Fad Gadget - Fireside Favourites (1980)

Geen slecht album, maar toch niet helemaal aan mij besteed, klinkt een beetje te kil.
Hoogtepunten : "The Box "(let me out!!) en dé classic "Coitus Interruptus"!
3.5*

verbaast me dat hier zo weinig repliek staat over zo'n groot man....ooit speelde Depeche Mode nog het voorprogramma van zijn optredens.

Later onder de naam Frank Tovey is het meer de Folk richting opgegaan,niet zo m'n ding maar deze en ook de andere albums van F.Gadget zijn heerlijk, Depeche Mode maar dan met een stout en scherp kantje.

Jammerlijk te vroeg gestorven vanwege een hartaanval.

Ik had mijn iPod op shuffle staan dit weekend en bij de eerste 100 nummers die zo aan bod kwamen kwam Fad Gadget tweemaal voorbij. Beide nummers kwamen van 'Incontinent' trouwens - die ik nog wat beter vind. Neemt niet weg dat ik hetzelfde dacht als Jannemanneke: wat is dit goed en wat blijft het toch ondergewaardeerd. De hoes (en andere hoezen) is trouwens net als bij Depeche Mode van de hand van Anton Corbijn.

Plaat gekocht in 1980 én onvergetelijk concert in Paard van Troje gezien.
Ik vind Frank Tovey een geweldig fenomeen.
Er zitten wat flauwe en muzikaal niet zulke sterke nummers tussen.
Coitus Interruptus, Fireside Favorites en Arch of the Aorta sla ik tegenwoordig over.
Beste nummer: State Of The Nation.

Mijn favoriet begin jaren tachtig. Veel Fad Gadget concerten gezien en gefotografeerd. Helaas mocht bij optreden op festival van Vinyl magzine niet fotografeerd worden; hij daar met een band en achtergrondzangeressen en deed daar de beruchte schaamhaar act. Er staat een klein stukje op Youtube. Terugkijkend zijn Fireside Favorites en Incontinent zijn beste albums.

Vandaag reis ik terug van 1983 (The Hurting van Tears for Fears) naar 1980 met dit debuut van Fad Gadget. Iemand die ik slechts van naam kende, maar voor de synthesizerwave wel een relevante factor.
Zelfs zijn naam had ik niet paraat, maar dankzij het informatieve retrospectieve forum Oordelen duikt hij op uit mijn vergetelheid. In Oor was Swie Tio namelijk positief (even scrollen voor een fragment van zijn recensie).

Opvallend is het verschil qua synthgeluiden: op Fireside Favourites klinkt nog de eerste generatie met “primitieve” geluiden en drumcomputers. Zowel technologie als genre zijn in die drie jaren sterk gegroeid. Terug naar af dus. Af en toe klinkt een stevige basgitaar, die de muziek van extra gewicht voorziet.
Naar de basis met pure new wave, somber als Engelse (of Nederlandse) grijze regendagen, halverwege Joy Division en de vroege Human League. Of het album Nosferatu, een uitstapje van Stranglers’ Hugh Cornwell uit het jaar ervoor.

Dit is geen briljant album, maar te goed om over te slaan. Enerzijds typisch Brits en een goed voorbeeld van wat new wave in die dagen inhield. Anderzijds beklijven de melodieën niet altijd en zijn de teksten soms plat (het titelnummer) of wat oversimpel (Newsreel ).
Dat laatste nummer blijft qua muziek overeind met een pakkende baslijn en digitale percussie. Soms werkt het namelijk goed. Voor mij geldt dat verder voor opener Pedestrian met daarin naast de synthesizers een kleine rol voor gitaar, het uptempo Salt Lake City Sunday over de stad met zijn mormoonse religieuzen, het grimmige Pesticide, het depressieve maar uptempo The Box en vooral het afsluitende, sferische en instrumentale Arch of the Aorta met zijn vervormde spreekstemmen.
Met zijn 35 minuten duurt het album niet te lang, precies goed zelfs. Een kwaliteit die veel huidige albums ontberen, waar kwantiteit het van kwaliteit wint. Maar dat is een andere discussie...

Hij zou vandaag, 8 september, 68 zijn geworden.
Helaas veel te vroeg overleden.
Deze en zijn 3-e plaat, Under the Flag, zijn geweldig, maar het beste waren zijn legendarische live optredens.