Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (2016)
mijn stem
692 stemmen
Australië
Rock
Label: Bad Seed
-
Jesus Alone (5:52)
-
Rings of Saturn (3:28)
-
Girl in Amber (4:51)
-
Magneto (5:22)
-
Anthrocene (4:34)
-
I Need You (5:58)
-
Distant Sky (5:36)
-
Skeleton Tree (4:01)
0
Franck Maudit
geplaatst: 8 september 2016, 21:32 uur
Hier ga ik me morgen op hoogste ouderwetse wijze goed voor zetten.
Push the Sky Away vond ik de beste Grot tot nu toe, wat automatisch verwachtingen schept.
Nu, met het lsd-verhaal in gedachten wordt het morgen ongetwijfeld 'lachen gieren brullen'.
Push the Sky Away vond ik de beste Grot tot nu toe, wat automatisch verwachtingen schept.
Nu, met het lsd-verhaal in gedachten wordt het morgen ongetwijfeld 'lachen gieren brullen'.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:11 uur
Fluvver schreef:
Voor mij met gemak album van het jaar.
Voor mij met gemak album van het jaar.
Skeleton Tree was toch wel een ernstige bedreiging voor dat andere zwarte album (Bowie), maar ik denk dat die strijd nu toch wel beslist lijkt in het voordeel van Bowie of er moet iets heel onverwachts verschijnen de komende maanden.
Dit weekend maar eens vanaf vinyl en kijken of dat de luisterervaring weer wat weet te beïnvloeden.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:17 uur
aERodynamIC schreef:
Skeleton Tree was toch wel een ernstige bedreiging voor dat andere zwarte album (Bowie), maar ik denk dat die strijd nu toch wel beslist lijkt in het voordeel van Bowie of er moet iets heel onverwachts verschijnen de komende maanden.
Skeleton Tree was toch wel een ernstige bedreiging voor dat andere zwarte album (Bowie), maar ik denk dat die strijd nu toch wel beslist lijkt in het voordeel van Bowie of er moet iets heel onverwachts verschijnen de komende maanden.
Volgende maand misschien eens Nessi Gomes gaan beluisteren?! Voor mij een van mijn twee absolute favorieten van 2016.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:19 uur
Ik vermoed dat dit bij mij ook zo zal zijn.
Ik was vorig jaar ook al zo getroffen door Sufjans verdriet om zijn moeder, en dit lijkt van hetzelfde kaliber.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:21 uur
Ik kreeg een heel rare associatie met Joan Franka (onterecht, ik weet het) maar de manier van zingen.... enfin..... Lura, wel een mooie single maar verdient nog wat luisterbeurten en ik ken de rest nog niet.
Deze Cave maakt zeer zeker wel kans op top 10. De vraag is alleen hoe hoog.
Deze Cave maakt zeer zeker wel kans op top 10. De vraag is alleen hoe hoog.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:26 uur
Indrukwekkende film zojuist gezien in een vol Pathé.
De muziek komt nog niet helemaal bij me binnen. Toch iets teveel Push the Sky Away achtige loops en synths. Ik mis het organische geluid van zijn werk totdat Warren Ellis de echte overhand kreeg, zo na Abattoir Blues. Wel 1 nummer waarop Thomas Wydler prachtig drumt!
Maar de muziek zal op de cd nog anders klinken, zeker met de hoofdtelefoon op. Morgen of zaterdag maar even ophalen.
De muziek komt nog niet helemaal bij me binnen. Toch iets teveel Push the Sky Away achtige loops en synths. Ik mis het organische geluid van zijn werk totdat Warren Ellis de echte overhand kreeg, zo na Abattoir Blues. Wel 1 nummer waarop Thomas Wydler prachtig drumt!
Maar de muziek zal op de cd nog anders klinken, zeker met de hoofdtelefoon op. Morgen of zaterdag maar even ophalen.
0
geplaatst: 8 september 2016, 22:40 uur
prachtige film, aangrijpend, begeesterend, de cd in de zaal kunnen kopen en nu aan het luisteren.
Eerlijk gezegd , met sommige songs heb ik moeite, zijn dit wel nog songs dan wel soundscapes waarover Cave zijn teksten debiteert?
Zo is Anthrocane wat mij betreft een dieptepunt en ook Magneto kan mij niet bekoren.
Maar het is zoals hij zelf aangeeft in de film, de songs hadden heel anders geklonken zonder die dramatische gebeurtenis, hij heeft de songs zich niet eigen kunnen maken.
Gelukkig op het eind wel nog Distant sky en de titelsong om van te genieten samen met jesus alone.
Voorlopig 3 sterren
Eerlijk gezegd , met sommige songs heb ik moeite, zijn dit wel nog songs dan wel soundscapes waarover Cave zijn teksten debiteert?
Zo is Anthrocane wat mij betreft een dieptepunt en ook Magneto kan mij niet bekoren.
Maar het is zoals hij zelf aangeeft in de film, de songs hadden heel anders geklonken zonder die dramatische gebeurtenis, hij heeft de songs zich niet eigen kunnen maken.
Gelukkig op het eind wel nog Distant sky en de titelsong om van te genieten samen met jesus alone.
Voorlopig 3 sterren
0
geplaatst: 8 september 2016, 23:14 uur
aERodynamIC schreef:
Ik kreeg een heel rare associatie met Joan Franka (onterecht, ik weet het) maar de manier van zingen.... enfin..... Lura, wel een mooie single maar verdient nog wat luisterbeurten en ik ken de rest nog niet.
Deze Cave maakt zeer zeker wel kans op top 10. De vraag is alleen hoe hoog.
Heel hoog. Heb het tegenovergestelde met Bowie. Die kon mij toch niet helemaal bekoren. Deze komt direct keihard binnen. Cave's praatstem deed dat altijd al bij me.Ik kreeg een heel rare associatie met Joan Franka (onterecht, ik weet het) maar de manier van zingen.... enfin..... Lura, wel een mooie single maar verdient nog wat luisterbeurten en ik ken de rest nog niet.
Deze Cave maakt zeer zeker wel kans op top 10. De vraag is alleen hoe hoog.
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 8 september 2016, 23:46 uur
Ik wil nog heel even wachten met het geven van sterretjes. Ik heb zijdelings kunnen luisteren. En zo'n album moet je in alle rust kunnen beluisteren. Morgen op het strand, al twijfel ik er aan of dat de juiste omgeving is. Wat me wel al duidelijk is, is dat 2016 een fantastisch muziekjaar aan het worden is. Ondanks de ellende van de muzikanten (Bowie en Cave). Al kan mister Nick het achteraf nog relativeren. Jesus Alone had ik al meerdere keren gehoord en.......man, man, man......
** Ik was helaas niet in de gelegenheid de film te zien. Kan die hier gerecenseerd worden?
** Ik was helaas niet in de gelegenheid de film te zien. Kan die hier gerecenseerd worden?
1
geplaatst: 9 september 2016, 00:39 uur
Vanavond naar One More Time With Feeling in de Kinepolis Imagibraine in Braine L'Alleud gaan kijken... ik ben er helemaal teneergeslagen van... Het begon allemaal redelijk luchtig, inclusief een hilarisch moment tussen Cave & Ellis over een viool die Ellis gekocht had voor 3000 dollar; niet om te bespelen, alleen maar om naar te kijken omdattie zo mooi is. Nadien sluipt de zwaarmoedigheid in de film en worden Ellis & de rest helemaal naar de achtergrond verdrongen waardoor het meer een portret wordt van het gezin Cave na 'de gebeurtenis'; een gezin dat nog steeds overmand is door verdriet omdat het gezin niet meer compleet is; een zoon werd zomaar weggerukt uit hun leven. Een gezin dat steun zoekt bij mekaar, maar ook bij de therapeut, vermoed ik. Naar het einde toe gaat het immers van: "wij nemen wraak op de dood door blij en gelukkig te zijn", maar daar hoor ik eerder de therapeut die aan het woord is middels de gebroken stemmen van Cave en z'n vrouw. Beiden zoeken ook afleiding in hun werk, maar je merkt zo dat alles wat ze doen hen nutteloos en zinloos lijkt. De dood heeft stevig ingehakt op het gezin Cave, en ik vrees dat we Cave nog even (jaren?) niet op een podium zullen zien. Het is niet voor niets dat er nog geen tourdata op zijn site staan.... Bovendien zie ik deze man eigenlijk geen songs meer live op een podium brengen als 'Stagger Lee', 'From her to eternity', 'the mercy seat'; pakweg 90 procent van z'n oeuvre. Ik hoop maar dat Cave zich niet op de coke gaat storten, want hij is duidelijk zichtbaar én vooral ook hoorbaar een gebroken man (hij lijkt ineens wel 10 jaar ouder geworden). In ieder geval: eventuele toekomstige Cave-platen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Als er uberhaupt nog Cave-platen zullen verschijnen; ik zie 'm eerder fulltime in de poëzie duiken (er zat heel wat poëzie in de film die door Cave zelf werd voorgedragen). Moordsongs zie ik 'm in ieder geval niet meer schrijven.... Iemand schrijft hieronder 'dat mister Cave het nog kan relativeren'; vergeet dat maar. Het verlies van een kind kan niemand relativeren. De ene kan er nadien beter mee om dan de andere, maar velen zijn erdoor gebroken voor de rest van hun leven. En ik vrees dat dat zowel voor Cave als z'n vrouw ook zo zal zijn. Ze proberen wel middels hun werk terug normaal te leven, maar je merkt zo dat het hen ternauwernood lukt... ik vrees dat ze nog moeilijke tijden tegemoet zullen gaan.... Hoe het ook zij, ik ben gedeprimeerd de zaal buiten gegaan..... Dit hakte er stevig in zeg; net als de plaat. Het begrip 'levensveranderende plaat' krijgt ineens een totaal andere betekenis....
5
geplaatst: 9 september 2016, 00:57 uur
Al verschillende keren Jesus Alone geluisterd, maar nu wat harder.
Dat dreigende is uiteraard kenmerkend voor Nick Cave, maar dit is bijna op een Scott Walker manier.
Live lijkt het mij een bijna onmogelijke opgave om dit te brengen.
Zong hij bij The Mercy Seat nog dat hij niet bang was om te sterven, ik geloof hem, nog steeds.
Maar je kind verliezen, daar moet ik als ouder niet aan denken, wil ik niet aan denken, mag ik niet aan denken, moet nooit een gedachte zijn die je leven gaat beheersen, omdat het in zijn geval gewoon een feit is wat niet meer terug te draaien is.
Vanaf dat moment lijkt mij dat alles stil blijft staan, en er geen beweging meer in zal komen.
Zou dit gevoel bij Skeleton Tree overheersen?
Ja, dat doet het.
Meer dan wat ik verwachtte, sluit het aan op Push the Sky Away.
Al lijkt de zang vrijwel onmogelijk.
Luister ik naar Girl In Amber, dan hoor ik verbitterende woorden die zich een onnatuurlijke weg banen door tranen heen.
Nick Cave zit dus in de meest pijnlijke periode die ik mij maar kan voorstellen.
Na het overlijden van zijn zoon hield iedereen zijn adem in.
Zou hij zichzelf terug trekken, en zou er hierdoor een abrupt einde zijn gekomen aan zijn muzikale carrière.
Of zou hij de kracht hebben om het te delen met de buitenwereld, in de vorm van een album.
Voor mij symboliseert de zwarte albumhoes met groene letters een beademingsapparaat waarbij het leven uit is verdwenen.
Leeg.
Ik wil en kan daar niet anders naar kijken.
Muzikaal gezien heeft hij absoluut beter werk afgeleverd, maar is dat belangrijk?
Persoonlijker en zwaarder kan hij niet klinken.
Het album van 2016?
Ja, maar meer vanwege het feit dat hij het heeft kunnen maken.
De kracht en het vermogen.
Dat dreigende is uiteraard kenmerkend voor Nick Cave, maar dit is bijna op een Scott Walker manier.
Live lijkt het mij een bijna onmogelijke opgave om dit te brengen.
Zong hij bij The Mercy Seat nog dat hij niet bang was om te sterven, ik geloof hem, nog steeds.
Maar je kind verliezen, daar moet ik als ouder niet aan denken, wil ik niet aan denken, mag ik niet aan denken, moet nooit een gedachte zijn die je leven gaat beheersen, omdat het in zijn geval gewoon een feit is wat niet meer terug te draaien is.
Vanaf dat moment lijkt mij dat alles stil blijft staan, en er geen beweging meer in zal komen.
Zou dit gevoel bij Skeleton Tree overheersen?
Ja, dat doet het.
Meer dan wat ik verwachtte, sluit het aan op Push the Sky Away.
Al lijkt de zang vrijwel onmogelijk.
Luister ik naar Girl In Amber, dan hoor ik verbitterende woorden die zich een onnatuurlijke weg banen door tranen heen.
Nick Cave zit dus in de meest pijnlijke periode die ik mij maar kan voorstellen.
Na het overlijden van zijn zoon hield iedereen zijn adem in.
Zou hij zichzelf terug trekken, en zou er hierdoor een abrupt einde zijn gekomen aan zijn muzikale carrière.
Of zou hij de kracht hebben om het te delen met de buitenwereld, in de vorm van een album.
Voor mij symboliseert de zwarte albumhoes met groene letters een beademingsapparaat waarbij het leven uit is verdwenen.
Leeg.
Ik wil en kan daar niet anders naar kijken.
Muzikaal gezien heeft hij absoluut beter werk afgeleverd, maar is dat belangrijk?
Persoonlijker en zwaarder kan hij niet klinken.
Het album van 2016?
Ja, maar meer vanwege het feit dat hij het heeft kunnen maken.
De kracht en het vermogen.
0
geplaatst: 9 september 2016, 01:08 uur
RoenHetZwoen schreef:
Vanavond naar One More Time With Feeling in de Kinepolis Imagibraine in Braine L'Alleud gaan kijken... Dit hakte er stevig in zeg; net als de plaat. Het begrip 'levensveranderende plaat' krijgt ineens een totaal andere betekenis....
Vanavond naar One More Time With Feeling in de Kinepolis Imagibraine in Braine L'Alleud gaan kijken... Dit hakte er stevig in zeg; net als de plaat. Het begrip 'levensveranderende plaat' krijgt ineens een totaal andere betekenis....
Knap neergeschreven! Door uw beschrijving doet het me zin krijgen in deze nieuwe Cave. Misschien toch maar eens aankopen. Of misschien eerst via de bib. Ik twijfelde omdat Push the Sky Away me niet zo heel goed beviel ondanks een hoog gemiddelde hier op musicmeter. En misschien moet ik ze maar in de herkansingen steken. Staat in ieder geval genoteerd!
0
geplaatst: 9 september 2016, 01:32 uur
EttaJamesBrown schreef:
Lijkt wel op de hoes: Radio K.A.O.S. Van Roger Waters
Lijkt wel op de hoes: Radio K.A.O.S. Van Roger Waters
Dr. Dre - 2001..... Daar lijkt ie ook veel op.
0
geplaatst: 9 september 2016, 08:34 uur
Zo te lezen kun je vandaag maar beter een plaat van Clouseau opzetten, RoenHetZwoen 
Vorig jaar verscheen The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)
Australiër Peter Milton Walsh maakte hetzelfde mee als Nick Cave, alleen was zijn zoon veel jonger. Hij had veel meer tijd nodig om het verwerken, bijna 20 jaar. Songs als Swap places en 21 zijn werkelijk hartverscheurend.
Vorig jaar verscheen The Apartments - No Song, No Spell, No Madrigal (2015)
Australiër Peter Milton Walsh maakte hetzelfde mee als Nick Cave, alleen was zijn zoon veel jonger. Hij had veel meer tijd nodig om het verwerken, bijna 20 jaar. Songs als Swap places en 21 zijn werkelijk hartverscheurend.
0
geplaatst: 9 september 2016, 09:50 uur
Unieke ervaring in de bioscoop. Teksten als mokerslagen, het 'Burj-al-Arab gedicht' sprong er wat mij betreft bovenuit (staat dit al ergens op papier?).
0
geplaatst: 9 september 2016, 10:30 uur
Nice one deric raven. Mooi verwoord. Zou heel goed kunnen dat hij muzikaal betere albums gemaakt heeft maar dit is wel top 3 Nick Cave materiaal voor me.
0
geplaatst: 9 september 2016, 11:08 uur
"One More Time with Feeling".. Crawls deep under your skin.... Damm...
Heb nog nooit zo iets beklijvend in de cinema gezien.. Ben er vandaag nog niet goed van..
Zeer unieke manier om een album voor het eerst te beleven.. Zo verschrikkelijk erg, maar dat maakt het dan juist weer zo mooi.. Wat een pareltjes staan er weer op..
En respect Mr Cave dat je dit hebt kunnen afwerken..
Heb nog nooit zo iets beklijvend in de cinema gezien.. Ben er vandaag nog niet goed van..
Zeer unieke manier om een album voor het eerst te beleven.. Zo verschrikkelijk erg, maar dat maakt het dan juist weer zo mooi.. Wat een pareltjes staan er weer op..
En respect Mr Cave dat je dit hebt kunnen afwerken..
0
Robertus
geplaatst: 9 september 2016, 11:16 uur
Rauw, onversneden en zwaar op de maag. Dit album komt hard binnen!
Muzikaal gesproken een logisch vervolg op Push The Sky Away, maar de (zeer voorzichtige) toevoeging van de akoestische gitaar (George Vjestica) vind ik een prima keuze. Ook ik miste Mick Harvey enigszins...Ik heb groot respect voor de excentrieke alleskunner Warren Ellis, maar ik zag de bui al enigszins hangen dat hij voortaan 75% procent van de sound van The Bad Seeds zou gaan bepalen in de vorm van etherische loops en veel violen. Push The Sky Away vond ik een prima experiment wat dat betreft, maar toch eenmalig. Ritme gitaar, al dan niet akoestisch, zorgt toch voor enige groove in de sound en ik ben blij dat die weer enigszins terug is.
Wat deze verder onderscheidt van zijn voorganger is natuurlijk Nick en zijn begrijpelijkerwijs gebroken voordracht en niets ontziende lyrics. Onversneden, rauw en inderdaad bijna pijnlijk om naar te luisteren. Dit is een lijden dat alles overstijgt..Zoals in de film door Nick ook gezegd (in mijn eigen parafrase): Mensen veranderen vaak niet of maar langzaam. Wanneer je zoiets overkomt verander je binnen een dag. Bruusk. Niets doet er meer toe, je moet gewoon helemaal opnieuw beginnen.
Ik denk dat deze op termijn bij mij hoger uit gaat komen dat zijn voorganger. Na pakweg twee luisterbeurten (de film meegerekend, aangezien alle songs daar aan bod komen) komt hij goed binnen en kan ik zeker al drie voorzichtige favorieten aanwijzen: De opener Jesus Alone, het gebroken Girl In Amber en Distant Sky, met een prachtige gastrol voor de voor mij tot dusver nog onbekende zangeres Else Torp.
Muzikaal gesproken een logisch vervolg op Push The Sky Away, maar de (zeer voorzichtige) toevoeging van de akoestische gitaar (George Vjestica) vind ik een prima keuze. Ook ik miste Mick Harvey enigszins...Ik heb groot respect voor de excentrieke alleskunner Warren Ellis, maar ik zag de bui al enigszins hangen dat hij voortaan 75% procent van de sound van The Bad Seeds zou gaan bepalen in de vorm van etherische loops en veel violen. Push The Sky Away vond ik een prima experiment wat dat betreft, maar toch eenmalig. Ritme gitaar, al dan niet akoestisch, zorgt toch voor enige groove in de sound en ik ben blij dat die weer enigszins terug is.
Wat deze verder onderscheidt van zijn voorganger is natuurlijk Nick en zijn begrijpelijkerwijs gebroken voordracht en niets ontziende lyrics. Onversneden, rauw en inderdaad bijna pijnlijk om naar te luisteren. Dit is een lijden dat alles overstijgt..Zoals in de film door Nick ook gezegd (in mijn eigen parafrase): Mensen veranderen vaak niet of maar langzaam. Wanneer je zoiets overkomt verander je binnen een dag. Bruusk. Niets doet er meer toe, je moet gewoon helemaal opnieuw beginnen.
Ik denk dat deze op termijn bij mij hoger uit gaat komen dat zijn voorganger. Na pakweg twee luisterbeurten (de film meegerekend, aangezien alle songs daar aan bod komen) komt hij goed binnen en kan ik zeker al drie voorzichtige favorieten aanwijzen: De opener Jesus Alone, het gebroken Girl In Amber en Distant Sky, met een prachtige gastrol voor de voor mij tot dusver nog onbekende zangeres Else Torp.
0
geplaatst: 9 september 2016, 12:37 uur
Nu voor het eerst aan het beluisteren..dat Oohooow in Rings of Saturn had wel weggemogen 
0
geplaatst: 9 september 2016, 12:47 uur
Ow het maakt het voor mij juist kapot..hij hoeft wat mij betreft die kant niet op te gaan om zich te vernieuwen..anders krijgen we straks een Typhoon plaat
Vooralsnog mooi verder..echt zijn verdrietplaat..
Vooralsnog mooi verder..echt zijn verdrietplaat..
0
Franck Maudit
geplaatst: 9 september 2016, 14:26 uur
Girl in Amber hield me ogenblikkelijk geketend.
Magneto liet me zwalpen op verstilde woordgolven.
Bevreemdende sfeer, de geest van Push the Sky Away is nog aanwezig en toch wordt hier een nieuwe weg ingeslagen.
Skeleton Tree & Franck Maudit gaan samen nog vaak het zonlicht uitbannen.
Wat een bijzonder muziekjaar.
Magneto liet me zwalpen op verstilde woordgolven.
Bevreemdende sfeer, de geest van Push the Sky Away is nog aanwezig en toch wordt hier een nieuwe weg ingeslagen.
Skeleton Tree & Franck Maudit gaan samen nog vaak het zonlicht uitbannen.
Wat een bijzonder muziekjaar.
0
geplaatst: 9 september 2016, 16:58 uur
Lura schreef:
Volgende maand misschien eens Nessi Gomes gaan beluisteren?! Voor mij een van mijn twee absolute favorieten van 2016.
Naast? Welke is de andere?(quote)
Volgende maand misschien eens Nessi Gomes gaan beluisteren?! Voor mij een van mijn twee absolute favorieten van 2016.
2
Franck Maudit
geplaatst: 9 september 2016, 17:22 uur
“Nothing really matters anymore”, deze ontboezeming wordt naakt op tafel geworpen in I Need You. In het licht van de rampspoed die Nick Cave overviel is het haast onkies Skeleton Tree als onderdeel van zijn omvangrijke oeuvre te beschouwen. Onkies omdat zijn verhaal onherroepelijk een nieuwe onderstroom heeft aangeboord; een eeuwige dialectiek met ‘loslaten’ en ‘vasthouden’ als hoofdrolspelers. Sommige zaken hoeven geen beoordeling, ze spreken de taal van de volkomen onthechting. Een grenzeloos verlies doet vervagen wat ooit standvastig zijn schouders onder de wereld zette. Dit besef wordt in onze sneltreinwereld quasi achteloos onder de mat geveegd, want wij zijn allen het eeuwig leven beschoren. Tot onze tijd komt.
Wanneer de familieboom zijn bladeren verliest openbaart zich een dualiteit tussen de verankerde wortels waarop men immer steunen kan en de kalende takken. Verbonden door een gezamenlijk verdriet stellen we in het holst van de nacht vast dat mijn verdriet onvervreemdbaar van mij is. Leed kan gedeeld worden doch niet waarachtig zich in een ander manifesteren. “And in the bathroom mirror I see me vomit in the sink. And all through the house we hear the hyena's hymns.” is het beeld waarmee Magneto ons compromisloos confronteert.
Verstilde woordgolven begeleiden de verraderlijke kliffen op hun zoektocht naar zingeving. De laatste woorden van dit uniek document indachtig hoop ik dat Skeleton Tree de wegbereider is van een emotionele zuivering: “And I called out, I called out right across the sea. I called out, I called out
that nothing is for free. And it's alright now.”
Wanneer de familieboom zijn bladeren verliest openbaart zich een dualiteit tussen de verankerde wortels waarop men immer steunen kan en de kalende takken. Verbonden door een gezamenlijk verdriet stellen we in het holst van de nacht vast dat mijn verdriet onvervreemdbaar van mij is. Leed kan gedeeld worden doch niet waarachtig zich in een ander manifesteren. “And in the bathroom mirror I see me vomit in the sink. And all through the house we hear the hyena's hymns.” is het beeld waarmee Magneto ons compromisloos confronteert.
Verstilde woordgolven begeleiden de verraderlijke kliffen op hun zoektocht naar zingeving. De laatste woorden van dit uniek document indachtig hoop ik dat Skeleton Tree de wegbereider is van een emotionele zuivering: “And I called out, I called out right across the sea. I called out, I called out
that nothing is for free. And it's alright now.”
0
geplaatst: 9 september 2016, 18:35 uur
..en ik moest meteen aan 'fear of music' van talking heads denken.
0
geplaatst: 9 september 2016, 19:04 uur
Sapperdeflap...eerste luisterbeurt erop zitten. Die moet ff zakken en 'n plekje krijgen. Gaat de komende week 'n paar keer in de herhaling. Nick z'n muziek moet rijpen.
2
geplaatst: 9 september 2016, 20:09 uur
Zo kwetsbaar en breekbaar als hier hebben we Cave nog nooit gehoord. Sommigen horen hier een gelijkenis met Push The Sky Away, maar voor mij had het contrast niet groter kunnen zijn. Op Push klinkt Cave zelfverzekerd en zielsgelukkig (dat was ook het thema van de plaat), maar hier is hij diep ongelukkig, vol twijfel en laat ons midden in zijn ziel kijken..... Push ging vergezeld van luxe en superdeluxe edities, mooi artwork, terwijl er hier 1 uitvoering is, met basic artwork: hij maakt ons duidelijk dat het ontdaan is van elke franje en alleen gaat om de muziek.
Ik leg onwillekeurig een verband tussen deze plaat en het boek Tonio, dat A. F. Th. van der Heijden schreef na het overlijden van zijn enige zoon. Direct nadat zijn zoon was overleden dacht van der Heijden: "ik schrijf nooit meer". Tot hij erachter kwam dat schrijven zijn enige uitlaatklep was en hij niet anders kon dan weer terug te gaan schrijven. Ik denk dat het met Cave ook zo verloopt. Zijn muziek is zijn uitlaatklep, zijn therapie. Of hij ooit nog zal optreden zal de tijd ons leren, maar ik verwacht zeker dat we nog muziek van hem zullen gaan horen.
Ik leg onwillekeurig een verband tussen deze plaat en het boek Tonio, dat A. F. Th. van der Heijden schreef na het overlijden van zijn enige zoon. Direct nadat zijn zoon was overleden dacht van der Heijden: "ik schrijf nooit meer". Tot hij erachter kwam dat schrijven zijn enige uitlaatklep was en hij niet anders kon dan weer terug te gaan schrijven. Ik denk dat het met Cave ook zo verloopt. Zijn muziek is zijn uitlaatklep, zijn therapie. Of hij ooit nog zal optreden zal de tijd ons leren, maar ik verwacht zeker dat we nog muziek van hem zullen gaan horen.
0
geplaatst: 9 september 2016, 22:18 uur
Zo mooi als hierboven door de andere omschreven kan ik het niet vertellen maar gister in Pathé eindhoven mogen ervaren en nu op vinyl aan het beleven. Zo intens. Waanzinnig vet mooi!!
0
Jan uit Berlijn
geplaatst: 9 september 2016, 22:18 uur
RoenHetZwoen schreef:
Vanavond naar One More Time With Feeling in de Kinepolis Imagibraine in Braine L'Alleud gaan kijken... ik ben er helemaal teneergeslagen van... Het begon allemaal redelijk luchtig, inclusief een hilarisch moment tussen Cave & Ellis over een viool die Ellis gekocht had voor 3000 dollar; niet om te bespelen, alleen maar om naar te kijken omdattie zo mooi is. Nadien sluipt de zwaarmoedigheid in de film en worden Ellis & de rest helemaal naar de achtergrond verdrongen waardoor het meer een portret wordt van het gezin Cave na 'de gebeurtenis'; een gezin dat nog steeds overmand is door verdriet omdat het gezin niet meer compleet is; een zoon werd zomaar weggerukt uit hun leven. Een gezin dat steun zoekt bij mekaar, maar ook bij de therapeut, vermoed ik. Naar het einde toe gaat het immers van: "wij nemen wraak op de dood door blij en gelukkig te zijn", maar daar hoor ik eerder de therapeut die aan het woord is middels de gebroken stemmen van Cave en z'n vrouw. Beiden zoeken ook afleiding in hun werk, maar je merkt zo dat alles wat ze doen hen nutteloos en zinloos lijkt. De dood heeft stevig ingehakt op het gezin Cave, en ik vrees dat we Cave nog even (jaren?) niet op een podium zullen zien. Het is niet voor niets dat er nog geen tourdata op zijn site staan.... Bovendien zie ik deze man eigenlijk geen songs meer live op een podium brengen als 'Stagger Lee', 'From her to eternity', 'the mercy seat'; pakweg 90 procent van z'n oeuvre. Ik hoop maar dat Cave zich niet op de coke gaat storten, want hij is duidelijk zichtbaar én vooral ook hoorbaar een gebroken man (hij lijkt ineens wel 10 jaar ouder geworden). In ieder geval: eventuele toekomstige Cave-platen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Als er uberhaupt nog Cave-platen zullen verschijnen; ik zie 'm eerder fulltime in de poëzie duiken (er zat heel wat poëzie in de film die door Cave zelf werd voorgedragen). Moordsongs zie ik 'm in ieder geval niet meer schrijven.... Iemand schrijft hieronder 'dat mister Cave het nog kan relativeren'; vergeet dat maar. Het verlies van een kind kan niemand relativeren. De ene kan er nadien beter mee om dan de andere, maar velen zijn erdoor gebroken voor de rest van hun leven. En ik vrees dat dat zowel voor Cave als z'n vrouw ook zo zal zijn. Ze proberen wel middels hun werk terug normaal te leven, maar je merkt zo dat het hen ternauwernood lukt... ik vrees dat ze nog moeilijke tijden tegemoet zullen gaan.... Hoe het ook zij, ik ben gedeprimeerd de zaal buiten gegaan..... Dit hakte er stevig in zeg; net als de plaat. Het begrip 'levensveranderende plaat' krijgt ineens een totaal andere betekenis....
Vanavond naar One More Time With Feeling in de Kinepolis Imagibraine in Braine L'Alleud gaan kijken... ik ben er helemaal teneergeslagen van... Het begon allemaal redelijk luchtig, inclusief een hilarisch moment tussen Cave & Ellis over een viool die Ellis gekocht had voor 3000 dollar; niet om te bespelen, alleen maar om naar te kijken omdattie zo mooi is. Nadien sluipt de zwaarmoedigheid in de film en worden Ellis & de rest helemaal naar de achtergrond verdrongen waardoor het meer een portret wordt van het gezin Cave na 'de gebeurtenis'; een gezin dat nog steeds overmand is door verdriet omdat het gezin niet meer compleet is; een zoon werd zomaar weggerukt uit hun leven. Een gezin dat steun zoekt bij mekaar, maar ook bij de therapeut, vermoed ik. Naar het einde toe gaat het immers van: "wij nemen wraak op de dood door blij en gelukkig te zijn", maar daar hoor ik eerder de therapeut die aan het woord is middels de gebroken stemmen van Cave en z'n vrouw. Beiden zoeken ook afleiding in hun werk, maar je merkt zo dat alles wat ze doen hen nutteloos en zinloos lijkt. De dood heeft stevig ingehakt op het gezin Cave, en ik vrees dat we Cave nog even (jaren?) niet op een podium zullen zien. Het is niet voor niets dat er nog geen tourdata op zijn site staan.... Bovendien zie ik deze man eigenlijk geen songs meer live op een podium brengen als 'Stagger Lee', 'From her to eternity', 'the mercy seat'; pakweg 90 procent van z'n oeuvre. Ik hoop maar dat Cave zich niet op de coke gaat storten, want hij is duidelijk zichtbaar én vooral ook hoorbaar een gebroken man (hij lijkt ineens wel 10 jaar ouder geworden). In ieder geval: eventuele toekomstige Cave-platen zullen nooit meer hetzelfde zijn. Als er uberhaupt nog Cave-platen zullen verschijnen; ik zie 'm eerder fulltime in de poëzie duiken (er zat heel wat poëzie in de film die door Cave zelf werd voorgedragen). Moordsongs zie ik 'm in ieder geval niet meer schrijven.... Iemand schrijft hieronder 'dat mister Cave het nog kan relativeren'; vergeet dat maar. Het verlies van een kind kan niemand relativeren. De ene kan er nadien beter mee om dan de andere, maar velen zijn erdoor gebroken voor de rest van hun leven. En ik vrees dat dat zowel voor Cave als z'n vrouw ook zo zal zijn. Ze proberen wel middels hun werk terug normaal te leven, maar je merkt zo dat het hen ternauwernood lukt... ik vrees dat ze nog moeilijke tijden tegemoet zullen gaan.... Hoe het ook zij, ik ben gedeprimeerd de zaal buiten gegaan..... Dit hakte er stevig in zeg; net als de plaat. Het begrip 'levensveranderende plaat' krijgt ineens een totaal andere betekenis....
Dank je voor je mooie (persoonlijke) indruk. Maar is het niet zo, dat de beste muziek gemaakt is uit verdriet, ellende, onder invloed van drank en/of drugs? Artiesten die zielsgelukkig zijn....gelukkig getrouwd, dikke auto onder hun kont, riante villa etc. ongeïnspireerde muziek maken? Dit album is toch ook gemaakt onder zware (misschien wel de zwaarste) omstandigheden. Je weet maar nooit welke invloed de shrinks op hem en z'n vrouw hebben......
* denotes required fields.