar blijkbaar is iemand me voor geweest. Nu staat er enkel 'rock' bij de drie laatste albums. Iedereen tevreden hopelijk.

It was I!

Heb jij dit nieuwe album al gehoord Kronos?

Ik wacht rustig af tot het verschenen is. Paar nachtjes slapen nog.

Is een ode aan Rainbow. Rainbow was een hardrockband.

Will O The Wisp is prachtig! Evenals de hoesafbeelding.

De hoes gaat eigenlijk niet samen met de muziek die er op staat. Verder met iedere luisterbeurt gaat de kwaliteit van het inhoudelijke er fors op vooruit. Schitterende plaat! Blijft maar groeien en groeien!

De muziek is een stuk fletser en kleurlozer bedoel je?

Sfeervol is toch wel de juiste typering, vind ik. Een geslaagd album. Waar ik aanvankelijk het geheel nogal fragmentarisch vond overkomen, straalt Sorceress voor mij nu wel een eenheid uit en draagt de afwisseling bij aan het luisterplezier. Dit is uiteindelijk gewoon een heerlijke progrock-plaat in mijn oren, waarbij het op de rustige momenten heerlijk wegdromen is. De gitaarsolo's zijn niet aan te slepen, het drumwerk is geweldig, zeker met koptelefoon valt hier veel te genieten. Retro smaakt best lekker op deze manier. Sinds Heritage het afscheid vormde van Opeth in de oude stijl, is dit het beste album in de nieuwe. Hoogtepunten: Sorceress, Crysalis, WIll O The Wisp, The Seventh Sojourn en Era.

Dit is gewoonweg een ijzersterke plaat. Ook het gemiddelde vind ik absoluut niet rechtvaardig. De fans van Opeth die in het verleden vast zitten zullen degelijke albums als deze nooit tot hun echte waarde willen inschatten. En dit is jammer. Simpelweg omdat dit nu al de derde plaat is die haaks op het werk staat van alles wat voor Heritage kwam. Zo ook voor Damnation, die eveneens niet te vergelijken is met het hedendaagse werk. De band zit overduidelijk in een evolutie gewoon door het feit al dat ze die technische harde metal laten voor wat het is. Ze zijn meesters in hun vak en hoeven niets meer te bewijzen in dit type genre. Opeth is een grote naam en vele fans zijn geworteld met het werk die tot pakweg 8 jaar geleden werd gemaakt. Maar deze nieuweling staat boordevol creatieve ideëen, met harde stukken en idd zachte. Een mooie afwisseling. Neem nu Will O the Wisp. Wat een nummer zeg. Ian Anderson van Tull mag terecht jaloers zijn op zo'n nummer. Zo'n kwalitatief nummer staat al niet op Songs from the Wood of opvolger Heavy Horses. Opeth blijkt meer dan die technical metal. Net zo goed als Pale Communion en opnieuw van een hoog niveau! 5 sterren.

Neen, eerder omgekeerd!

Helemaal eens met Leeds. Schrok ook van het gemiddelde hier, maar dat zal wellicht nog veranderen. Voor mij een ijzersterke album, prachtige nummers. Zal binnenkort, na een aantal luisterbeurten, een review schrijven.

Mee eens, Leeds. Heb hem net integraal op mintgroen vinyl geluisterd. Mijns inziens beter dan Heritage en Pale Communion. Het getuigt van lef om als band met zo'n grote schare fans toch elke keer weer je koers te durven wijzigen. Live daarentegen zullen de mannen het oude repertoire wel weer uit de kast halen.

Absoluut. En dat siert de band ook. Ik hou van Morningrise, Still Life, Blackwater Park en Deliverence net zoals ik Pale Communion en Sorceress enorm waardeer. Heel moeilijk te vergelijken met elkaar maar allen zeer inhoudelijk goed gebracht. Heritage is als het debuut. Zoekende! Maar wat ze nu brengen doet overtuigen! Sterke prestatie.