Sting - 57th & 9th (2016)

De oud-agent is terug met een nieuw album, don't call it a comeback! Nee, want om de pak-en-beet drie jaar is er een album van zijn hand. En zowaar is in het openingsnummer de energie terug van zijn stint bij de Politie. De eerste twee solo-albums bevielen enorm en daarna niet meer zo, na Mercury Rising ben ik afgehaakt.

Leuk zinnetje "my woman is 25 below", het openingsnummer heeft duidelijk de meest interessante tekst voor mij. Heerlijk begin. Het type nummer waarvan Sting ooit riep dat hij er geen nieuwe nummers van zou schrijven, dat was zijn verleden. Verder dan dit nummer gaat het ook niet echt.

Sting's stem is herkenbaar als vanouds maar wel met iets meer rasp op de stembanden, maar klinkt nog niet (overal) als een oude man. Al vind ik dat de jonge Sting solo vaker ouder klinkt dan zijn leeftijd aangaf, vooral door de wereldse maatschappij observatie in de onderwerpen waarover hij zong. Hier is dat niet anders, ook als ik bij de tweede beluistering nog niet heel veel let op de tekst en meer op het geheel. Het album valt als geheel dan ook niet tegen, als is die voor mij mogelijk wel een groeier want echt wild enthousiast wordt ik er niet van na drie luisterbeurten.

In 50,000 wordt het energieniveau teruggeschroefd maar is de stijl nog wel in het verlengde van zijn oude werk, het latere werk bij de Politie. Zijn we bezig aan een trip down memorylane? Down, Down, Down Ook hier nog vage herinneringen aan die bloeiperiode in het bekende trio. One Fine Day [new version] heeft een drive die me bevalt maar de tekst raakt me verder niet.

Pretty Young Soldiers beetje rommelig nummer, lijkt alsof deze in een paar sessies opgenomen is. Petrol Head doet grotendeels denken aan Money For Nothing en zijn samenwerking met Dire Straits. Inshallah als de jonge Sting het had gezongen had het minder als een melancholisch oude man geklonken. Het album lijkt een dwarsdoorsnede van al zijn werk over de jaren ook al ken ik maar een viertal solo-albums plus The Police periode. Met The Empty Chair neemt Sting een beetje stilletjes afscheid in het slotnummer, nodigt bij mij niet meteen uit om het album opnieuw te luisteren maar eerder om weer onder de dekens te kruipen.

Heb de afgelopen 20 jaar weinig Sting geluisterd dus één en ander is lastiger te vergelijk de herinneringen moeten van ver komen. Voorlopig zeg ik voor mij na de eerste twee solo albums is dit zijn beste werk. Er lijkt bewust gekozen te zijn voor een snel en energierijk begin, dat in stappen af te bouwen en dan slaapwandelend te eindigen. Voorlopig begin ik met 3,5* maar er zit groei in al zal die de twee eerder genoemde albums niet evenaren laat staan overstijgen.

I Can't Stop Thinking About You opent muzikaal absoluut als een The Police nummer, maar wat heeft de stem van Sting veel geleden.
Vaak klinken muzikanten nog krachtig als ze ouder worden (Bono en Bruce Springsteen), of juist mooi breekbaar ( Leonard Cohen, Dave Gahan, Nick Cave en Johnny Cash).
Bij Sting is dit beide niet het geval.
Hij heeft het niet meer in zich, en hobbelt maar wat achter de muziek aan.
Ook bij 50,000 lukt het niet; vooral met het pratende gedeelte valt hij gruwelijk door de mand.
Wat volgt is helaas net zo dramatisch.
Soms is het mooi om vooral de herinnering staande te houden, en je neer te leggen dat het als zanger ooit kan ophouden.
Dit moet je als artiest niet willen.
Jammer, want muzikaal gezien klinkt het allemaal wel goed.

Ik ben verre van een Sting kenner, maar ik moet zeggen dat dit album mij wel goed bevalt.
Het album begint prachtig met 'I Can't Stop Thinking About You'. Verder rockt 'Petrol Head' wel lekker en brengt hij met 'Heading South on the Great North Road' een prachtig ingetogen nummer.
Misschien geen geweldig album voor de echte kenners, maar ik geniet hier wel degelijk van.