Oceansize - Effloresce (2003)

Het absolute prijsnummer van dit album vind ik toch wel Women Who Love Men Who Love Drugs. Heerlijk drumwerk, hypnotiserend gitaarwerk en dromerig einde. Schitterend. Catalyst steekt er ook boven uit. De rest is gewoon erg goed en fijn om naar te luisteren; zeker het drumwerk in het algemeen. Vier sterren!

Edit: Overigens, wat de vergelijking met Tool betreft... Niet echt op z'n plaats, in die zin dat Tool alles toch wat duisterder doet. Maar de mensen die het drumwerk van Tool kunnen waarderen, zouden Oceansize ook eens moeten checken

Helemaal mee eens, Women......Drugs is echt een geweldig nummer. Zoals ik al eerder gemeld had, adviseer ik mensen die dit goed vinden eens naar Levitation te luisteren. Dan begrijp je waar Oceansize de mosterd vandaan heeft gehaald. Met een nóg betere drummer!

??..Heet de band Levitation..?? Kan ze op MuMe niet vinden...

beter nog:

http://en.wikipedia.org/wiki/Levitation_%28band%29

Een nog betere drummer? Hmmm. Oke, dan ga ik me binnenkort eens even verdiepen in de hopelijk wondere wereld van Levitation.

...Ondertussen voor 1,50 engelse ponden een schitterende vinyleditie van Levitation op de kop getikt via Ebay!! Eindelijk wordt het weer eens onbevooroordeeld luisteren naar iets volslagen nieuws!! Ik ben zeeeeer benieuwd!! Alvast een beetje warmdraaien voor de nieuwe Oceansize (of misschien gaat Levitation die wel overtreffen!!)

Huh, oh ik zit in de verkeerde te lezen, ik moest bij Oceansize- Effloresce zijn.

De eerste 4 nummers van dit album zijn absoluut fantastisch en dan komt er het instrumentaaltje Rinsed. Wat daarna volgt kan me ineens niet meer zo boeien.
Sucken doet het niet, maar er is toch een gevoelig niveauverschil. Saturday Morning Breakfast Show is terug een goed nummer, maar spijtig genoeg ook weer niet zo goed als de eerste 4.

Wat voor een cijfer moet ik geven? De eerste 4 nummers samen krijgen van mij een dikke 4,5.
Wat volgt haalt nog net een 3.
Omdat ik vandaag in een goeie bui geef ik een 4 ipv een 3,5.

Wat hebben die gasten even geluk zeg

Liefhebbers van deze band beveel ik Amplifier aan. Twee leden van Oceansize deden trouwens backing vocals voor het fantastische debuut van Amplifier en beide bands refereren naar elkaar als "brothers-in-amps". (dank u Wikipedia).

Inderdaad de eerste 4 nummers zijn fantastisch. Het hoogte punt van het album is nummer 10 : "Women Who Love Men Who Love Drugs".

En...?

One Day This All Could Be Yours vind ik een weergaloos nummer. Het "nadeel" van de soort muziek dat de heren maken is dat het mijn aandacht niet vast kan houden. Althans, niet een heel album lang. Desondanks een prima band.

'Het soort muziek'?

Gecorrigeerd

Na een tijdje weer eens geprobeerd met dit album. One Day, Amputee en Long Forgotten zijn voor mij de prijsnummers.

Schitterend album! Fijn stevig afgewisseld met heerlijke sfeerische stukken

Deze plaat heeft soms in een en hetzelfde nummer prachtige muziekstukken, die gevolgd worden door tenenkrommende 'distortiongitaarakkoorden' en vreselijke zangpartijen. De zang kan mij eigenlijk sowieso weinig bekoren: er wordt soms geschreeuwd of de beste man al het leed van de wereld op zijn schouders draagt.
De gelaagdheid en complexe ritmes spreken mij wel aan. Laat de zang achterwege en die bombastische gitaarakkoorden in distortion hier en daar eveneens, dan is dit volgens mij een schitterend album.
Wellicht is het simpelweg het genre dat mij niet ligt. Porcupine tree heb ik bijvoorbeeld ook wel eens geprobeerd, maar dat vond ik al helemaal niet te pruimen.

Probeer dan Anathema of Antimatter eens, Lepel

Papartis

Vooruit. Ga ik 'A natural disaster' van Anathema eens in de neerlaad-automaat stoppen. Maar als dit van het zelfde laken een pak blijkt, nou...dan, dan zwaait er wat Papartis!

Of probeer het debuut van Amplifier eens ....

Zo. Paar minuten geleden besteld op Cosmox, samen met The Tea Party.
Wát een goede nummers staan er toch op dit album (ik ken er nu 8 van de 12).
Ben benieuwd naar de overige 4 nummers.

He Lepel,

Zwaait er wat of niet.

Papartis

Geweldig album, geweldige muziekanten, super strakke riffs, heerlijk dromerig.

Kortom: TOP!

Ik vind dit album niet zo super. De eerste helft weet me bijna niet te boeien, pas vanaf Amputee vind ik het interessant worden. Unravel en Women who... zitten heel mooi in elkaar.

Die cover is gaaf.

De muziek is anders ook niet onaardig. Massive Bereavement

Met dank aan Joy heb ik dit album leren kennen, nu ondertussen dik 3 jaar geleden. Het is één van de vele albums die ik luisterde omdat het te vergelijken zou zijn met Tool, en het is één van de weinigen die de vergelijking kan doorstaan. De vergelijking is ergens logisch: enkele lange nummers met afwijkende songstructuur, instrumentale fillertracks, onorthodoxe ritmes, muterende riffs en een erg getalenteerde drummer die prominent aanwezig is in de mixing. Daar stopt de vergelijking dan wel ongeveer, want de sound van zowel de gitaren als de zang is toch volledig anders. De gitaren vormen meestal een dikke laag met veel melodie (denk aan een soort gespierde Radiohead), terwijl de zang meer naar grunge lijkt te neigen. Ook de sfeer is anders. Oceansize speelt rock (en geen metal), en de muziek heeft een positief welhaast vrolijk kantje. Daarmee weet Oceansize zijn eigenheid te definiëren, en overleeft het de vergelijking met Tool. Oceansize is bovenal Oceansize, en dat wil zeggen epische, betoverende rockmuziek.

Effloresce begint en eindigt met eenzelfde earcandy. Dat trucje is al vaker uitgehaald, maar ik kan het steeds erg appreciëren. Echt openen gebeurt met 'I Am the Morning', een instrumentaal nummer met keyboard en mooie gitaarmelodiën die het nummer een post-rock feeling meegeven. Aan het einde komen er elektronische drums in die dan overgaan in het tweede nummer, 'Catalyst'. Zo'n overgang is niet bijster origineel, maar ik kan het allemaal smaken. 'Catalyst' begint als een traditioneel strofe/refrein nummer, maar aan het einde komt een prachtig instrumentaal slotstuk dat het nummer een serieuze meerwaarde geeft. Hoewel het op het eerste gehoor dus een simpele progrocksong lijkt, zitten er heel wat ritmische hoogstandjes in verborgen. En dat is een van de sterke punten van Oceansize: ze slagen erin om de vreemde ritmewisselingen op een natuurlijke wijze te integreren in hun nummers.

'One Day All This Could Be Yours' is een kort nummer (4:19), en een van de meest toegankelijke op het album. De vele effecten op de gitaar en de monotone zang geven het een leuke vibe. Het kortste volwaardige nummer wordt gevolgd door het langste: 'Massive Bereavement' is een muzikale trip van jewelste en naar mijn mening het beste nummer van het album. De tien minuten worden ten volle benut om van een idyllische intro op te bouwen tot een broeierige progrocker met een fantastische gitaarriff en Toolesque climax.

Vervolgens komt er weer een rustig instrumentaal nummer, 'Rinsed', dat als een soort adempauze dient tussen de verschillende delen van het album. Ruwweg gesproken valt het album op die manier in 3 delen uiteen, telkens ingeleid door een instrumentale track. Dit middenste 'rockgedeelte' is wat minder, 'You Wished' en 'Remember Who You Are' zijn de twee minste echte liedjes op het album. Gelukkig is er ook 'Amputee', wat naar ik eens ergens las het allereerste nummer is dat ze ooit schreven, wat dan wel weer een voltreffer is.

'Unravel' is de instrumentale inleider van het laatste 'postrock' gedeelte, en draait rond een leuk pianomelodietje (Gaspard de la Nuit volgens het booklet). Zoals hier al vaak geschreven staat is 'Women Who Love Men Who Love Drugs' een van de beste nummers van dit album (en van Oceansize tout court). Het is erg spacey, vloeiend als de inkt op de hoes. Spaarzame zang, talrijke lagen gitaarmelodie, ronduit prachtig. En wat een titel ook! Vervolgens is er 'Saturday Morning Breakfast Show', een nummer met enorme opbouw en bijhorende climax op het einde. Een van de beste momenten van het album is hoe de climax heel even stilgezet wordt en er een ogenblik volledige stilte in zit vooral verder te gaan (zo rond 8:41). Afsluiter 'Long Forgotten' maakt gebruik van strijkers, en is een emotioneel geladen nummer waarin de baslijn een hoofdrol speelt. Niet echt mijn favoriet nummer, maar toch nog een leuke einde.

Effloresce appeleert aan het beeld van een ontbloeide bloem, en is een geslaagde mix van progressieve rock en post-rock, met vleugjes grunge en een snuifje elektronica. Het album is niet volledig foutloos, het middenstuk is wat minder, en de instrumentale tussenstukken gaan na verloop van tijd wat langdradig klinken bij het aandachtig beluisteren. Ook is de zang ietwat een acquired taste. Desondanks slaagt Oceansize erin de aandacht van de luisteraar makkelijk 75 minuten vast te houden, iets waar slechts weinig groepen in kunnen slagen. Helaas hebben ze dit niveau op latere albums nog niet kunnen halen.

Mooi geschreven Gajarigon. 'k Kan me er helemaal in vinden. Super!!!

Volgens mij zou Women Who Love Men Who Love Drugs perfect in de film Lost in Translation passen.

Een van mijn favoriete films. Ik ga 'm uit de verhuisdozen vissen en kijken of ik dat nummer ergens in de film kan passen.