Blackfield - V (2017)

mijn stem
3,85
20 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Kscope

  1. A Drop in the Ocean (1:36)
  2. Family Man (3:39)
  3. How Was Your Ride? (3:58)
  4. We'll Never Be Apart (2:55)
  5. Sorrys (3:08)
  6. Life Is an Ocean (3:27)
  7. Lately (3:25)
  8. October (3:31)
  9. The Jackal (3:56)
  10. Salt Water (2:40)
  11. Undercover Heart (4:02)
  12. Lonely Soul (3:50)
  13. From 44 to 48 (4:31)
totale tijdsduur: 44:38
  • vanaf vrijdag 10 februari te koop
  • nummer 24 in de rotatielijst
21 BERICHTEN
zoeken in:
avatar van RichardKoning
3,5
0
geplaatst: 15 september 2016, 20:18 uur [permalink]
Korte trailer van 't nieuwe album. Klinkt vertrouwd.

Eindelijk een volwaardige samenwerking van Steven Wilson & Mr. Geffen! 🙂

avatar van chevy93
 
0
geplaatst: 19 september 2016, 22:12 uur [permalink]
Vorige was niet veel soeps. Opvallend aangezien hij solo zo goed is.

avatar van buso
 
0
geplaatst: 27 september 2016, 07:58 uur [permalink]
chevy93 schreef:
Vorige was niet veel soeps. Opvallend aangezien hij solo zo goed is.

als ik me niet vergis was de vorige eigenlijk een soloproject van Geffen en deed Wilson er bijna niks op (ik ga er hier voor het gemak van uit dat je met 'hij' Wilson bedoelde ...)

 
0
geplaatst: 2 oktober 2016, 09:47 uur [permalink]
Releasedatum helaas verlaat naar 20 januari 🙁

avatar van Rick53
4,0
0
geplaatst: 10 december 2016, 14:59 uur [permalink]
Er zijn vanaf deze week 3 nummers te beluisteren. Op Spotify en op de podcast van Kscope.
Release nogmaals uitgesteld, 10 februari..

 
0
geplaatst: 14 december 2016, 22:45 uur [permalink]
Rick53 schreef:
Er zijn vanaf deze week 3 nummers te beluisteren. Op Spotify en op de podcast van Kscope.
Release nogmaals uitgesteld, 10 februari..


Dank voor de tip, heerlijke nummers weer wat mij betreft, van dezelfde kwaliteit als de nummers van de eerste 2 albums. Tekstueel soms tenenkrommend....'it's not a shame...to be a family man...' maar ach.

avatar van aERodynamIC
4,0
0
geplaatst: 16 december 2016, 11:37 uur [permalink]
Ik ben wel een liefhebber van dit duo. De voorganger viel me ietsje tegen, deze bevalt beter ook al is het allemaal niet hoogstaand.
Eigenlijk een heel veilig album met mooi verzorgde arrangementen, de zang is keurig (Geffen wil er wel eens tegenaan zitten op zijn eigen albums) en de nummers liggen makkelijk in het gehoor.

Misschien is dat het enige minpuntje: het is niet zo heel avontuurlijk, weinig stekeligheden en wat zoet af en toe (October bijvoorbeeld). Maar misschien omdat we nu toch in de maand van alle kleffe liedjes zitten dat me dat geen bal uitmaakt.

Gewoon een fijn plaatje.

avatar van HugovdBos
4,0
0
geplaatst: 16 december 2016, 11:49 uur [permalink]
Het is inderdaad een vrij rustig album, waar vooral de melodielijnen en zang een hoofdrol opeisen. Waar ik vooral blij mee ben is dat de stempel van Wilson weer wat meer drukt op het geheel, zoals ook al op de eerste twee albums het geval was. Toch trekt ook deze kant van Wilson zijn muzikale universum erg aan, ook te horen in bijvoorbeeld de rustige kant van HCE. Wanneer de wisselwerking tussen Geffen en Wilson er is dan bevordert het de chemie. Met Alan Parsons heb je natuurlijk ook een prima producer in huis.

avatar van Rick53
4,0
0
geplaatst: 19 december 2016, 23:52 uur [permalink]
Terwijl 'IV' voortborduurde op het bekende stijltje van vooral Aviv, gaat deze (gelukkig) een heel andere kant op. Er zijn inderdaad meer "Wilson" momenten en daar word ik ook blij van.
Ik vind deze plaat ietsje sterker dan DNA.

Het laatste nummer zou ook zo op bijvoorbeeld Blackfield II passen.

 
0
geplaatst: 23 december 2016, 20:50 uur [permalink]
Het album komt toch pas in februari uit, of mis ik iets?

avatar van RichardKoning
3,5
0
geplaatst: 24 december 2016, 17:21 uur [permalink]
Behoorlijk wisselend qua songkwaliteit, na 3 keer beluisterd te hebben. Eigenlijk is het nog het meest te vergelijken met Welcome To My DNA. Wat desondanks óók 'n onevenwichtig, maar leuk albumpje was.

Persoonlijk de beste tracks: 'Family Man" (gave riff!), How Was Your Ride en "Undercover Heart". Een track als "Life is an Ocean" is ook behoorlijk fraai, maar had misschien veel langer en spannender kunnen zijn. Wat ik soms nog weleens jammer vind aan dit duo: het stopt louter waar het pas écht spannend wordt.

Enfin, Wilson & Mr. Geffen klinken altijd mooi samen.

Voor dusver een typische 3,5 plaat! 👍

avatar van Perpetual
 
0
geplaatst: 28 december 2016, 20:30 uur [permalink]
Hepie&Hepie schreef:
Het album komt toch pas in februari uit, of mis ik iets?


Hij is uitgelekt.

avatar van Marco van Lochem
4,5
0
geplaatst: 2 januari, 15:42 uur [permalink]
Hij is weer fijn...kan niet wachten tot ik het fysieke exemplaar in huis heb. Waar het bij "IV" aan ontbrak, wordt op "V" ruimschoots goed gemaakt...Steven Wilson is back!

 
0
geplaatst: 3 januari, 16:56 uur [permalink]
Perpetual schreef:
(quote)


Hij is uitgelekt.


Tnx 🙂

avatar van Broem
4,0
0
geplaatst: 4 januari, 22:46 uur [permalink]
Lekkage opgezocht (zie bovenstaande posts 😴 ) Album inmiddels een paar keer geluisterd en best enthousiast. Blackfield 2 is voor een 5* album en daarna werd het steeds wat minder. Kreeg niet dat gevoel dat ik bij 1 en 2 wel had. Lijkt er op dat ze goed naar de kritieken van de laatste albums hebben geluisterd en geloof dat Steven Wilson zich er meer tegenaan heeft bemoeid. Chemie van beide mannen doet het 'm voor mij. Dat hoor ik terug op V en stemt me tevreden. Mooi coherent geheel wat lekker gevarieerd overkomt. Hoor nog niet een echte uitschieter maar dat kan nog komen. Wacht even op de komst van het origineel en zal het lek dan dichten.

avatar van aERodynamIC
4,0
0
geplaatst: 4 januari, 23:54 uur [permalink]
Broem schreef:
Wacht even op de komst van het origineel en zal het lek dan dichten.

Die term houden we erin! 😄 👍

avatar van Manfield
4,0
0
geplaatst: 5 januari, 00:08 uur [permalink]
Dit album is weer wat sterker als de vorige twee van dit duo. Het haalt alleen nog niet het niveau van het debuut. Toch altijd interessante releases. Ik ben echt fan van muzikale duizendpoot Steven Wilson. Ik ben deze man heel wat dank verschuldigd.

avatar van Broem
4,0
0
geplaatst: 7 januari, 12:57 uur [permalink]
Ben er ook content mee. Goed dat ze het geluid van die weergaloze debuutalbums weer te pakken hebben. Ik mis overigens wel een sensationele uitschieter. Bij het horen van opener 'A Drop in the Ocean' moet ik denken aan de score van een nieuwe James Bond film 😜

avatar van Alicia
3,5
0
geplaatst: 7 januari, 17:44 uur [permalink]
Nu ik toch nog wel even in de Steven Wilson tourbus zit, zal ik ook deze kans pakken om te luisteren naar Blackfield. Ik ben benieuwd.

avatar van divart
4,5
0
geplaatst: afgelopen vrijdag om 11:12 uur [permalink]
RichardKoning schreef:
Wat ik soms nog weleens jammer vind aan dit duo: het stopt louter waar het pas écht spannend wordt.
Dat krijg je met mannen op leeftijd. Het voorspel wordt belangrijker dan de daad zelf.

avatar van divart
4,5
0
geplaatst: afgelopen vrijdag om 12:29 uur [permalink]
Bijzonder aangenaam album. Wat opvalt is dat de warme wollen geluidsdeken van de eerste twee albums terug is. En daardoor duurt het even voordat de nummers zich prijs geven.
Het album is, net als Blackfield IV, erg divers. Diverser dan ooit eigenlijk. Dat Alan Parsons op een aantal nummers achter de knoppen heeft gezeten is goed te merken. Het begint al met een fraaie symfonische opener wat op een jaren '70 album van ELO of Moody Blues niet zou hebben misstaan. Gevolgd door de sterke, stevige, single Family Man.
Daarna de drie wat mij betreft minste nummers. Aangenaam geneuzel, maar niet meer dan dat.
Life Is an Ocean is dan weer erg fraai met een behoorlijke jaren '70 (vocoder) touch.
Lately is een ijzersterk nummer en er komt hierop zowaar een dame meedoen. October kennen we al van eerder werk van Aviv Geffen. Hier met nog meer pathos uitgevoerd, Marc Almond zou er jaloers op worden.
Op The Jackal klinken ze het meest zoals we ze kennen van het eerste album. Ook al mooi. Gevolgd door Salt Water, zowaar de eerste echte instrumental van Blackfield (de opener van dit album even niet meegerekend). Wederom is de jaren '70 invloed niet ver te zoeken.
Op Lonely Soul is de dame weer terug en dit nummer is echt wel een vreemde eend in de bijt. Bij Lounge denk je niet direct aan Blackfield of Steven Wilson. Maar ze doen het, en het klinkt ook nog.
De verwachtingen voor dit album waren hoog maar Blackfield maakt het waar. Blackfield V is het beste wat ze tot op heden hebben afgeleverd.