menu

Danny Brown - Atrocity Exhibition (2016)

mijn stem
3,89 (136)
136 stemmen

Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Warp

  1. Downward Spiral (2:52)
  2. Tell Me What I Don't Know (2:31)
  3. Rolling Stone (3:47)

    met Petite Noir

  4. Really Doe (5:19)

    met Kendrick Lamar, Ab-Soul en Earl Sweatshirt

  5. Lost (2:07)
  6. Ain't It Funny (2:57)
  7. Golddust (2:24)
  8. White Lines (2:23)
  9. Pneumonia (3:39)
  10. Dance in the Water (2:37)
  11. From the Ground (2:18)

    met Kelela

  12. When It Rain (3:15)
  13. Today (3:07)
  14. Get Hi (3:33)

    met B-Real

  15. Hell for It (3:49)
totale tijdsduur: 46:38
zoeken in:
avatar van thgryda
thrm schreef:
Danny Brown is juist zo verfrissend omdat hij binnen dat gemaakte hiphopwereldje zo oprecht is.


Ik zie niet in hoe dat ook maar iets te maken heeft met de opmerking dat zijn stemgeluid het moeilijk maakt voor sommigen om hem echt te diggen. Daarnaast heb ik het niet met dit type experimentele beats maar dat ligt wederom aan mij. Oprechtheid is leuk maar de essentie van muziek is wel dat je het graag hoort...

edit: je had het over de opmerking van Rolando iets hoger over hoe DB gemaakt klinkt als Nicki Minaj. Soit, minder partytracks en wat meer duister en ingetogen. Dat zou wel eens kunnen werken in combinatie met dat stemmetje van DB dus ik ga dit toch maar eens checken.

edit 2: dit ligt me al een stuk beter omdat de producties me beter in het oor liggen. De stem van DB maakt het voor mij nog steeds een lange zit maar in zijn geheel vind ik dit best een leuk album.

avatar van Johnny Marr
4,5
Johnny Marr schreef:
Ik kan meneer Brown z'n gekwaak toch maar moeilijk een heel album aanhoren. Ik probeer genoeg, maar het wil me (nog) niet lukken.

Genoeg proberen is de boodschap, het kwartje is gevallen! Lost heeft trouwens een grote Wu-Tang vibe, kan het zijn dat ik die sample al eerder heb gehoord op een nummer van de Clan?

avatar van T.A.
Ik heb nu 3 tracks geluisterd en vind zijn stem vrij irritant. Is dat een kwestie van wennen?

avatar van nico1616
5,0
T.A. schreef:
Ik heb nu 3 tracks geluisterd en vind zijn stem vrij irritant. Is dat een kwestie van wennen?


Absoluut! Let op het verschil in stemgebruik op tussen de eerste twee nummers. In de lage registers klinkt zijn stem helemaal niet als gekwaak.
De details in de productie, de ritmes van zijn raps die soms zo tegendraads met de muziek gaan en de teksten die met een verbluffende eerlijkheid alle aspecten van zwaar drugsgebruik beschrijven, het maakt dit voor mij een van de albums van 2016.

avatar van Appels123
4,0
I'm like Kubrick with two bricks.

Wat een ongelooflijk lekker nummer is Lost zeg.

avatar van Improvision
When it Rain

Paul White neemt het leeuwendeel van de producties hier voor zijn rekening, wat een veelzijdige producer is me dat toch! En zeer actief de laatste jaren; eerst Shaker Notes (aanrader overigens), dan Golden Rules, het album met Open Mike Eagle en dit... en nu weer een beat tape uit.

avatar van Snoeperd
4,5
Eigenlijk gewoon een van de beste albums van de afgelopen jaren. Geweldige eigen stijl, met z'n typische stemgeluid, heerlijke hooks en stuk voor stuk geniale beats. Zou eigenlijk de aandacht moeten krijgen die het op Rate Your Music krijgt, waar het in de top 20 beste hiphop albums ooit staat.

avatar van Gele Stift
4,5
Hoewel de eerste vijf nummers allerminst tegenvallen, heb ik altijd pas het idee dat ik echt in de mood kom van het album bij Ain't it Funny. Vanaf dat moment gaan de remmen niet meer los.

avatar van jordidj1
4,5
jordidj1 (moderator)
Wow, wat een track is Really Doe zeg. Knaller van jewelste!

avatar van Weirdo Wizzy
4,5
Drie jaar na Old kwam Danny Brown met Atrocity Exhibition. Op dit album gaan de registers nog meer open bij onze excentrieke rapper. Met deze beide albums bewijst Danny Brown voor mij toch wel de beste hiphopartiest van de 10's te zijn. Zijn kracht ligt hem in het feit dat hij ingetogen tracks (From The Ground) weet af te wisselen met meer uitbundige nummers als When It Rain. Zo blijft hij boeien. Maar al klonken zijn partytracks op het eerste gehoor puur als nummers waar je lekker op los kan gaan, binnen de context van het hele album hoor je duidelijk dat de man issues heeft en zijn uitlaatklep zoekt in drugs, vrouwen en feesten.

Ook op Atrocity Exhibition laat Danny Brown zich weer van zijn kwetsbare kant zien. Een artiest die vanuit een armoedige, problematische jeugd het gemaakt heeft als hiphopartiest en er op los feest. Tegelijk nooit zijn roots uit het oog verliest en zich vaak verliest in escapisme en drugs gebruikt om zijn problemen te vergeten en daarin zijn muziek goudeerlijk voor uit komt. Die meerdere kanten van zijn persoonlijkheid weet hij naar mijn idee fantastisch naar voren te brengen ook weer op dit album.

Dat hij naar Warp overgestapt is bleek ook wel een gouden zet. Het klinkt lekker experimenteel en vliegt heerlijk uit de bocht bij tijd en wijle. 4,5 ster

avatar van Frank West
4,5
Kan niet wachten op zijn nieuwe album, dit is echt een meesterwerk!

avatar van jordidj1
4,5
jordidj1 (moderator)
geplaatst:
Vier sterren is natuurlijk veel te laag voor zo'n meesterwerk. Halfje erbij, en wellicht dat 'ie in de toekomst nog de volle buit krijgt.

avatar van gweah
5,0
geplaatst:
Ik heb me de afgelopen weken, mede geïnspireerd door de hiphop 250 elders op het forum, wat uitgebreider op het afgelopen decennium gestort.

Dit album vind ik op het eerste gehoor Danny’s minst toegankelijke, maar na meerdere luisterbeurten ook zijn beste. Alles komt hier samen. Wat een schitterende beats, en wat een schitterend geheel als album. Mijn eerste en enige kennismaking met deze plaat in 2016 was Let It Rain, en ik kwam er niet gelijk lekker in.

Danny Brown’s stijl is natuurlijk al niet de makkelijkst in het gehoor liggende. Maar zijn technische skills zijn absurd goed, die man hoeft niet zijn best te doen om on beat te zijn, hij wervelt eroverheen, onderlangs, onderdoor, lachend, naar believen hinkelend en met radslagen, zoals alleen de allergrootsten dat kunnen (Kendrick...3 Stacks...etc)

Op de een of andere manier heb ik ook niet zoveel van dit album meegekregen verder, destijds. Het lijkt wel alsof deze minder bekend is dan XXX, Old en zijn laatste.

Maar wat een feest om deze nu te ontdekken, en vooral om te ontdekken hoe ontzettend goed dit is. Hoogtepunten: zo’n beetje de meerderheid van de tracks, maar o.a. de overgang van tracks 1 naar 2 naar 3, de beats op Lost en Ain’t It Funny, de totaal in de beat verzonken flow op White Lines, de gitaren op Golddust, het refrein op Today, de perfecte afsluiter Hell For It...

avatar van McSavah
4,0
geplaatst:
Dit is toch wel zijn meest bekende en geliefde album.

avatar van Johnny Marr
4,5
geplaatst:
gweah schreef:

Het lijkt wel alsof deze minder bekend is dan XXX, Old en zijn laatste.

RYM zegt hallo... Nota bene op #68 allertijden daar, staat er doodleuk tussen Led Zeppelin I en Blood on the Tracks. En terecht.

avatar van gweah
5,0
geplaatst:
Dan ligt het aan mij

Gast
geplaatst: vandaag om 17:14 uur

geplaatst: vandaag om 17:14 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.