Blackfield - V (2017)

mijn stem
3,62
95 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Kscope

  1. A Drop in the Ocean (1:36)
  2. Family Man (3:39)
  3. How Was Your Ride? (3:58)
  4. We'll Never Be Apart (2:55)
  5. Sorrys (3:08)
  6. Life Is an Ocean (3:27)
  7. Lately (3:25)
  8. October (3:31)
  9. The Jackal (3:56)
  10. Salt Water (2:40)
  11. Undercover Heart (4:02)
  12. Lonely Soul (3:50)
  13. From 44 to 48 (4:31)
totale tijdsduur: 44:38
40 BERICHTEN 5 MENINGEN
zoeken in:
avatar van codex
3,0
0
geplaatst: 13 februari, 22:15 uur [permalink]
Ik blijf me verschrikkelijk ergeren aan de stem van Aviv Geffen. Paar jaar geleden live gezien in Paradiso op hun " afscheidstour" en man, wat een afknapper. Vals, verschrikkelijk accent en ver in de schaduw van Wilson. Op Blackfield I en II kon ik er nog doorheenluisteren, maar daarna wordt het tenenkrommend. Teksten zijn over het algemeen wel te pruimen, maar wel als Wilson ze zingt. Om die reden heb ik na zeer matig deel III (Welcome to my DNA) deel IV laten staan. Fijn dat het nu weer een gezamenlijk project is, maar na de eerste 5 nummers is het mij duidelijk; dit wordt gereduceerd tot een playlist van niet meer dan een paar (door Wilson gezongen) nummers.

Aan de andere kant, misschien is wel het een kwestie van uithoudingsvermogen; ik heb er ook 10 jaar over gedaan om aan Wilson's stem te wennen...

Anyway, laat maar komen dat nieuwe solo-album.

avatar van Marco van Lochem
5,0
1
geplaatst: 14 februari, 10:49 uur [permalink]
Het nieuwe album van de band Blackfield is het vijfde studio album, vandaar de simpele titel “V”. Het is de opvolger van “BLACKFIELD IV” dat een vreemde plaat in de reeks van albums van de band van de Engelsman Steven Wilson en de Israëliër Aviv Geffen was. Op dat album was de rol van multi-intrumentalist Wilson zeer minimaal, wat voor een minder goed ontvangen plaat gezorgd heeft. Op “V” wordt de sfeer van het debuut “BLACKFIELD” uit 2004 en “BLACKFIELD II” uit 2007. Prachtige, relatief korte liedjes met veel aandacht voor de sfeer en teksten. Die zijn vaak sober en soms zelf somber van aard, maar door de prachtige melodieën wordt de muziek niet depressief. In tegendeel zelfs, het is een genot voor het gehoor om naar de tracks te luisteren die het tweetal deze keer weer op ons loslaten. De wat rauwere tracks “FAMILY MAN” en “LATELY” worden afgewisseld met melodieuze songs als “HOW WAS THE RIDE”, “UNDERCOVER HEART” en “FROM 44 TO 48” en kleine minimalistische songs als “SORRYS” en “OCTOBER”. De vervelende jeugd die Geffen heeft ervaren komt in veel tracks terug en het is iets waar hij onuitputtelijk inspiratie kan uit halen, maar geeft het geheel geen “Klaagmuur” gevoel. Gelukkig, want dat zou de muziek niet ten goede komen. Met “V” heeft Blackfield weer een juweeltje toegevoegd aan hun oeuvre en daar mogen we blij mee…wat een prachtige plaat!

avatar van codex
3,0
0
geplaatst: 15 februari, 15:22 uur [permalink]
Hmmm valt toch wel mee. Maar 4 nummers met Aviv in de hoofdrol. Blijven er toch nog 9 luisterbare nummers over. Ik zal er de komende tijd eens goed voor gaan zitten.

avatar van dynamo d
5,0
1
geplaatst: 18 februari, 16:26 uur [permalink]
Schitterend album Van Blackfield. V biedt progressive prog-poprock van de bovenste plank. Family Man, gecomponeerd en geproduceerd door Aviv Geffen, is prachtig met een gitaarriff van Steven Wilson die doordringt en me wat doet denken aan het slotakkoord van The Raven Refused to Sing. From 44 to 48, gecomponeerd en geproduceerd door Steven Wilson, is wonderschoon - zowel tekstueel als muzikaal.

Gehele album luistert van begin tot eind heerlijk weg, en verveelt niet wanneer ik het een aantal keer na elkaar opzet. Ook de dts 5.1 klinkt als een klok maar wat wil je ook als nummers worden geproduceerd door Steven Wilson en een drietal door Alan Parsons (How Was Your Ride? We'll Never Be Apart en The Jackal). Dat gezegd hebbende verdient ook Aviv Geffen alle lof want hij maakt gewoonweg mooie liedjes. Wellicht niet altijd zo complex als Steven Wilson maar wel heel mooi.

avatar van Erikpol
3,5
0
geplaatst: 21 februari, 18:26 uur [permalink]
Ik ben toch wel fan van het catcy "lonely soul" hoor.

avatar van El Stepperiño
3,0
0
geplaatst: 26 februari, 12:00 uur [permalink]
Zeker niet slecht hoor, maar mij grijpt het helaas nergens. Jammer, wel een hele mooie hoes!

avatar van Jake Bugg
3,5
0
geplaatst: 26 februari, 14:42 uur [permalink]
Ik had er veel meer van verwacht, er staan echt goede nummers op zoals een wondermooi 'From 44 to 48'
Toch merk ik dat ik mijn aandacht er niet altijd kan bijhouden. Vooral de nummers waar Aviv de vocale leiding heeft heb ik moeite.

Steven Wilson heeft een project als Blackfield eigenlijk niet nodig. Laat m maar gewoon zelf zijn ding doen.

3,5*

avatar van bommel
4,0
0
geplaatst: 4 maart, 13:04 uur [permalink]
Jake Bugg schreef:
Ik had er veel meer van verwacht, er staan echt goede nummers op zoals een wondermooi 'From 44 to 48'
Toch merk ik dat ik mijn aandacht er niet altijd kan bijhouden. Vooral de nummers waar Aviv de vocale leiding heeft heb ik moeite.


Eens

avatar van notsub
3,0
0
geplaatst: 16 maart, 20:01 uur [permalink]
De lat van de eerste twee albums ligt zo hoog, dat het keer op keer onbegonnen werk bleek dat te opnieuw te evenaren. Ook op het vijfde album van het duo komen ze niet in de buurt van die magie. Sporadisch hoor je wel de klasse, maar dit album neigt regelmatig naar goedkope popmuziek. Daarbij profileert Lonely Soul zich als absoluut dieptepunt. Pluspunt: IV was nog slechter. Blackfield lijkt dat speciale gewoon niet meer te hebben.

avatar van namsaap
3,5
0
geplaatst: 27 mei, 08:11 uur [permalink]
Aanvankelijk was ik erg enthousiast over het nieuwe album van Blackfield. Misschien wilde ik ook wel erg graag dat de hernieuwde samenwerking tussen Geffen en Wilson tot de magie van weleer zou leiden.

Naarmate ik het album vaker luister merk ik echter dat het enthousasme wegebt. De stem van Geffen begint me steeds meer tegen te staan en een nummer als We'll Never Be Apart sla ik steevast over. Geffen heeft bewezen prachtige pop/rockliedjes te kunnen schrijven, maar het is dankzij Steven Wilson dat de uitvoering niet door de ondergrens zakt en beter scoort dan het vorige album. Maar ook Wilson blijkt geen koning Midas. De eerste twee albums blijven op eenzame hoogte staan.....