Jóhann Jóhannsson - Orphée (2016)

Eindelijk weer een regulier album, kan niet wachten!

Is nu helemaal te streamen
First Listen: Jóhann Jóhannsson, 'Orphée' : NPR

eerste luisterbeurt is veel belovend!!

Heel melancholisch, het is om te janken...

Zo'n album vraagt om de vinyl uitgave; het label is niet voor niets Deutsche Grammophon

Hele mooie sferische plaat van dit IJslandse fenomeen, die het zeker goed in deze donkere dagen doet. Melancholiek en sereen, hoewel het nooit somber is. 2 december staat hij live in Nijmegen deze plaat te vertolken en ik ben er, lucky me. 4 sterren, minstens.

Het heeft maar liefst acht jaar geduurd, dat Fordlandia eindelijk een waardige opvolger heeft gekregen. Niet dat de IJslandse componist de afgelopen jaren stil heeft gezeten, integendeel zelfs.

Hij componeerde een behoorlijk aantal scores voor grote en minder grote films. 11 november is zijn nieuwste score uitgekomen voor de film Arrival. Zojuist las ik dat hij ervoor genomineerd is voor een Golden Globe.

Zijn populariteit is intussen behoorlijk groot, 2 december trad hij nog op in Doornroosje en op 4 december in Paradiso. Hij vormt één van de belangrijke schakels tussen de populaire muziek en de klassieke muziekwereld. Men rangschikt hem, net als bijvoorbeeld Jan Swerts en Ólafur Arnalds, tot de Neoklassiek.

Zijn populariteit en de toegankelijkheid van zijn composities is zo groot dat zijn muziek zelfs gerecenseerd wordt op een website als Pitchfork. Orphée is al zo’n drie maanden uit, maar ik kwam pas onlangs toe aan beluistering ervan. Het is verschenen op het prestigieuze Deutsche Grammophonlabel.

Het album is losjes geïnspireerd op een van de bekendste mythische liefdesgeschiedenissen uit de wereldliteratuur, namelijk die tussen Orpheus en Eurydice. Een liefdesgeschiedenis, die zelfs tweemaal fout afliep. Jóhannsson baseerde zich op de versie van Ovidius.

Verder vond hij inspiratie in de gedichten Good Morning, Midnight en Good Night, Day van Emily Dickinson, tevens de titels van twee composities op Orphée.

Gezien de thematiek zou je zware en sombere muziek kunnen verwachten, maar dat is niet het geval. Deze is heel sereen en rustgevend. Vooral de strijkers voeren de boventoon, gevolgd door piano en orgel. Er wordt regelmatig subtiel gebruik gemaakt van dynamiek. Orphée is praktisch geheel instrumentaal.

Jóhannsson voegt andermaal een prachtplaat toe aan zijn steeds imposanter wordend oeuvre.

Het tweede album wat mij werd aanbevolen door Lara, naast het prachtige Island Songs van Olafur Arnalds. Deze vind ik persoonlijk wat moeilijker te verteren. Er staat prachtige muziek op de plaat, maar veel nummers duren mij te lang. De opbouw is sloom en vaak verlies ik daardoor mijn aandacht wat bij de muziek, waardoor de pracht die volgt minder mooi is dan het had kunnen zijn. Ook vind ik hierdoor de duur van het album te lang. De nummers voelen al wat langdradig - 46 minuten vind ik daardoor iets te veel van het goede. Toch een prima plaat met een paar prachtige nummers. 3.5*

Bijna over het hoofd gezien, het aanbod is ook zo groot. Je moet er in de juiste stemming voor verkeren en deze tijd werkt eraan mee.

die afsluitende track is van een weergalloze schoonheid...

Maar meteen (mee)besteld toen ik las dat zijn Jóhann Jóhannsson - IBM 1401, A User's Manual (2006) album op vinyl zou verschijnen. Absoluut geen spijt van. Ook op Orphée doet Johannsson waar hij zo ontzettend goed in is...melancholische soms serene muziek doorspekt met allerlei opvallende en indringende bijgeluiden, spoken word en wendingen. Blijft ontzettend gaaf om te horen. Deze uitgave op vinyl is er eentje om je vingers bij af te likken. Klinkt werkelijk fantastisch. Nog even wachten op de releasedatum van de vinyluitvoering van IBM. Dacht 8 december a.s.

Een bijzonder mooi album van deze veel te vroeg gestorven componist/muzikant. Deze plaat is uitgebracht op het sjieke klassieke label Deutsche Grammophon, een teken dat Johann Johannsson redelijk geaccepteerd was in het klassieke wereldje. Neo klassiek wordt de stroming genoemd. Max Richter wordt ook tot deze stroming gerekend.
De muziek is vooral 'gedragen' , 'sereen'. Zoals al bij andere toelichtingen vermeld staat , een oude Griekse sage dient als verhaal. Maar ook zonder kennis van deze sage blijft de muziek bijzonder mooi. Aan de ene kant is het muziek die melancholisch is, bijna depressief. Maar aan de andere kant is het ook troostend. Het doet mij soms aan Arvo Part denken, hoewel die meer tot de nieuwe spirituelen wordt gerekend. Maar ook bepaalde ECM muziek, bijvoorbeeld Stephan Micus wordt aangestipt. Het is muziek die je meeneemt, die er vor zorgt dat bepaalde gevoelens de ruimte krijgt.
Prachtig verstilde muziek, passend op een grijze , sombere dag.

En zo is ‘t maar net Fantastisch album.

Misschien deze ook eens aan een (vinyl)beurt onderwerpen - d'r is nu een re-master met op de tweede lp wat 'interpretaties' van o.m Sakamoto.
Jóhann Jóhannsson - Englabörn (2002)

En als je de stroom (tidal) meehebt, waag je dan ook eens aan deze (vorig jaar een boxje aangeschaft met een drietal van zijn werken, waaronder) Greg Haines - Until the Point of Hushed Support (2010)

Thanx. De re-master van Englaborn staat ook op Tidal. Die staat aangevinkt net als Greg Haines

Prachtige album cover! Word er zelfs een beetje dizzy/spacy van haha.
Erg benieuwd.
Hou zelf best wel van neoklassieke stukken dus ik hoop dat het een match word

Inderdaad een mooie hoes, Thekillers87327.

Daar bestaat zelfs een speciaal topic voor.

Maar ik ben je nu wel voor om deze te plaatsen.

Haha ga gerust je gang
Ben ik ook de enige die de bol in de artwork zie veranderen als ik er net naast kijk.
Net een soort kloppend hart of iets dat langzaam groter en kleiner wordt.
Heel mooi!

Hm, zie ik niet, Oh wacht als ik het album Bonded by Blood opzet zie ik het opeens ook

Hebben mensen trouwens nog andere goede neoklassieke albums die ik kan beluisteren?
Ben zelf pas net in het genre gekomen en heb nog weinig verstand haha.
Van wat ik herken is neoklassiek ook klassieke muziek met een duister randje.
Nox arcana valt er ook onder geloof ik maar voor de rest ken ik nog te weinig.
Alvast thx

Heeft op zich niks met een duister randje te maken. De term neoklassiek wordt hier eigenlijk gebruikt als vergaarbak voor alles wat een beetje naar hedendaags klassieke muziek neigt maar als uniek/oorspronkelijk album in de markt wordt gezet. Bijvoorbeeld omdat de schrijver van het werk zelf ook (mede)uitvoerder is. Een duidelijke lijn is er niet. Maar meestal als een componist vooral componeert en diens werk wordt opgenomen door verschillende uitvoerders, dan mag het niet op de site, omdat er dan geen originele opname is. Dan valt het onder 'klassieke muziek' en die mag niet (lees, kan niet) op de site. Heeft dus meer te maken met de opzet van de site (het album als basis) dan met stijl van de muziek.

Voor muziek die je mooi kan vinden als die van Jóhann Jóhannsson bevalt, kijk anders eens op deze site.

Toch wordt de term neoklassiek niet alleen op MusicMeter gebruikt. Lees het ook vaak in de media en bij concertbeschrijvingen. Maar heb het ook altijd een enigszins vage term gevonden.

Thekillers87327, ik kan Nils Frahm en Jean-Michel Blais aanraden. Zij combineren vaak klassieke instrumenten, zoals de piano, met electronica.

Natuurlijk. Maar het ging er mij om hoe de term op MusicMeter gehanteerd wordt. Sommige werken van Arvo Pärt bijvoorbeeld staan op Discogs onder neoklassiek. Toch vind je van deze componist niks op MusicMeter. Dat heeft niet met stijl te maken maar met wat ik in mijn vorige bericht beschreef.

Johann Johannsson laat zijn ziel zingen. Ik hoor een onwijze eenzaamheid terug in de muziek en de zoektocht naar het etherische. Mooi.

[quote]Thekillers87327 schreef:
Hebben mensen trouwens nog andere goede neoklassieke albums die ik kan beluisteren?
[/quote

(bijna) alles van max richter, (bijna) alles van op het sonic pieces label, julia kent - asperities, ...

"Thekillers87327 is geband (afgelopen dinsdag om 10:01 uur)"

Back mennnn