Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)

Juist niet Jan uit Berlijn, persoonlijke misère blokkeert de creativiteit. Dat maakt dit geheel zo bijzonder.

Ik denk daar toch anders over. Uit uw grootse verdriet kan je dikwijls de beste creativiteit naar boven halen.

Mee eens als liefhebber, maar als muzikant is dat niet het geval. Althans volgens het verhaal van Cave.

Het zal wel zo zijn dat het voor iedereen weer anders is... ik kan niet tekenen of creëeren of wat dan ook als ik verdrietig ben of mij niet gelukkig voel. Mijn hoofd moet juist leeg zijn. Voor het overige is dit mijn muziek niet, ook zijn platen van vroeger spreken mij niet aan. Dit album is mij te triest allemaal. Maar ik heb respect voor de man, zijn muziek en dit album. Ik zal het alleen niet kopen.

Er is goed onderzoek naar verricht, Leeds. Zie bijvoorbeeld: http://www.rijnlandmodel.nl/achtergrond/psychologie/creativiteit_maatschappijmodel_bronnen.htm
En ook mijn eigen ervaringen wijzen uit dat narigheid juist remmend en verlammend werkt.
Er is genoeg over gepubliceerd, dus lees er maar eens wat over zou ik zeggen.

Vooral de snelheid waarmee een en ander gepaard gaat. Rouwproces en creatieve schepping hebben duidelijk parallel mogen lopen.

Natuurlijk, wat voor de ene artiest wel kan lukken zal voor de andere niet gaan. Het verhaal van Cave ken ik nog niet, maar hij puurt toch, volgens het gemiddelde hier, iets heel sterks uit z'n mouwen na al het verdriet. Verdriet kan dus best voor een nieuwe impuls zorgen. Uiteraard versta ik dat je best uw hoofd leeg maakt om iets te bekomen, maar dat is best mogelijk dat dit net in een periode van rouw gebeurt.

Heel interessant, zal ik zeker doen. Maar verder, begrijp me niet verkeerd, bedoel ik dat op het moment van innig verdriet je best kan blokkeren, absoluut, maar als je het wat breder bekijkt, in een periode van..., dan haal je vaak de meest creatieve dingen naar boven. Een uitvlucht naar iets, weg van het verdriet. Ook al blijft dat verdriet uw achtervolgen. Er zal altijd wel een moment van creativiteit zijn in die slechte periode.

Daar ben ik het mee eens. En dan spreek ik uit ervaring. Maar dat terzijde.
Als ik puur naar het album luister, dan kom ik tot een 4 (sterren). Omdat de composities en zijn stem me niet zo raken als bijvoorbeeld op Bowie's laatste. Waar een aantal nummers op staan die echt door merg en been gaan. Al moet ik bekennen dat dit album eerder naar boven zal gaan, dan naar beneden. Sommige albums hebben meer dan een luisterbeurt van een stuk of 4 nodig.

They told us our gods would outlive us
But they lied

Het zal één van de meest ingrijpende en verschrikkelijke gebeurtenissen zijn als je een kind verliest, zeker op jonge leeftijd. Ja dan geloof je niet meer in een god. Die ingrijpende gebeurtenis is voor god niet meer dan een vage herinnering terwijl het jouw leven volledig domineert.
You're a distant memory in the mind of your creator, don't you see?

Net voor het eerst in zijn geheel gehoord met goed geluid. Op sommige momenten komt het behoorlijk hard binnen maar ik heb echt meerdere luisterbeurten nodig om dit goed te kunnen beoordelen. Ik wil de lyrics ook goed op me in laten werken. Op dit moment zijn Jesus Alone, Girl in Amber en Distant Sky de nummers die me vooral raken.

De donkere en sobere hoes/artwork spreekt inderdaad ook al boekdelen. Nu al een geweldig monument.

Creatief proces?
Ik weet het niet.
Wel weet ik dat vaak bij traumatische ervaringen wordt geadviseerd om het van je af te schrijven, als onderdeel van een verwerkingsproces.
Al vind ik verwerkingsproces ook niet de juiste benaming, bij iets wat niet te verwerken is.
Chronisch rouwproces zou misschien beter passen.

Freedom of Expression?
Je gevoelens uiten?
Al mag dat hier niet zo vaak.
Ik gaf het laatste gedrocht van Britnie Spiers een 0,5 (een 0,0 is helaas niet mogelijk hier) en heb het naar mijn mening redelijk onderbouwd. Ik vind het een dingetje (dat album) dat echt zo vreselijk slecht is! Een stem (meer kan ik er niet meer van maken), die zodanig door computers bewerkt is, dat het nog enigszins niet te pruimen is. De 'arrangementen' zijn werkelijk van een beneden-modaal niveau.....en vervolgens is mijn mening verwijderd onder noemer van 'trollen'.

Nee, dan laat Nick Cave en zoveel andere artiesten maar lekker doen wat hun gevoel hun ingeeft i.p.v. de marketingjongens en de trolplisie hier.

Hoe je de vrije meningsuiting, of het uiten van gevoelens verder wilt noemen is wat mij betreft verder niet relevant. Als ze maar eerlijk en puur zijn. En Cave doet het op deze manier en Bowie weer op een andere (legendarische) manier.

Amen

Jan uit Berlijn, ik begrijp niet goed hoe jouw bericht een reactie op deric raven is. Of wordt het de hoogste tijd voor FM om de bedstee op te zoeken? Het zou best kunnen.

Mooie volzinnen, Franck. Het wordt tijd dat ik mij aan Nick's album ga wagen. Koudwatervrees houdt mij tegen. Nu lijkt niet luisteren mij oprechter dan wel luisteren.

Dat kan
Wat ik bedoel te zeggen is: zo moet je het niet bekijken. De man doet z'n ding. Op zijn manier. Als getalenteerd individu.

In theorie zijn praktijk en theorie gelijk. In de praktijk echter niet

In welk theorieboekje stond dat?

lekker rustig plaatje toch een van cave zijn beste platen
van dit jaar komt toch hoog in mijn lijstje

Nick Cave was nooit de meester van de luchtigheid maar Skeleton tree komt uit zijn ziel, je kan zijn pijn en verdriet in iedere noot terug horen. Hele indrukwekkende plaat die veel meer dan 1 luistersessie nodig heeft om de plaat te doorgronden.

Objectief luisterend is dit toch wel het slechtste album van Cave...

ben begonnen met 3 sterren, maar na meerdere luisterbeurten is dit toch echt wel aan het groeien en bij iedere luisterbeurt wordt ik meer en meer meegezogen in deze plaat en de zware lading die ze meedraagt. Vanaf de laatste 3 nummers komt telkens die krop in de keel en worden de ogen vochtig, verhoogd naar 4 sterren nu

Je bedoelt dat iedereen hier op de emo-tour is?

Ninke en Arthur. Arthur en Ninke. Dochterlief en de overleden zoon van Australisch muzikant Nick Cave bezetten afgelopen week mijn gedachten. Tussen de gevolgen na de ziekenhuisopname staat een wereld van verschil maar vanuit de basis gebeurd hetzelfde: als ouders laat je alles laten vallen vanwege de liefde voor je kind. De wereld staat stil. Daarom past de nieuwe muziek van Nick Cave zo goed bij mijn gemoedstoestand.

Donderdagmorgen 1 september. Ninke heeft 40 graden koorts, hevige buikpijn, diarree, hoofdpijn, kan niets binnenhouden, zakt bijna in elkaar. Haar huisgenote besluit een taxi te bellen en haar naar het ziekenhuis te sturen. Eerste diagnose: bloedvergiftiging. Dinsdag 14 juli 2015. Arthur Cave (15 jaar) valt van een rots bij de Engelse kustplaats Brighton. Hij wordt met ernstige verwondingen overgebracht naar het ziekenhuis.

Ninke is ondertussen weer behoorlijk opgeknapt, het blijkt een infectie aan de maag-darmwegen te zijn geweest. Arthur overlijdt aan zijn verwondingen.

Het momentum dat je in de gaten krijgt dat je kind mogelijk in een levensbedreigende situatie verkeerd is lastig te omschrijven. Eén ding is echter wel duidelijk: je wilt naar haar toe. We boeken een vlucht naar Londen en de volgende ochtend om 7 uur staan we op London City Airport. Drie dagen zijn of gaan we naar het ziekenhuis. Om bij Ninke te kunnen zijn. Uiteindelijk zien we op zondag dat de situatie verbetert waardoor we met een redelijk gerust hart weer kunnen vertrekken.

Nick, zijn vrouw Susie en de tweelingbroer van Arthur - Earl -, komen na het overlijden van Arthur in een hele andere dimensie terecht. Cave zit midden in de opnames van een nieuwe plaat. Er draait een 3D camera mee om dit proces te documenteren. Een timmerman, een bankier of een IT programmeur gaat na verloop van tijd weer aan het werk en doet uiteindelijk weer zijn/haar ding. De buitenwereld merkt geen verschil. Maar een kunstenaar kan expressie geven aan zijn gevoel. Het in zijn werk door laten klinken. En dat is precies wat gebeurd. De bandleden zitten op dezelfde golflengte van Cave waardoor de intensiteit van de muziek afspat.

In de docu 'One more time with feeling' (afgelopen donderdag wereldwijd, eenmalig, in 650 bioscopen vertoond) zien we de worsteling van Nick Cave. Ook Susie en Earl komen voorbij. Nick moet continue zoeken naar de juiste woorden in de interviews. Het voelt beklemmend aan. In zijn teksten en gedichten kan hij zich beter uiten. Zijn stem klinkt breekbaar, soms gebarsten, op een vreemde manier zacht, in de nieuwe songs.

Het meest treffende beeld, voor mij, is wanneer Nick de situatie in een metafoor beschrijft. Om het overlijden van Arthur zit een cirkel getrokken. Een cirkel waar Nick met een elastiek aan is verbonden. Hij beweegt, leeft en voelt een soort van schijnblijheid. Maar wanneer het elastiek te lang is opgerekt word hij onverbiddelijk teruggeslingerd naar de kern. De cirkel om de gebeurtenis op 14 juli 2015. En dat zal altijd zo blijven.

Ondanks de pijn, de tranen die bijna uit het vinyl sijpelen, biedt de muziek mij troost.

Ja, evenals bij Bowie's laatste album.

Objectief luisteren bestaat volgens mij niet.

Als ik de emo factor weghaal blijft er nog minimaal een 4* album over..

Gelukkig houd jij het objectieve hoofd koel.

Niet mee eens. Dat album kwam als een mokerslag binnen toen ik het voor het eerst hoorde (31 december). Bowie was toen nog niet dood.

Ik ben het er wel mee eens dat het hier een ander verhaal is. Niemand kan om de tragedie heen. Dus het speelt gewoon mee en daar gaat iedereen anders mee om en daar mag je van vinden wat je wilt. Maar het vergelijk met Bowie gaat voor mij althans niet op op dat vlak.

Ik treed aERodynamIC volmondig bij.
Blackstar had me reeds op de releasedatum volledig in zijn greep.

Verder valt er nog iets te zeggen over gratuit 1 sterretje uitdelen aan iemands verwerkingsproces, topihere. Als dat de consequentie van objectiviteit is wil ik er niets mee te maken te hebben.

Als ik mijn emoties bij het beluisteren van muziek niet mag betrekken houd ik er maar beter helemaal mee op.

Emotie en muziek? Muziek is toch alleen maar emotie, ik zou niet weten wat het anders is. Exacte wetenschap?