Blackfield - V (2017)

Ik blijf me verschrikkelijk ergeren aan de stem van Aviv Geffen. Paar jaar geleden live gezien in Paradiso op hun " afscheidstour" en man, wat een afknapper. Vals, verschrikkelijk accent en ver in de schaduw van Wilson. Op Blackfield I en II kon ik er nog doorheenluisteren, maar daarna wordt het tenenkrommend. Teksten zijn over het algemeen wel te pruimen, maar wel als Wilson ze zingt. Om die reden heb ik na zeer matig deel III (Welcome to my DNA) deel IV laten staan. Fijn dat het nu weer een gezamenlijk project is, maar na de eerste 5 nummers is het mij duidelijk; dit wordt gereduceerd tot een playlist van niet meer dan een paar (door Wilson gezongen) nummers.

Aan de andere kant, misschien is wel het een kwestie van uithoudingsvermogen; ik heb er ook 10 jaar over gedaan om aan Wilson's stem te wennen...

Anyway, laat maar komen dat nieuwe solo-album.

Het nieuwe album van de band Blackfield is het vijfde studio album, vandaar de simpele titel “V”. Het is de opvolger van “BLACKFIELD IV” dat een vreemde plaat in de reeks van albums van de band van de Engelsman Steven Wilson en de Israëliër Aviv Geffen was. Op dat album was de rol van multi-intrumentalist Wilson zeer minimaal, wat voor een minder goed ontvangen plaat gezorgd heeft. Op “V” wordt de sfeer van het debuut “BLACKFIELD” uit 2004 en “BLACKFIELD II” uit 2007. Prachtige, relatief korte liedjes met veel aandacht voor de sfeer en teksten. Die zijn vaak sober en soms zelf somber van aard, maar door de prachtige melodieën wordt de muziek niet depressief. In tegendeel zelfs, het is een genot voor het gehoor om naar de tracks te luisteren die het tweetal deze keer weer op ons loslaten. De wat rauwere tracks “FAMILY MAN” en “LATELY” worden afgewisseld met melodieuze songs als “HOW WAS THE RIDE”, “UNDERCOVER HEART” en “FROM 44 TO 48” en kleine minimalistische songs als “SORRYS” en “OCTOBER”. De vervelende jeugd die Geffen heeft ervaren komt in veel tracks terug en het is iets waar hij onuitputtelijk inspiratie kan uit halen, maar geeft het geheel geen “Klaagmuur” gevoel. Gelukkig, want dat zou de muziek niet ten goede komen. Met “V” heeft Blackfield weer een juweeltje toegevoegd aan hun oeuvre en daar mogen we blij mee…wat een prachtige plaat!

Hmmm valt toch wel mee. Maar 4 nummers met Aviv in de hoofdrol. Blijven er toch nog 9 luisterbare nummers over. Ik zal er de komende tijd eens goed voor gaan zitten.

Schitterend album Van Blackfield. V biedt progressive prog-poprock van de bovenste plank. Family Man, gecomponeerd en geproduceerd door Aviv Geffen, is prachtig met een gitaarriff van Steven Wilson die doordringt en me wat doet denken aan het slotakkoord van The Raven Refused to Sing. From 44 to 48, gecomponeerd en geproduceerd door Steven Wilson, is wonderschoon - zowel tekstueel als muzikaal.

Gehele album luistert van begin tot eind heerlijk weg, en verveelt niet wanneer ik het een aantal keer na elkaar opzet. Ook de dts 5.1 klinkt als een klok maar wat wil je ook als nummers worden geproduceerd door Steven Wilson en een drietal door Alan Parsons (How Was Your Ride? We'll Never Be Apart en The Jackal). Dat gezegd hebbende verdient ook Aviv Geffen alle lof want hij maakt gewoonweg mooie liedjes. Wellicht niet altijd zo complex als Steven Wilson maar wel heel mooi.

Ik ben toch wel fan van het catcy "lonely soul" hoor.

Zeker niet slecht hoor, maar mij grijpt het helaas nergens. Jammer, wel een hele mooie hoes!

Ik had er veel meer van verwacht, er staan echt goede nummers op zoals een wondermooi 'From 44 to 48'
Toch merk ik dat ik mijn aandacht er niet altijd kan bijhouden. Vooral de nummers waar Aviv de vocale leiding heeft heb ik moeite.

Steven Wilson heeft een project als Blackfield eigenlijk niet nodig. Laat m maar gewoon zelf zijn ding doen.

3,5*

Eens

De lat van de eerste twee albums ligt zo hoog, dat het keer op keer onbegonnen werk bleek dat te opnieuw te evenaren. Ook op het vijfde album van het duo komen ze niet in de buurt van die magie. Sporadisch hoor je wel de klasse, maar dit album neigt regelmatig naar goedkope popmuziek. Daarbij profileert Lonely Soul zich als absoluut dieptepunt. Pluspunt: IV was nog slechter. Blackfield lijkt dat speciale gewoon niet meer te hebben.

Aanvankelijk was ik erg enthousiast over het nieuwe album van Blackfield. Misschien wilde ik ook wel erg graag dat de hernieuwde samenwerking tussen Geffen en Wilson tot de magie van weleer zou leiden.

Naarmate ik het album vaker luister merk ik echter dat het enthousasme wegebt. De stem van Geffen begint me steeds meer tegen te staan en een nummer als We'll Never Be Apart sla ik steevast over. Geffen heeft bewezen prachtige pop/rockliedjes te kunnen schrijven, maar het is dankzij Steven Wilson dat de uitvoering niet door de ondergrens zakt en beter scoort dan het vorige album. Maar ook Wilson blijkt geen koning Midas. De eerste twee albums blijven op eenzame hoogte staan.....

Deze draai ik nog maar zelden, er staan echt wel goede nummers op dus daar ligt het niet aan.
Ik vergeet m gewoon...

En ik draai deze mooie, niet al te opdringerige muziek nu juist weer wat vaker.

Weer een halfje erbij!

Hoewel Geffen, met of zonder hulp van Wilson, zeker niet tot de beste zangers behoort, zijn de meeste liedjes op dit album zijn toch wel erg fraai en bovenal prachtig uitgevoerd. Zoals ik hierboven reeds heb geschreven, is dit dus een alles behalve opdringerig album. Het geluid laat zelfs de kopjes en schotels met rust. Er is werkelijk geen rimpeltje te bespeuren in de mok dampende thee op tafel en dát hoeft van mij ook niet altijd. Het past in elk geval perfect op mijn stapeltje mooie, melodieuze pop-progrock met exponenten als dé ontdekking van dit jaar: Cosmograf en die van vorig jaar: The Pineapple Thief.


En nu... speciaal voor een hele stemmige decembermaand ga ik in galop achter een hi-res, dts 5.1, elpee i.o.d. aan en gaat de mp3 eindelijk de prullenbak in en zelfs dat klonk al erg goed!

Mmhhh Alicia Zie zo even niet je score bij de andere Blackfield albums (ben lui, ik weet ‘t) Maar 4,5* in vergelijk met het debuutalbum en nummer 2? Met name die 2 vind ik ontzettend goed vergeleken met V. Voor mij toch teveel een popalbum. Zo maar een mening

Ga ik ook nog luisteren, Broem! Wie weet stel ik mijn mening nog wel bij. Maar ik hou ook van popalbums, mits goed gemaakt.

Als je weet waar Wilson tegenwoordig solo toe in staat is vraag je je af wat dit nog voor meerwaarde heeft. Zowel voor hemzelf als voor de luisteraar. Simpele deuntjes, nergens echt spannend en kan totaal niet tippen aan zijn solowerk of wat hij deed met Porcupine Tree.

Vooral From 44 to 48 is prachtig.

Hoezeer dit ook meer pop is als rock, toch klinkt Blackfield op dit album een stuk aangenamer dan op de voorgaande twee albums. Dat geldt in ieder geval voor de eerste 6 nummers. Het daarop volgende Lately vind ik dan weer wat minder. October en The Jackal staan weer wel in mijn playlist net als Salt Water. De volgende 2 tracks vallen me dan weer wat tegen. Afsluiter From 44 to 48 tenslotte is weer OK.
Een lekker ontspannen album na een dag hard werken.

Zoals wel meer mensen hier begon ik aan dit album omdat dit weer meer een samenwerking was, en aangezien ik duidelijk meer affiniteit met Steven Wilson dan met Aviv Geffen heb hoopte ik hier weer iets van de magie van het vroege werk van dit duo terug te vinden. Helaas blijkt het leeuwendeel van de composities van de hand van Geffen te zijn, hetgeen betekent dat ik hier getrakteerd word op veel middelmatige en dus net niet bijzondere composities met af en toe tenenkrommende teksten ("No it's not a shame to be a family man", "Your dad was always away", "You losing grip on bleeding low", "How can I notice when a true love comes? How?"), en als die dan ook nog eens door hemzelf gezongen worden haak ik bijna meteen af, want ik ben steeds meer moeite gaan krijgen met die stem van een verongelijkte gothic-puber met afschuwelijk accent ("I've got to geau to the valley beleau"). Afijn, hierin blijk ik niet alleen te staan, en net als veel anderen luister ik hier vooral naar vanwege de stem van Steven Wilson.
        Toch een paar hoogtepunten: How was your ride? (best mooi), October (met een overdadige pianopartij van Mike Garson [!!!] en idem strijkers, maar prachtig gezongen) en Wilsons superbe slotnummer dat bijna alles wat voorafging in de schaduw zet. En ik moet bekennen dat ik niet per se dol ben op strijkers, maar op dít album halen ze de nummers toch af en toe behoorlijk op. (Ik ben er echter nog niet uit of dat nou aan de mooie strijkers ligt of de matige composities.)

Kwam dit album recent tegen als vinyl picture disc, heb de cd hier ook nog liggen maar die heb ik al heel lang niet meer gedraaid. Nu dus weer even een "frisse" start. Klinkt op zich allemaal prima, ik vind de orchestrale stukken erg fraai en er staan een aantal prima nummers op. Maar ook ik begin mij al snel (of vooral) te storen aan het Calimero gejengel van Aviv Geffen. Vooral het nummer Sorrys is vreselijk. Het zal ongetwijfeld een ontzettende gevoelige jongen zijn maar dat ben ik ook en daar jengel ik ook niet iedere dag over. We maken in het leven allemaal onze dingetjes mee, that's life. Verder is Wilson voor mij een baas dus zijn inbreng trekt het gelukkig wel weer naar een hoger plan. Ik denk dat het geheel beter zou zijn als Geffen het gewoon bij het instrumentale houdt, iets wat hij prima kan. In grote lijnen is het geen slecht album en kan ik mij volledig vinden in de eerdere berichten. De eerste twee Blackfield platen zijn top en daarna schaalt het naar beneden af. Hier kwam de muzikale periscoop weer even boven water om daarna weer af te zakken naar de bodem. Jammer want Blackfiel is wel een project met potentie, dat heeft het verleden wel uitgewezen!