Steve Hackett - Spectral Mornings (1979)

Een zeer gevarieerde plaat, zowel qua stijlen als qua nummers, maar zonder dat dat een rommelige of onsamenhangende indruk oplevert. The ballad of the decomposing man is flauw, niet vanwege het genre maar omdat de music-hall-tekst niet wordt ondersteund door een pakkende melodie, en Cordoba doet me niet zoveel, maar de rest is sterk, met (zoals de meeste gebruikers hier vinden) het eerste en het laatste nummer als absolute hoogtepunten. Krachtiger zang (met meer karakter) had de plaat wellicht nog meer goed gedaan.
        Voor wie de uitgave met bonustracks heeft nog een grappig weetje over het laatste titelloze geluidsfragment, van de Engelse wikipedia: "The caretaker was a hidden joke track that had appeared on some early CD copies of the album. It features the vocalist Pete Hicks, here as a studio cleaner, being angry with the musicians about the mess that they made working in the studio."

Nummer 191 in mijn lp-collectie. Een Amerikaanse persing waarvan het hoekje is afgeknipt zodat hij in Europa in de uitverkoopbakken mocht. En daar heb ik hem toen ook gevonden. Na de acolyte is dit nog steeds mijn favoriete Steve Hackett. Plaat vaak gedraaid. En ik geniet er nog steeds van. Sterke nummers, vakkundig gespeeld en genoeg variatie om ook nog boeiend te kunnen zijn. Iets waar het de latere Steve Hackett platen nogal aan ontbrak. Ik heb geen echte favoriet op deze plaat. Hij is gewoon van begin tot eind goed.