Steve Hackett - Spectral Mornings (1979)

Het titelnummer blijft voor mij een van de allermooiste instrumentaaltjes ooit.

Samen met Lost in Cordoba en The Red Flower Of Tachai Blooms Everywhere dan wel. Zelfs tussen deze instrumentale nummers zit een ontzettend groot verschil, klassiek, oosters en rock. De vocale nummers (alle andere, behalve Clocks dat dan weer experimenteel is) vind ik niet geweldig.

Helemaal mee eens !!

Hier nog iemand die dit waarheid als een koe vind.

Graag wat wijze raad ...
Ik ontdekte Genesis met het album 'Genesis' en de single 'Mama'. Van daaruit ben ik beginnen zoeken naar alles wat van de band kwam. Zo leerde ik hun oude albums kennen en vind die eigenlijk sterker dan die met Collins. Ik zag toen ook een schitterende rockumentary op de BBC en was helemaal onder de indruk van Steve Hacketts gitaarspel tijdens 'Firth of fifth'. Dat middenstuk in dat nummer (eerst de piano, dan de gitaar) is het allerbeste van Genesis.
En zo kom ik bij Steve Hackett. Van zijn soloalbums ken ik totaal niks. Ik stel vast dat de man ook geen verzamelalbum heeft. Daarom mijn vraag:
- Is Hackett solo vergelijkbaar met de oude Genesis?
- Welk album / welke albums zijn de allerbeste? (ik zie het niet zitten alles te kopen)

Als iemand raad kan geven, heel graag aub.

1) Collins zat er op de 1ste en de laatste na altijd bij hoor, maar ik neem aan dat je bedoeld op zang.

2) sommige albums wel, andere weer niet (bv. Jazz en klassieke albums)

3) Defector, please don't touch, voyage of the acolyte, spectral mornings en guitar noir

Het meest Genesis-achtige solo-album van Hackett is denk ik toch wel Voyage Of The Acolyte. Maar feitelijk zijn alle z'n solo-albums t/m Defector de moeite waard voor Genesis-liefhebbers. Op elk album staat misschien wel eens een nummertje dat net wat minder is (de soms wat komisch bedoelde tracks) maar over het algemeen zijn ze meer dan dik in orde, zeker voor mensen die afgehaakt zijn na het vertrek van hem bij Genesis.

Spectral Mornings vind ik denk ik wel het meest consistente solo-album van Hackett.

Veel artiesten die solo gaan weten het niveau van de band die ze verlaten hebben niet meer te evenaren. Vaak komt dat omdat ze niet meer worden gecorrigeerd door collega bandleden. Helaas geldt dat m.i. ook voor Steve Hackett. De platen die Vigil noemt zijn op zich OK, maar minder dan het Genesis werk uit die dagen. Simpelweg omdat Hackett op elk van de albums zich wel een paar keer verliest in zgn muzikale uitstapjes die het totaalbeeld geen goed doen. Helaas ...

ik neem aan dat je bedoelt op de 2 eerste & de laatste na?

Overigens ben ik het eens met vigils aanraders maar wil ik hier ook nog Darktown bijvoegen.

bedankt voor de uitleg!

opzich wel maar je weet wat voor voor mij in principe het 1ste Genesis album is en in dat geval klopt mijn beredenering

Om de verwarring nog groter te maken wil ik daar 'To watch the storms' aan toevoegen. Ook het meer rock-georiënteerde 'Highly Strung' is goed te pruimen.

'Spectral Mornings' is samen met 'Defector' toch wel het artistieke hoogtepunt van Hackett en je doet de man tekort om zijn albums te gaan vergelijken met vroeger Genesis materiaal. Had 'Voyage ....' nog enige parallelen met Genesis (hij zat toen nog in de groep), vanaf 'Please don't touch' kon die vergelijking naar de prullenbak.
Hackett's carriere is verreweg van consistent, maar er zitten wel pareltjes tussen.

Het gitaarwerk in het outro van Everyday is toch genieten

Moet eens even hiernaar gaan luisteren, alhoewel ik persoonlijk Hacket niet de sterkste man binnen Genesis vond (dat is Banks) mis ik wel op latere platen de acoustische gitaarstukjes (Entangled/Blood on the rooftops) en ongelooflijke solos (Firth of Fifth) waarin hij geweldig was. Ik heb nog nooit een solo cd van hem geluisterd, zal er vandeweek eens naar op jacht gaan.

klinkt als een goed plan

overigens zijn de soloplaten van Hackett tig keer zo goed dan het solowerk van onze goede vrind Banks

[quote]Flipper schreef:
Ook het meer rock-georiënteerde 'Highly Strung' is goed te pruimen. [unquote]

Dat vind ik nou ook, maar die plaat krijgt hier maar beroerd weinig stemmen, al zeg ik het zelf.

Ik weet niet waar te beginnen.

Gewoon bij deze of Defector

Ik zou bij het begin beginnen, dus Voyage of the Acolyte eerst en daarna Please Don't Touch. Dan wil je vanzelf meer en kom je inderdaad uit bij Spectral Mornings en Defector. Als je er dan nog geen genoeg van hebt, pak je Highly Strung en Guitar Noir. Dan heb je het belangrijkste wel gehad.
1 Tip: laat Till we have faces links liggen.

Ik zou inderdaad als eerste kiezen voor Voyage of the Acolyte, erg sterk album.

Thanks!

Succes!. We vernemen je bevindingen hier t.z.t. graag op MuMe.

Voyage gekocht en nu maar hopen.

Hele mooie plaat van deze nu ondergewaarde gitarist.
Na het verlaten werd hij in "Oor" ten onrechte afgezeiken als een knoppen-Heinrich!

Ik heb in die jaren een concert van hem meegemaakt in vredenburg - utrecht- . Een puik optreden van d' eze rock held.
"Virgin and...." is een heerlijk dromerig nummer; klasse!

Vandaag dit album gekocht. Verwachtingen zijn hooggespannen.
Toch een ontgoocheling: het album is alleen nog te verkrijgen in geremasterde versie. Op zich is dat wel goed, maar er staan heel veel extra nummers bij in alternatieve uitvoeringen en daar houd ik niet zo van. Een album heeft een structuur, een begin en een slot. Hier wordt dat dus doorbroken. Bij Echo & The Bunnymen heb ik ook uit noodzaak een paar van die remasters gekocht en 'Ocean Rain' telt daarop bv 17 nummers. Ik verkies dan eigenlijk een nieuwe cd of box waarop die extra's samenstaan, zodat het album blijft zoals het bedoeld is. Daarom vind ik de remasters van The Cure of The Simple Minds beter.

Euh.. nooit gehoord van de programmeerfunctie op je cd-speler??

Hij heeft ook een hele mooie samen met Gandalf gemaakt.

Samen met het solodebuut en ''Genesis Revisited '' mijn meest favo Hackett album. De titeltrack is van Firth Of Fifth klasse,

Weer prachtige, hoofdzakelijk instrumentale, cd van Steve Hackett.

De "ex-gitarist van" blijft ons opnieuw verrassen met sterke, aan de oude Genesis (periode 71-77) verwante muziek.

Introduceert halverwege het tweede nummer, The virgin and the Gypsy, oosterse klanken, die helemaal worden overgenomen op The red flower of Tachai blooms everywhere (wat een titels!)

Twee minuten een oosterse oase, zeker niet storend.

Het enige nummer dat enigszins uit de toon valt is het jaren 30 aandoende en gezongen nummer The Ballad of the decomposing man, maar goed, de instrumentale, symfonische boog kan niet altijd gespannen staan.

Ook Tigermoth is prachtig maar het allermooiste is de afsluiter en titel van de plaat: Spectral mornings.

In de hernieuwde, prachtig digitaal geremasterde uitgave worden van 5 van de 8 nummers geen onaardige nieuwe remixen aangeboden én een live versie van Tigermoth.

Verder is er de opvallende aanwezigheid van een Live accoustic set, opvallend omdat, tot groot enthousiasme van het publiek, een stukje Blood on the rooftops wordt gespeeld (officieel van de Wind & wuthering cd van Genesis).

Blijf er bij, dat Hackett's vertrek uit Genesis (alweer in 1977) een van de meest te betreuren beslissingen in de rockmuziek is geweest. Spectral mornings (1979) had nog, qua ideeën en uitvoering, een waardevolle aanvulling kunnen zijn op de Genesis cd Duke (1980).

Uiteindelijk zouden de wegen zich te ver van elkaar verwijderen.

Helemaal mee eens.

Was de inbreng van Hackett in het 'Gabriel-tijdperk' (te) gering, toen PG vertrok werd Steve's inbreng zeer belangrijk.

Het vertrek van PG wordt naar mijn mening zwaar overschat en van Steve navenant onderschat.

Ja, belangrijker geworden dan het was? Dat dacht ik ook, in eerste instantie: te gering. Toch grijpt Hackett, als het over het verleden gaat, zelf ook graag terug naar cd's als Nursery Cryme.

Je zou de Genesis cd's 1971-1974 nog eens apart op 'Hackett-gehalte' moeten beluisteren.

Afgezien van de muziekinstrumenten, die je natuurlijk kunt horen, denk ik dat zijn songwriting, z'n ideeën, misschien van een nog groter belang zijn geweest.

Het is niet te controleren, omdat elk lid van Genesis z'n handtekening onder vrijwel alle nummers heeft gezet.

Maar de solo cd's van Hackett en de Genesis cd's ná zijn vertrek, verraden wel heel veel. Genesis heeft niet alleen dat niveau niet meer gehaald, muzikaal is het ook helemaal veranderd. Ook Peter Gabriel heeft solo weinig overgenomen van de oude Genesis sound.

Dat maakt mijn conclusie, dat Hackett de nummer 1 factor inzake Genesis-geluid was, denk ik wel gerechtvaardigd.