menu

Opeth - Sorceress (2016)

mijn stem
3,79 (164)
164 stemmen

Zweden
Rock
Label: Nuclear Blast

  1. Persephone (1:51)
  2. Sorceress (5:49)
  3. The Wilde Flowers (6:49)
  4. Will O the Wisp (5:07)
  5. Chrysalis (7:16)
  6. Sorceress 2 (3:49)
  7. The Seventh Sojourn (5:29)
  8. Strange Brew (8:44)
  9. A Fleeting Glance (5:06)
  10. Era (5:41)
  11. Persephone (Slight Return) (0:54)
  12. The Ward * (3:13)
  13. Spring MCMLXXIV * (6:11)
  14. Cusp of Eternity [Live] * (5:44)
  15. The Drapery Falls [Live] * (10:23)
  16. Voice of Treason [Live] * (8:10)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 56:35 (1:30:16)
zoeken in:
avatar van Perpetual
5,0
Leptop schreef:

Dat antwoord deel 1 is makkelijk. Ik nam mijn eigen post letterlijk. Dus vaker luisteren om de samenhang te vinden die er niet is, althans dat zou zo zijn, is zonde van de tijd. Een soort van ironie.

Antwoord deel 2 ligt genuanceerder. Ik denk wel dat ik gevoelig ben voor samenhang. Maar dat kan op verschillende niveaus liggen. Vooral een gevoelsniveau. Ik houd erg van muziek die alle kanten op gaat, maar als geheel staat en voelt als een huis. Mijn top 10 staat vol met samenhangende albums. Sfeer, sfeer, sfeer.
Vooralsnog mis ik sfeer binnen deze Opeth.

Natuurlijk ga ik verder luisteren
Ik ben veel te nieuwsgierig.


Het vervelende van geschreven tekst, het is soms lastig om te zien of iets ironisch bedoeld wordt. De drie puntjes waren hierin toch essentieel.

Dank je voor je antwoord! Je top 10 staat absoluut vol met sfeervol muziek. Op een aantal na die ik niet gehoord heb, zijn het allemaal meesterwerken.

De sfeer is er voor mij overigens wel te vinden op deze cd; alleen lang niet zoals op oudere cd's en daarnaast werkt het ook niet echt ergens naartoe.

avatar van Rick53
3,5
Fleeting Glance is voor mij het hoogtepuntje uit de zeer smakelijke plaat van Opeth. Op het begin was dat lang niet het geval, maar na een aantal luisterbeurten valt die voor mij toch het meeste op. Heerlijk.

avatar van Leptop
3,5
Hedenochtend: Volkskrant 5*.


avatar van crosskip
3,5
De live-bonsutracks zijn als het goed is opgenomen in Plovdiv met een compleet orkest en koor en alles. Vond het al raar dat ze niks met dat optreden hebben gedaan, maar hier zijn (een deel van) de opnames dus gebleven. Zonde eigenlijk dat het bij deze drie nummers is gebleven, want het klinkt verrassend gaaf. Vooral met Cusps Of Eternity refrein met dat hele koor erachter!

avatar van RuudC
2,5
Ik parkeer m nog even op drie sterren. So far nog niet onder de indruk. Sommige stukken spreken wel aan, maar het grootste deel mist spanning en sfeer. Komende week ga ik er nog wel even goed voor zitten. Ik merk toch dat ik de oude Opeth wel heel erg begin te missen.

avatar van Casartelli
3,5
Hier was de eerste indruk vandaag ook nog niet onverdeeld positief, vooral niet over pakweg het eerste halfuur. Aan het eind zaten nog wel een paar sterke nummers.

avatar van buso
3,5
Tweede luisterbeurt bezig en voorlopig word ik niet overrompeld. Er zitten mooie momenten tussen, maar evengoed momenten dat ik er de aandacht niet bij kan houden. De bonuscd is op het eerste gehoor wel een cd die regelmatig in de cdspeler te vinden zal zijn (in tegenstelling tot de meeste bonuscd's).
Ergens een recensie gelezen dat dit tot het hardste werk van Opeth zou behoren. Ik hoor het toch niet, maar goed, misschien zit er een prop in mijn oren

avatar van dylan65
3,5
Inmiddels aan de 10e luisterbeurt toe, en dit album begint me steeds beter te bevallen. Zoals velen moeten wennen aan de richting die Opeth is ingegaan, maar van de drie laatste albums vind ik dit toch wel de beste, met Chrysalis, Strange Brew en A Fleeting Glance als uitschieters. Toch kan ik niet ontkennen dat ik stilletjes hoop dat het volgende album weer een beetje richting SL of MAYH gaat..

avatar van Leptop
3,5
Het openingsbod wordt na wat wikken en wegen 3,5*.
Het is op dit moment een album in ontwikkeling, maar niet op indrukwekkende wijze. Dat heeft zeker ook te maken met de productie die ik net als Pale Communion te dof vind. De muziek komt niet los van mijn speakers en minder tot leven. Het hoeft natuurlijk niet zo gelikt te zijn als op Ghost Reveries, maar iets meer helderheid en detail hadden mijn luisterplezier zeker verhoogd. En mogelijk ook mijn punt.

De tijd zal leren of dit nog kan groeien naar 4*.

avatar van El Stepperiño
3,5
Casartelli schreef:
Hier was de eerste indruk vandaag ook nog niet onverdeeld positief, vooral niet over pakweg het eerste halfuur. Aan het eind zaten nog wel een paar sterke nummers.


Precies dit.

avatar van Perpetual
5,0
Nu ook maar eens mijn review. Als redelijk grote Opeth (volg eigenlijk alles van Åkerfeldt) fan, heb ik sinds de aankondiging van deze cd bijna letterlijk op het puntje van mijn stoel gezeten. In tegenstelling tot vele andere Opeth fans ben ik juist erg tevreden met de wending die ze genomen hebben. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de discografie van hen niet tot in de puntjes heb beluisterd. Sterker nog, er zijn cds die ik helemaal niet in zijn geheel gehoord heb (voor de geïnteresseerden, op volgorde van release: 1,2,3,6,10). Dat is deels te wijten aan het feit dat ik gewoon een trage muziekluisteraar ben en deels dat ik gauw vast blijf op één nummer en de rest van de cd "vergeet". Ik vermeld dat zodat als ik de uitspraak, 'Sorceress mag van mij in de top 3 beste Opeth cds staan', je begrijpt dat ik vijf cds niet meetel. 

*Persophone is een mooie intro. Heb het de eerste paar luisterbeurten veelal geskipped, maar kan het nu wel waarderen. Titelsong *Sorceress kickt daarna direct in. Wat een geweldige intro wordt daar gespeeld door gitaar, bass en keyboard. Tekstueel gezien geeft dit nummer direct een thema van de cd aan, maakt de cover ook direct duidelijker. Bekijk hier overigens een briljante cover op youtube https://youtu.be/AW6d-9ZK-NA.
*The Wilde Flowers, tempo zakt een beetje. Weer een heerlijke groove en een fantastische solo. Na de vierde minuut komt er een bijna dromerig stukje die als antwoord een heerlijk muur aan geluid krijgt. Vind de afsluiting overigens perfect, één akkoord op de piano die door echoot. Hierna komt een parel, *Will O The Wisp. Volgens Åkerfeldt heeft hij Dun Ringill van Jethro Tull als inspiratie gehad voor dit nummer. Ik word een blije man als Åkerfeldt eens beslist om een hele cd met dit soort muziek uit te brengen.. *Chrysalis is wederom een fantastische nummer. Vanaf 0:54 ongeveer begint voor een korte 15 seconden een naar mijn mening door Dream Theater geïnspireerd stukje, terwijl de gedeelte erna meer iets van Muse weg heeft. Dit nummer sluit heerlijk af, flanger past er perfect bij. *Sorceress 2 is tekstueel gezien een vervolg/antwoord op de titelsong. Heel interessant om te verschillende standpunten te horen. De een is vrij donker, boos, de ander liefdevol. *The Seventh Sojourn heeft een bijna vier minuten durende Arabisch geïnspireerde melodie, verassend mooi gedaan. Tegen het einde verandert het nummer, wordt het rustiger en maakt de overgang naar het volgende nummer ook gemakkelijker. Hier krijgen we absoluut technisch hoogstandje, *Strange Brew. Ontzettend mooi nummer, wellicht het beste nummer op deze cd en kan gemakkelijk tussen de tien beste Opeth nummers staan. Åkerfeldt zijn stem komt bij dit nummer erg sterk naar voren. Ik kan eigenlijk wel door blijven gaan over hoe fantastisch ik dit nummer vind, alle kleine details, de geweldige mix van genres. Ook hier word ik er aan herinnert hoe geweldig ik de akkoord keuzes van deze groep vind, ze eindigen meestal op zulke mooie akkoorden. De korte gitaar riff tegen de zeven minuten is briljant. Hij had iets langer van mij door mogen gaan, maar ik weet pas zeker of dat had gepast wanneer ik dat stukje op de gitaar leer en zelf meespeel. *A Fleeting Glance gaat weer helemaal terug in de tijd. Gewoon een heerlijk nummer met een lekkere solo en wederom een erg harmonisch einde. *Era pakte mij bij de intro niet, maar dat veranderde direct toen het nummer verder ontwikkelde. Ook erg sterk. *Persephone (Slight Return), mooie afsluiting.
Bonustracks
*The Ward reist ook weer terug in de tijd, geweldige nummer. Heerlijke ritme. *Spring MCMLXXIV, wat een plaat.. Het is hier vast al eens gemeld, maar de titel van dit nummer vertaalt zich naar de lente van 1974, Åkerfeldt is geboren op 17 april. Echt een fantastische rock plaat, eigenlijk net te goed om als bonus op de cd te staan. De laatste twee minuten aan solo's zitten boordevol met kippenvel momenten.
Op de live tracks geef k verder geen commentaar. Leuke toevoeging, maar zal het niet vaak horen. Hoop wel eens van deze band live te mogen genieten.

Vooralsnog de beste cd van 2016 voor mij. Het zal niet als een verassing komen dat ik deze cd 5* ga geven.

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Opeth - Sorceress - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Bij de Zweedse band Opeth dacht ik tot voor kort aan metal van het soort dat mij meestal niet kan bekoren. Opeth schijnt de death metal met grunts, die het jaren lang heeft gemaakt, echter een paar jaar geleden te hebben afgezworen en vervolgens te hebben gekozen voor de progrock.

Dat is een genre waarvoor je de handen van de critici ook niet snel op elkaar krijgt, maar toch heb ik voor Sorceress, de nieuwe plaat van Opeth, inmiddels al flink wat buitengewoon lovende recensies voorbij zien komen.

Daarom ben ik onlangs, voor het eerst in mijn leven, aan een plaat van Opeth begonnen en daar heb ik zeker geen spijt van.

Opeth maakt op Sorceress muziek die inderdaad flink is geïnspireerd door progrock uit vervlogen tijden, maar de band uit Stockholm combineert de wat zweverige songs vol invloeden uit de progrock met veel stevigere rocksongs, die juist flink citeren uit de hardrock zoals die in de jaren 70 populair was.

De combinatie van invloeden uit de 70s progrock en hardrock, met hier en daar een citaat uit het metal verleden van Opeth zelf of juist een akoestisch uitstapje of een jazzrock achtige passage, pakt geweldig uit. Sorceress bevat een aantal onnavolgbare songs vol muzikale hoogstandjes, maar ook voor een redelijk rechttoe rechtaan metal riff ben je bij de Zweedse band aan het juiste adres.

Wanneer ik denk aan progrock uit de jaren 70, denk ik aan een heleboel bands die allemaal hun eigen fans hadden en waarbinnen ik zelf ook mijn duidelijke favorieten had. Opeth gooit invloeden van al deze bands op een grote hoop en maakt progrock die steeds weer aan een andere grote band uit het verleden doet denken, waarbij zowel uiterst ingetogen als zeer eclectische varianten voorbij komen. Ook met de invloeden uit de hardrock is Opeth overigens bepaald niet kieskeurig.

Bij beluistering van Sorceress komt daarom een hele waslijst aan grote namen voorbij, maar ik ga er voor de afwisseling eens niet een noemen. Al deze namen gaan immers maar heel even mee als vergelijkingsmateriaal en bovendien doe je er Opeth tekort mee. Op Sorceress maakt de Zweedse band immers niet alleen rockmuziek vol invloeden, maar maakt het bovendien muziek met een opvallend eigen geluid.

Sorceress is een razend knappe plaat vol dynamiek en avontuur en vol schoonheid en ruwheid, maar naar verluid stond alles in slechts 12 dagen op de band. Het is illustratief voor de bijzondere wijze waarop Opeth met muziek bezig is.

Met hun oude metal platen kan ik nog steeds niet uit de voeten, maar van deze progrock verrassing met hier en daar een uitstapje richting de hardrock en nog wat verrassende invloeden kan ik inmiddels geen genoeg meer krijgen. Erwin Zijleman

avatar van glenn53
4,0
Nou dan de vorige twee ook maar even beluisteren. en doorbijten , want Blackwater Park is een juweeltje.

avatar van jellylips
4,0
Een paar minpuntjes: Ik vind Will O The Wisp geen mooi nummer afgezien van de mooie gitaarmelodie op het einde. Mikael valt toch ook wel een beetje door de mand met die rockzang in Chrysalis.

Maar voor de rest: wat een heerlijke plaat. Sorceress 2 had zo een lichte passage uit een Blackwater Park track kunnen zijn, en zo avontuurlijk als op Strange Brew heb ik ze in tijden niet gehoord. En dat einde van A Fleeting Glance, wat een climax.

avatar van Don Cappuccino
2,0
Ik ga geen tijd meer aan dit album spenderen, het voelt voor mij als een taak om Sorceress af te luisteren. Åkerfeldt's vocalen missen bezieling op deze plaat, de songs zijn fragmentarisch en de productie is ronduit dof. De unieke identiteit van Opeth wordt op deze plaat definitief verruild voor jaren '70 progrockworship, alsof Åkerfeldt graag wil laten horen welke mooie oude platen hij allemaal in de kast heeft staan.

avatar van Kronos
4,0
Ik kan me bij de meeste punten van kritiek wel iets voorstellen, Don Cappuccino. Maar de songs fragmentarisch? Naar Opeth-normen vind ik de nummers juist vrij conventioneel van opbouw, waardoor Sorceress volgens mij het toegankelijkste album van Opeth is sinds Damnation.

avatar van Don Cappuccino
2,0
Kronos schreef:
Maar de songs fragmentarisch? Naar Opeth-normen vind ik de nummers juist vrij conventioneel van opbouw, waardoor Sorceress volgens mij het toegankelijkste album van Opeth is sinds Damnation.


De songs zijn inderdaad relatief conventioneel opgebouwd vergeleken met het oude materiaal, daar kan ik me helemaal in vinden. Bij het oudere materiaal had ik meer het gevoel dat de passages prachtig in elkaar vloeiden en er constant een momentum werd gehouden, maakt niet uit hoe complex het werd. Nu heb ik het gevoel dat ik veel verschillende passages hoor, maar weinig samenhang binnen het geheel (een song) hoor. Nergens heb ik het gevoel dat deze plaat echt op gang komt daardoor. Op veel andere fora wordt hier ook over gesproken, hier op MusicMeter lijkt de consensus een heel stuk positiever te zijn.

avatar van Leptop
3,5
Ik ben het grotendeels met je eens hoewel ik niet zo de drang heb naar oude tijden als veel andere kritikasters. Overigens vind ik dit album zeker nog wel een voldoende met enkele topstukken aan muziek. Maar ik had stiekem op meer gehoopt.

avatar van Leeds
5,0
Don Cappuccino schreef:
(quote)


De songs zijn inderdaad relatief conventioneel opgebouwd vergeleken met het oude materiaal, daar kan ik me helemaal in vinden. Bij het oudere materiaal had ik meer het gevoel dat de passages prachtig in elkaar vloeiden en er constant een momentum werd gehouden, maakt niet uit hoe complex het werd. Nu heb ik het gevoel dat ik veel verschillende passages hoor, maar weinig samenhang binnen het geheel (een song) hoor. Nergens heb ik het gevoel dat deze plaat echt op gang komt daardoor. Op veel andere fora wordt hier ook over gesproken, hier op MusicMeter lijkt de consensus een heel stuk positiever te zijn.


Het album wordt vaak afgerekend wat betreft samenhang. In zijn geheel en als individueel nummer. Ik heb dit probleem niet. Als ik Blackwater Park met deze vergelijk dan hoor ik echt geen verschil in kwaliteit. Zowel tekstueel als muzikaal. Sorceress gaat bij mij zeer makkelijk naar binnen en dit bedoel ik heel positief. En op muzikale website's zijn ze meer lyrisch dan tegendraads. Dat een album als Blackwater Park of Still Life een grotere impact heeft is enkel en alleen te danken aan het technisch vernufte, verfijnde finesse en de harde composities. Albums als Sorceress en Pale Communion schieten daarin fors tekort maar wat ze leveren in de plaats is net zo even sterk als de albums die rond het millenium werden uitgebracht. Opeth's nieuweling komt bevrijdend over en dat hoor je vind ik. Het plezier spat ervan af. Geen stressy albums meer zoals rond het millenium het geval was, maar gewoon go with the flow plaatjes. En met die go with the flow weten ze me goed te imponeren. De laatste 2 albums zijn vlotjes en zeer verzorgd. Alleen spijtig dat ze daar bij de vast gehaakte fans van toen niet mee kunnen leven en een proteststemmetje uitbrengen. Want zo is het wel voor vele, intussen, voormalige fans.

Maar dit wil niet zeggen dat ik de mensen met een lage score zoals Don ongelijk geef. Hun volste recht ook. Alleen snap ik het niet goed waarom er zoveel kwaliteitsverlies zou zijn tussen hun hoogdagen en deze hier. Maar ik ben maar een kleine, simpele individu.

avatar van Don Cappuccino
2,0
Leeds schreef:


Sorceress gaat bij mij zeer makkelijk naar binnen en dit bedoel ik heel positief. En op muzikale website's zijn ze meer lyrisch dan tegendraads. Dat een album als Blackwater Park of Still Life een grotere impact heeft is enkel en alleen te danken aan het technisch vernufte, verfijnde finesse en de harde composities. Albums als Sorceress en Pale Communion schieten daarin fors tekort maar wat ze leveren in de plaats is net zo even sterk als de albums die rond het millenium werden uitgebracht. Opeth's nieuweling komt bevrijdend over en dat hoor je vind ik. Het plezier spat ervan af. Geen stressy albums meer zoals rond het millenium het geval was, maar gewoon go with the flow plaatjes.


Met muzikale websites bedoel ik vooral fora, de luisteraars, niet de recensenten/journalisten. Vooral met grote labels (zoals Nuclear Blast) schrijft degene met de meest positieve mening de recensie. Op websites als RateYourMusic en Sputnikmusic zie je genoeg lage scores.

Jij waardeert deze plaat omdat het bevrijdend voelt en heel erg ''go with the flow'' is. Bij mij zorgen deze criteria juist voor het tegenovergestelde. Ik vind Opeth op zijn best wanneer het op de scherpste snede is en wanneer er duidelijk met veel moeite en passie wordt gespeeld. Nu hoor je inderdaad een band die meer ''go with the flow'' is en meer muziek voor zichzelf maakt en daarin comfortabel is en plezier in heeft. Ik vind dat mooi voor ze, maar ik mis daardoor als luisteraar volledig de urgentie en de spanning. De neiging om Sorceress opnieuw op te zetten is er compleet niet. Het is niet omdat ze op progrock zijn overgeschakeld, want Heritage, dat zwaar onderschat wordt, vind ik fantastisch. Daar hoor je een band die zijn invloeden omarmt, maar tegelijkertijd die typerende mysterieuze Opeth-toets behoudt.

avatar van Kronos
4,0
Daar ben ik het wel mee eens. De muziek heeft niet dezelfde urgentie en spanning als voorgaande albums en dat maakt het voor mij als luisteraar ook minder urgent en spannend om dit album te beluisteren.

Vlak nadat de vorige albums verschenen was ik minstens twee weken in de ban van de nieuwe Opeth. Ik draaide het dagelijks en vaak meerdere keren op een dag. Bij Sorceress heb ik dat niet. Al vind ik het nog steeds een uitstekend album.

En ik ben het ook wel een beetje eens met Leeds. De mannen leggen voor zichzelf de lat wat minder hoog in die zin dat ze geen perfect afgewerkt album meer willen maken en dat maakt het wel wat meer ontspannen op een goede manier, want minder krampachtig. Vooral de zanglijnen wrongen vroeger nogal eens terwijl het nu allemaal meer naturel aanvoelt.

avatar van Leeds
5,0
Don Cappuccino schreef:
(quote)


Op websites als RateYourMusic en Sputnikmusic zie je genoeg lage scores.


Dat bedoel ik net. De vele proteststemmetjes die onterecht het gemiddelde fors naar beneden halen. Verander de band naam en behoud het album, dan zal het gemiddelde fors naar omhoog gaan. Vooral op RYM is dit typisch. Hoeveel albums zie je staan met een gemiddelde van boven de 4 op 5 na de eeuwwisseling. Laat staan de laatste paar jaar. Maar goed, dan is het zo. Gelukkig schrikt het Opeth niet af om op die manier verder te gaan. En als ze plots toch de draad terug heropnemen, dus naar hun eerdere identiteit, dan is dit voor mij ook zeer goed.

avatar van Leptop
3,5
Leeds schreef:
(quote)


Dat bedoel ik net. De vele proteststemmetjes die onterecht het gemiddelde fors naar beneden halen. Verander de band naam en behoud het album, dan zal het gemiddelde fors naar omhoog gaan. Vooral op RYM is dit typisch.


Ik weet niet in hoeverre dit onterecht is. De wijze waarop we onze cijfers geven is puur subjectief. Veel fans van het eerste uur pruimen deze richting gewoon minder en drukken dat uit in een laag cijfer.
Geef het een andere naam en veel minder mensen luisteren dit album. Verwacht ik.

avatar van Kronos
4,0
Hoe dan ook, Opeth heeft duidelijk te lijden onder het succes van Blackwater Park. Tot daar bleef de waardering met elk album stijgen. En daarna was het blijkbaar nooit meer helemaal goed voor iedereen.

Blackwater Park wordt steeds als referentie aangehaald en dat is natuurlijk niet helemaal eerlijk. Met Ghost Reveries zou men uitverkoop gehouden hebben, Watershed was dan weer te fragmenarisch, geen grunts meer op Heritage, het is altijd wel iets.

Dat mag natuurlijk. Maar ik denk dan; als je Blackwater Park wil horen draai dan Blackwater Park.


avatar van Metal-D78
Kronos schreef:

Dat mag natuurlijk. Maar ik denk dan; als je Blackwater Park wil horen draai dan Blackwater Park.


Goeie tip!

4,0
Oke, , Ik heb Opeth ontdekt via Progwereld : Pale Communion werd daar zeer goed onthaald. Heb deze dan ook gekocht . Hele goeie cd ! En de nieuwe Sorceress is ook weer klasse !!
Ik heb toevallig in een cd zaak Blackwater Park gekocht omdat deze zo goed werd beschreven. En sorry ........... maar dit is echt niet mijn ding. Maar één ding staat voor mij vast. Opeth staat borg voor kwaliteit !

avatar van Kronos
4,0
Inderdaad. Misschien dat ik er daarom niet meer door omver geblazen wordt; als je al weet dat je hoge kwaliteit mag verwachten.
Maar zonet weer eens gedraaid en dan blijkt die inmiddels vanzelfsprekende kwaliteit toch weer enorm genietbaar. Ook de twee bonusnummers niet vergeten, The Ward en Spring MCMLXXIV.

avatar van james_cameron
3,0
Het album begint best oké, met een paar lekkere stevige retro rocksongs, maar halverwege de plaat loopt de boel vast in lang uitgesponnen, vage tracks en akoestisch geneuzel. Iets waar de vorige twee albums ook al last van hadden. Nee, het hedendaagse Opeth kan mij nog steeds niet erg bekoren. Ik kan de koerswijziging op zich wel waarderen, maar de muziek die de band tegenwoordig maakt doet me gewoonweg niet zo veel.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:56 uur

geplaatst: vandaag om 13:56 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.