GTR - GTR (1986)

Steve Hackett en Steve Howe in één band, kan dat goed gaan? Ja, dat kan best goed gaan. Een beetje vergelijkbaar met Asia, wat niet gek is, want ook daar waren Howe en Geoffrey Downes (die hier producer is) bij betrokken.
De twee stergitaristen krijgen de kans hun vaardigheid te tonen, onder andere in een tweetal solonummers, Sketches in teh Sun (Howe) en Hackett to Bits (Hackett). Jammer dat het bij deze éénmalige samenwerking is gebleven.

Ik vind dit echt een mislukt project hoor. Kan dat goed gaan vraag je je af? Wat mij betreft in dit geval dus niet. Slechte producties, slechte teksten, en ook voor deze twee mannen onwaardige solo's. Verder is het saai, voorspelbaar, en eigenlijk niet eens echt prog. Echt een ongelofelijke tegenvaller.

Tja, dan moet je het dus op zijn eigen merites beoordelen. De gitaarsolo's van beiden staan me wel aan (vergelijk dat eens met het sologepiel op Yes' Fragile) en verder is het goed in het gehoor liggende AOR. Niet spectaculair, wel gewoon goed. Vooral The hunter vind ik een bijzonder fraai nummer. 3½*

Prog is het inderdaad niet echt. Als je dit album op basis daarvan gaat beoordelen, kom je laag uit. En slechte productie? Ik kan me er bij dit album niets bij voorstellen, het is mij in ieder geval niet opgevallen. Maar goed, het kan zijn dat je op basis van de namen van de bandleden meer verwacht, en dat komt er wellicht niet helemaal uit.

Beste nummers voor mij zijn Hackett to Bits, Imagining en Jekyll and Hyde.

The Hubter en When the heart rules the mind zijn toch lekkere nummers hoor.

Geen hoogvlieger dit album maar toch een aardige samenwerking tussen 2 gitaargrootheden, voortbordurend op het Asia- en Wetton/Manzanera solowerk uit de jaren 80. Ook Hacketts album Feedback '86 heeft zo'n beetje dezelfde formule. De heren kennen elkaar dan ook erg goed moet je concluderen.

Ik heb deze plaat ooit als prog-liefhebber aangeschaft en dan is het toch wel een bittere tegenvaller. Had eigenlijk ook wel beter kunnen weten, want Asia vind ik ook afschuwelijk.

tamelijk zwak album
met een absoluut hoogtepunt
to the line is een magistraal nummer
het lijkt veel langer te duren dan het in werkelijkheid is,dan heb je een goed nummer

Prog is het zeker niet en dat kun je van Asia idd net zo min zeggen. Typische jaren 80 simplificatie wat mij betreft. Niet onaardig maar zeker niet bijzonder. Meer een tijdsdocument.

Ik dacht wel wat te weten van de (engelse)symfo dinosauriërs Yes en Genesis en volgens mij is dít de enige cd waarop ooit (ex-) Yes en Genesis leden met elkaar hebben samengewerkt.

En dan te bedenken dat beide groepen al zo'n 40 jaar hun kunstjes vertonen.

Wie het werk van beide groepen kent, vraagt zich dan natuurlijk af of GTR ook maar iets in zich draagt waardoor het herkenbaar Yes of Genesis is.

Het antwoord is nee.

De heren Howe (momenteel nog steeds gitarist bij Yes) en Hackett (jammergenoeg bij Genesis al ooit vertrokken in 1976) hebben elkaar gevonden in een vrij aardige maar ook vrij bloedeloze cd die, kenmerkend genoeg, ook nooit geleid heeft tot een vervolg.

Misschien komt het door Steve Howe die, na de GTR tour behorende bij deze cd, zich in 1988 weer voegde bij Anderson, Bruford en Wakeman voor een soort Yes-reünie.

Maar dat ze gitaar kunnen spelen en goede nummers kunnen schrijven, leidt in ieder geval geen twijfel. Ze laten ook een aantal sterke stukjes horen (Howe in het instrumentale Sketches of the sun). Ook de aanwezigheid van bassist Phil Spalding en zanger Max Bacon benadrukt het progrock gehalte dat de cd moet uitstralen.

Bacon zingt goed, maar ik vind hem ook een beetje gladjes. Te gemaakt en ook geen persoonlijkheid als Anderson, Collins of Gabriel.

Ik geef het vier sterren, omdat het toch onmiskenbare kwaliteiten heeft, lekker wegluisterd (het stampt lekker door) en eigenlijk geen nummers heeft die neigen tot wegskippen, misschien You can still get through.

Hackett mag prachtig vlammen in één van de hoogtepunten (hoe kan het ook anders) Hackett to bits. Onmiskenbaar zijn stijl.

Zouden, na het opstappen van Phil Collins, de overgebleven Genesis-leden Banks & Rutherford nog iets hebben aan samenwerking met zanger Jon Anderson en drummer Bill Bruford?

Ik kan me niet meer heugen wanneer ik deze CD voor het laatst gedraaid heb, maar hij staat nog steeds in mijn CD-kast.
Op deze plaat hoor je een soort super AOR-versie van Asia. Als je als prog-liefhebber Asia al een beetje cheesy vond, moet je deze vooral links laten liggen, want dit is dan echt cheddar cheese.
Maar als je een wat commerciëlere muzieksmaak hebt, is het plaatje nog best genietbaar. Al lijdt-ie wel ernstig onder die blikkerige, mechanische productie die in de jaren tachtig zo 'in' was.

When the heart rules the mind was een Amerikaanse top 40-hit, maar alleen Hackett to bits komt een beetje in de buurt van de grootse dingen die de heren in het verleden gedaan hebben.

Ik heb de originele uitgave van destijds, op het Arista-label. Het One Way-label dat hier vermeld wordt, is vermoedelijk een heruitgave.

Ah, die heb ik ook onlangs in bezit gekregen. De mp3tjes hadden een verschrikkelijke geluidskwaliteit en het blijkt nu dat de cd zelf ook al niet best klonk. Veel mooie dingen die de heren uitspoken, verdrinken nogal in de brei. Verder in zijn soort wel een goede plaat, waar The Hunter, Sketches in the Sun en Reach Out (Never Say No) mijn favorieten zijn.

Ik heb ook nog de Arista versie. Of ik die ooit ga vervangen voor de One Way uitgave (remaster?) lijkt me niet waarschijnlijk. Daarvoor blijft ie teveel stof happen. Aardig voor af en toe maar dan heb je het ook wel gehad.

"Toe the line" kan wat mij betreft 5 sterren krijgen. Een glansrol voor Steve Howe

Moet dat niet precies andersom zijn?

Aardig zijstapje.
Mag echter niet in de schaduw staan van verwante bands.

Ik had wel wat meer gitaarvuurwerk verwacht. Het is weliswaar te horen, maar dan verpakt in nogal ingeblikt klinkende powerrock met een wat flauwe zanger.

Ik denk dat er ook wel een beetje gelet is op het succes van 90125, althans de sound neigt nogal die richting uit te gaan. Alleen is 90125 een stuk krachtiger, beter geproduceerd en vooral beter ingezongen.

Toch zijn het op zich degelijke nummers.

Wellicht een beetje oud nieuws, maar Hackett en Chris Squire hebben elkaar de laatste tijd ook gevonden, getuige Squire's bijdrage op Out Of The Tunnel's Mouth en het gezamenlijke soloproject van de heren genaamd Squackett, Hoewel ik het stempel van Hackett vetter vind dan dat van Squire draagt de laatste zondermeer creatief, vocaal en op de bas een fraai en herkenbaar steentje bij.

Het resulteert, niet in het minst door Hacketts - als vanouds fenomenale - spel in een toegankelijke, afwisselend stevige en bijzonder sfeervolle plaat met weer schitterende en dromerige harmonieën. Het is maar een weet, maar zeer de moeite waard en een verademing t.o.v. het gelikte commerciële 80's produkt van GTR.

Om het verschil tussen producers Roger King en Geoff Downes maar even aan te tonen.

Goed nieuws. En ik kan dit album natuurlijk niet laten liggen, hoewel ik eigenlijk een Chris Squire boycot heb lopen vanwege zijn handelswijze inzake zanger Jon Anderson en Yes.

Steve Hackett heeft vorig jaar natuurlijk het prima Beyond the Shrouded Horizon uitgebracht en lijkt weer helemaal de oude feeling weer terug te hebben.

Maar ik ben wel erg benieuwd of Squire in de omgeving van Hackett eigenlijk niet beter tot zijn recht komt dan bij Yes. Wie is er eigenlijk hoofdcomponist op Squackett?

NB: ik zet dit bericht ook bij Squackett neer, dat praat daar wat makkelijker....

Een interessant koppel Hacket en Howe. ik ken de plaat verder niet, maar ik geloof niet dat het verder voor herhaling vatbaar was.
Howe heeft later verklaard dat de samenwerking niet echt vlotjes verliep. Toch een strijd van wie speelt wat en waar. Een typisch voorbeeld van twee stergitaristen in een band die gelijkwaardig willen zijn, maar zich wel willen laten horen, en waarschijnlijk ook wel terecht, maar in de praktijk pakt dat vaak anders uit.

De drukke agenda en de op stapel zijnde zijprojecten had er ongetwijfeld ook veel mee te maken. GTR was in Europa commercieel overigens weinig suc6vol en hoewel bedoeld als een Asiavariant zonder de door Howe verfoeide dominante keyboards miste men eenvoudig een boegbeeld als Wetton die de lichtgewicht radiovriendelijke AOR wat beter kon verkopen. Een aardig wegluisterend doch niet al te memorabel project wat nu alleen Hackett, Howe en Asiafans nog kan interesseren.

Er waren inderdaad meningverschillen tussen Howe en Hackett en na te hebben voorgesteld dat Brian May een van beiden zou vervangen wat uiteraard niet gebeurde stapte Hackett op. Howe heeft nog geprobeerd de band met enige personeelswisselingen onder een andere naam voort te zetten maar ook dat was geen lang leven beschoren en de diverse leden vervolgden hun eigen weg, resp. solocarrieres.

Leuk, die achtergrondinformatie.

Lijkt me trouwens geen makkelijke, die Howe.
Zeker niet als ik het Yes-boek Close To The Edge mag geloven.
Een beetje een Rick Wakeman-type: Als er een scheet dwars zit heeft ie 'm hangen en protesteert ie.

Gelet op Squackett moest ik ook maar eens Hackett's solo-carrière eens gaan uitpluizen.
Prima muziek!

Tip voor musician: Wil je een iets minder gladde zang in hetzelfde GTR jasje dan kan ik je Feedback '86 aanbevelen. Nu eens een aantal nummers met -jawel- Chris Thompson en Brian May. Dit album was Hacketts eigen AORproject na zijn vertrek bij GTR en hoewel qua opzet identiek, net iets interessanter vind ik, vooral het slotnummer.

Vond destijds When the heart rules the mind zo ongelofelijk goed en de ballad The Hunter in iets mindere mate dat ik de lp helemaal grijs gedraaid heb, om nu af en toe nog eens te horen is toch wel lekker ondanks 26 years ago,hi,hi
Kennen jullie Glasstiger?

Deze cd heb ik jaren geleden....1989 ergens gekocht voor een paar guldentjes. Ik was in de van Woustraat aan het shoppen bij Disc2000 (als ik me niet vergis) met een vriend die zei dat ik die gewoon moest meenemen voor dat geld. Blinde aankoop dus, die goed uitpakte. Wat gladjes misschien ja, maar het klinkt wel lekker hoor.

tja, ondanks dat er twee grootheden (Steve Hackett en Steve Howe) samen spelen op dit album is dit niet echt geslaagd te noemen. De nummers zijn bepaald niet echt geweldig te noemen, en de productie (althans van de cd die ik heb) is ook niet om over naar huis te schrijven, erg schel. Ik heb deze cd in de tijd dat hij uit kwam vrij snel gekocht, mede ook omdat deze voor een prikkie te koop werd aangeboden, ik had toen eigenlijk al beter moeten weten.
Jammer, dat kan veel beter...

Ik vind em in ieder geval 3 keer beter te pruimen dan Till We Have Faces.

Rond de eeuwwisseling leerde ik via (meestal Amerikaanse) verzamelalbums veel nieuwe rocksongs kennen, vaak van artiesten waar ik überhaupt nog nooit van gehoord had. Deze hadden het dan buiten Nederland nog net tot B-artiest geschopt, terwijl ze hier in het beste geval een C(ult)-status hadden. Een van die songs was When The Heart Rules The Mind van een bandje genaamd GTR. Vanaf dat ik dit nummer met al zijn energie en zijn aanstekelijke melodie voor het eerst hoorde, was ik meteen verkocht.

Mijn kennis van en affiniteit met prog was op dat moment nog minimaal. Van Yes kende ik weinig meer dan Owner Of A Lonely Heart en van Genesis weinig meer dan Mama, Land Of Confusion en I Can’t Dance. Laat staan dat ik ooit gehoord had van ene Steve Howe, dan wel Steve Hackett die, nog ruim voor de betreffende hits, in die respectievelijke bands de gitaar beroerden en in die functie ieder een heldenstatus bezaten. Het is dan ook weinig verwonderlijk dat, toen ik het album van GTR in zijn geheel ging beluisteren, ik daar met andere verwachtingen aan begon dan de gemiddelde oudere Howe- of Hackett-fan indertijd.

Het ongetitelde debuut, tevens zwanenzang, van de curieuze samenwerking van deze twee gitaristen, aangevuld met zanger Max Bacon (Nightwing), bassist Phil Spalding (Toyah, Mike Oldfield) en drummer Jonathan Mover (onder andere een blauwe maandag bij Marillion, tussen Mick Pointer en Ian Mosley in), staat bij veel progliefhebbers van de oude stempel bekend als één van de zwartste bladzijden in de geschiedenis van hun favoriete genre. Evenals veel tijdgenoten werd GTR (bij gebrek aan iets symfonischers) nog wel tot de prog gerekend, maar maakten ze op de keper beschouwd toch vooral AOR. Wat dat betreft moet ik ook constateren dat het album vooral een sterperformance van Max Bacon bevat, hoewel de naam van de band anders doet vermoeden.

Hackett had er alweer heel wat solojaren op zitten, na uit Genesis vertrokken te zijn, volgens het publieke geheim vooral omdat zijn songideeën vrijwel unaniem afgewezen werden. Steve Howe’s laatste grote band was Asia geweest, waarmee hij welgeteld twee albums gemaakt had en waar hij met name op het tweede album, “Alpha“ eigenlijk een vergelijkbaar ‘trauma’ opliep. Niettemin was Hackett blijkbaar het verst afgebroken, want enkel van ‘zijn’ instrumentaaltje, Hackett To Bits (een variant op zijn aloude Please Don’t Touch), worden de credits aan hem toegeschreven. Howe komt met een echt solo-instrumentaaltje, Sketches In The Sun, een nummer dat qua kleur wat meer op de vroege symfo teruggrijpt (Mood For A Day 2?) dan het stuk van Hackett. Niet helemaal toevallig heeft dat stuk dan ook mijn voorkeur.

De bulk van het album bestaat echter uit up-tempo ‘stadionrock’ die redelijk in het verlengde ligt van het openingsnummer, waarbij de aanwezigheid van de beide gitaristen naar voren komt in net iets meer en net iets langere solo’s dan bij veel andere contemporaine rockplaten. Voor veel progliefhebbers is deze muziek toch wat gewoontjes en anderzijds bevat hij voor veel AOR-liefhebbers toch nogal wat vreemde wendingen in het basistempo (Here I Wait, Jekyll And Hyde, You Can Still Get Through). Voor degene die zich graag op het snijvlak van AOR en prog begeeft (zoals ondergetekende) levert het een hoop genietbaars op. Reach Out (Never Say No) is een prima powerrocker, onsterfelijk door een goed gevonden basisriff: een echt kind van zijn tijd zogezegd. Imagining had zo in het post-”Relayer“-Yes repertoire gekund.

Een aparte vermelding is er voor de beide ballades. Toe The Line is alleszins behoorlijk, maar het echte prijsnummer van de plaat is het stemmige The Hunter, gecomponeerd en geproduceerd door niemand minder dan Geoffrey Downes. Dit nummer is later ook nog door Asia zelf uitgevoerd, wat enigszins pijnlijk duidelijk maakte waarom het soms goed is als componist en uitvoerende zich ieder van hun eigen kwaliteiten bewust zijn.

Beter dan enig Yes- of Genesis-album uit de jaren ‘80 en beter dan Asia’s toenmalige laatsteling, is het enige studioalbum van GTR een bijna verplicht kleinood voor de progressieve AOR-liefhebber. Alleen niet aan te bevelen aan de conservatievere Hackett- en Howefans.

Precies op dit moment speelt de 7" van When the Heart Rules the Mind, best een lekker nummer eigenlijk. Veel te lang niet voorbij horen

Het doet me inderdaad veel denken aan Asia, maar..dit zijn op zich wel sterke nummers om naar te luisteren. Het enige minpuntje van deze cd is het wat schelle geluid wat het luisterplezier minder maakt.

Pfff.. dat valt niet mee. Asia is stukken beter dan dit GTR. Geluid - zelfs de remasterde versie - klinkt ook behoorlijk matig. The Hunter is nog wel een aardig nummer.

Pfff, de eerste drie nummers vallen sterk tegen. De jaren '80 lijken me de zwakste van Hackett te zijn.

Na meerdere luisterbeurten bevalt het album al iets meer: er zijn 5 degelijke tracks (1/2/4/9/10) en 5 draken 3/5/6/7/8). Er is geen pareltje te bespeuren. Het klinkt zo commercieel en Amerikaans. Het doet me ook wat denken aan Toto en dergelijke bands. Al bij al een ontgoocheling.

Fijne, gelikte AOR-plaat.