The Cure - Mixed Up (1990)

In feite heb je helemaal gelijk, Neal Peart. De songs op zichzelf zijn ijzersterk (behalve naar mijn bescheiden mening Never Enough), maar de remixen die nog het dichts bij het origineel staan vind ik het best. Ik vond de dub-versie van Pictures Of You leuk, totdat ik het origineel hoorde (Mixed Up was mijn eerste kennismaking überhaupt met The Cure). Dit zegt vooral iets over mij, namelijk dat ik nogal gereserveerd sta ten opzichte van remixen...Het is allemaal wel goed gedaan , hoor. Prima voor op een feestje, maar geef mij de originelen maar.

Leuk voor één keer maar eerlijk gezegd vind ik er de nummers ten opzichte van de originelen niet sterker op geworden.Voor mij een wat overbodig album.

Heb deze nu via marktplaats ook weer.
Ondanks wat de titel doet vermoeden wordt er voorzichtig met de term remix omgegaan, het betreft voornamelijk extended versions. Die werken erg sterk voor Lullaby en Love song,
The Walk zit wel vol met toeters en bellen maar ik moet het origineel hier even naast houden.

Close to me met zijn groundbeat is dan hip in 1990 en sluit nauw aan bij acts uit de dance scene uit die tijd. Deze en Never enough waren volgens mij de singles van het album.

De remix van Inbetween days door William Orbit is ook een drastischer aanpak dan het origineel.
Over het algemeen lenen de nummers zich voor dit soort aanpakken, geen potsierlijke houseremixen gelukkig.

Nu op naar de aanschaf van Wish en Disintegration zelf

Stijlvolle remixes van eeuwige dwarsligger Robert Smith. Zoveelste bewijs van zijn open mind en eigengereidheid.
Was heel lang geleden dat ik dit schijfje nog 'ns beluisterde... Heerlijk!
Enkel de live-versies blijven superieur...

Ik kende al wat hitjes van deze band, en het geweldige Burn van The Crow soundtrack, maar lang geleden tijdens een vakantie met een autorit met familieleden stond deze cd op en dat was vrij enjoyable voor een relatieve Cure noob. Daarna overstag gegaan. Weet alleen niet meer of ik deze als eerste kocht of Kiss Me Kiss Me Kiss Me.

Medio juni 2018 verschijnt een 3cd album van dit album dat volledig is geremastered door Robert Smith.

Via deze link meer nieuws:
The Cure - Mixed Up (3CD) Remaster | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

http://www.superdeluxeedition.com/news/the-cure-mixed-up-3cd-deluxe/#more-139335

Er bestaan ook 12" versies van The Love Cats en In Between Days, maar die ontbreken kennelijk.

Vandaag de deluxe editie in huis in een verzorgde en overzichtelijke uitvoering.

Vooral de verantwoording waarom originele 12" versies van Primary (te slordig), The Love Cats
(de 7" blijkt een edit van de originele versie die Robert Smith derhalve niet als een remix beschouwt)
en In Between Days (niet in samenwerking met de band gemixt) ontbreken vind ik klasse.

Van The Lovecats krijg ik voor het eerste een remix uit 1990 (het MIxed Up tijdperk) te horen
die met de Mixed Up extra's Let's Go To Bed, Primary en Just Like Heaven het plaatje completer maakt.

Interessant idee ook van Robert om zelf nieuwe remixen toe te voegen van essentiële albumtracks.
Maar die moet ik nog beluisteren om te weten of ze ook echt wat toevoegen aan het oeuvre van The Cure.

Voor mij blijven de 12" versies van Fascination Street, Lullaby en Lovesong
samen met de album versie van Pictures Of You tot het summum van hun repertoire.
Voeg die versies toe aan het album en Disintigration wordt zo mogelijk nog een betere plaat.

Nu nog Wish deluxe inclusief extended versies van de bijhorende singles...

Een een geremasterde versie van Killing An Arab, de enige song die de update dans ontsprong.

Het is ook goed geremasterd. Net als alle andere remasters overigens. Vooral Faith ben ik nadat het album was geremasterd vele malen hoger gaan waarderen. Seventeen Second, Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me & Disintegration had ik zowiezo al kapot gedraaid. En Wish uiteraard. Vooral het oude werk is nu echt om aan te horen.

Dit was samen met Standing On A Beach de eerste aanraking met The Cure. Kende uiteraard A Forest en Lullaby al wel. Maar toen ik bij de lovale videotheek was uitgeleend met het wat bekendere werk begon in de stoute schoenen aan te trekken en daar was deze cd er een van. Uiteraard nooi spijt van gehad, ook al ben ik ze wel een beetje uit het oog verloren. Heb ze in 1992, 1996 en 2000 nog live gezien. Fenomenale concerten. En vele albums zijn altijd op mijn 'playlist' blijven staan. Ik moet zeggen dat ik had verwacht dat RS direct door zou gaan naar de deluxe editie van Wish. Maar omdat de deluxe editie van Disintegration alweer van 2010 stamt had ik niet verwacht dat het er nog van zou komen. Ook al had RS het wel belooft. Immers, RS doet wat hij wil en heeft legandarisch maling aan anderen of zijn fans. Maar goed nu Mixed Up en Wish is blijkbaar ook af. Als het even kan zou ik wat live versies voor de tweede cd niet schuwen. Vooral de nu klassieke afsluiter van de tour, de 15 min. versie van A Forest mag wat mij betreft best op een van dioe schijfjes worden gezet. Live versies van Wish die nog niet zijn verschenen op Show of Paris, zijn verschenen ook wel. Voor de rest zullen het waarschijnlijk demo's zijn aangezien de B-Kantjes al op Join The Dots staan zoals de twee nummers Play and This Twilight Garden die eigenlijk gewoon op Wish hadden moeten staan.

Zoals gezegd bevat Mixed Up een aantal remixed van verschillende nummers. Of nummers er op vooruit zijn gegaan dat laat ik aan een ieder over. Ik vind zelf het Orgineel van A Forest nog steeds beter opbouwen (live nog beter), maar Facination Street, Lullaby. Lovesong, The Walk en Hot Hot Hot vind ik echt beter dat de orginele versies. Blijkbaar kon destijds Why Can't I Be You niet op de CD en die staat er nu gellukig ook op. (Stond die ook al niet op een v/d Back To The 80's : Long Versions ?). In verschillende nummer is duidelijk te horen dat de nummers meer diep hebben meegekregen en is de zang van RS prachtig ingemixed. Luister maar eens naar the remix van Boys Don't Cry. Vooral ook ontzettend bloedstollend mooi is de extended versie van Pictures Of You die met gemak beter is dan de versie op Disintegration omdat ie veel meer droompaletten heeft en veel beter en breder wordt ondersteund door toetsen. Wat een uitvoering. De tragere uitvoering van Just Like Heaven was interessant, Ler's Go To Bed was wel weer erg mooi en de rest moet ik nog beluisteren.

Het eerste album is als het orgineel. Kijk uit naar de twee volgende cd's om nog wat meer interessant spul te ontdekken.

Eens met de eerdere opmerkingen aangaande de heruitgave. Alleen ik mis de opmerkingen over de 12” remixen van Just One Kiss en A Japanese Dream. De laatste heerlijk voortstuwende mix wat het nummer meer inhoud geeft dan het album uitgave. Just One Kiss mijn beste maatje had de 12” en ik ben jarenop zoek geweest naar deze mix ook gevonden uiteindelijk. Wat is dit een mooi voorbeeld hoe een goede remix meer kan betekenen een goede song meer inhoud geeft. Daarom nu extra blij ik de 12” wat kan sparen door de cd te draaien welke overigens goede remaster is . Die bassline geweldig, mooi uitgesponnen en enigste minpunt is dat het nummer op een gegrven moment stopt, maar dat geld vaker voor Cure remixen.

Had de derde CD nog niet beluisterd. Ik kende Just One Kiss eerlijk gezegd niet. Maar inderdaad viel dit nummer in relatie tot de rest direct op. Er staan oberigens voor de rest ook erg interessate remixes op die derde cd.

Ik zou zeggen. Op naar Wish

Ik mis op de 3CD variant toch wel wat remixen die ik jaren geleden wel heb opgenomen op mijn eigen "fan-made" 2CD versie:

High (Higher Mix), eigenlijk mijn favoriete remix met een heerlijk synth loopje door het hele nummer heen.
This is a Lie (Ambient Mix), een "klassieke" versie van het nummer met louter strijk-instrumenten (als ik me niet vergis)
A Letter to Elise (Blue Mix), wat minder, met een "stotterend" effect op de achtergron.
Friday I'm in Love (Strangelove Mix), mag eigenlijk ook niet ontbreken, maar doet het toch.

Verder zijn er nog de wat meer experimentele mixen die niemand mis, maar voor de compleetheid er ook wel bij hadden mogen staan:
Gone (Spacer Mix)
The 13th (Feels Good Mix)
Strange Attrcation (Strange Mix)

Ik vind dat er over de hoedanigheid van dit album in de musicmeter discografie kan gediscussieerd worden.

7 van de 12 tracks zijn speciaal voor dit album opgenomen.
Alleen de remixen van WCIBY, HHH, L, FS en LS bestonden al.

Albums met nieuwe versies van songs worden door de site als een regulier album beschouwd.
Albums met louter remixen (bewerkingen van oude opnames) als een compilatie album.

Het feit dat The Cure Mixed Up een 3CD deluxe edition behandeling gaf
is een argument voor de stelling die zegt dat deze plaat als een regulier album mag beschouwd worden.

ps. Als je het album reduceert tot zijn originele CD release (een redenering die door
de 3CD deluxe edition gevolgd wordt) dan spreken we zelfs over 7 van de 11 tracks die nieuw zijn.

Een gelijkaardige redenering drong zich op bij The Mix (1991) van Kraftwerk.
Daar bestaat het volledige remix album uit nieuwe versies van oude nummers.
Dat album staat nu op MusicMeter onder de reguliere albums.

Cd3 is ook als regulier album Torn Down te verkrijgen, seperate uitgave dan?

Torn Down staat al separate op de site.

The Cure - Torn Down (2018)

Hier gaat het volgens mij wel om nieuwe remixen van oude opnames.

Maar in het geval van de Mixed Up versies van CTM, TW, AF, TC, IBD gaat het om nieuw opnames.
Never Enough was een nieuw nummer en de dub versie van Pictures Of You was volgens mij ook nieuw.

De single b-kanten Primary, Let's Go To Bed en Just Like Heaven zijn ook nieuwe opnames veronderstel ik.
En de remix van The Love Cats die de tweede disc van de 3CD edition afsluit is van hetzelfde laken een pak.

Inderdaad helemaal vergeten...

3CD versie nu nog maar €7,- (en nog wat) bij amazon.nl.
Geen geld voor 3x >70min muziek van The Cure...

Ik ben benieuwd hoe het met The Cure verder gaat, nu bassist, en Cure-lid van het eerste uur, Simon Gallup de band heeft verlaten. En van dat lang beloofde nieuwe album zie ik ook niet veel meer komen,..of ik moet me erg vergissen. Live is het nog steeds een topband maar ik ben bang dat het nu zo langzamerhand een beetje in elkaar zakt. En The Cure behoorde toch altijd wel tot een van mijn favoriete jaren '80 bands. Vooral de eerste helft van dat decenium.

Al langer dan 10 jaar bezig zijn met een nieuw album is nooit een goed teken, een album hoort in een flow van een paar maanden te worden gemaakt, waardoor er ook een bepaalde sfeer ontstaat, een sfeer die de blauwdruk is van een nieuw album. Blijkbaar twijfelt Smith zelf aan de kwaliteit waardoor hij zoals ik las blijf schaven en opnieuw blijft mixen, en dat al jarenlang. The Cure is inmiddels een goud van oud band die zijn top tijd alweer 30 jaar achter zich heeft liggen, het is sentiment geworden, maar wel nog steeds van heel hoog niveau, live hebben ze niets aan kracht ingeboet.

Al is het tegenwoordig wel heel erg een soort van Greatest Hits show geworden.
Ik ga ook niet naar The Cure live voor alle vrolijke nummertjes, maar eerder voor een live versie van Faith, The Kiss, Disintegration, Closedown, The Same Deep Water As You, Cold, All cats Are Grey, Pornography, A Strange Day, Charlotte Sometimes, Open, This Twilight Garden, Apart, From The Edge Of A Deep Green Sea, Watching Me Fall, Bloodflowers......dat soort zaken.

The singletjes doen me niet zoveel. Als ik dan weer iemand tijdens een concert uit de plaat zien gaan op In Between Days, The Love Cats, Lets Go To Bed of wat dan ook van hun (beduidend mindere) middenperiode (je hebt ze) dan vraag ik me altijd weer af waarom dit zoveel aandacht krijgt terwijl het een band is die zoveel betere muziek heeft gemaakt. Het zijn juist die uitgesponnen nummers met zweverige toetsen / gitaar paletten die dit zon unieke band maakt. Al die vrolijke nummertjes. Background noise.

[quote]daniel1974nl schreef:
Het zijn juist die uitgesponnen nummers met zweverige toetsen / gitaar paletten die dit zon unieke band maakt. /quote]

Juist niet. Door de ongelofelijke diversiteit in hun pallet zijn ze juist zo uniek. En ja, daar horen ook die fantastische vrolijke liedjes dus bij.
Even over dit album (Mixed up); laatst op cd meegenomen voor €2,- Ik was nooit zo van de mixen vroeger. Maar sinds ik erachter kwam dat Vital idol van Billy Idol te gekke remixen bevat, dacht ik deze toch ook maar een kans geven. Eerswte indruk is positief. Er staat eigenlijk geen echte miskleun tussen. En ik vind The caterpillar in deze uitvoering sowieso heel wat beter dan de oorspronkelijke versie. Nog een paar keer luisteren alvorens een score toe te kennen.

Remixen zijn als het opknappen van een huis. Dat slaagt alleen als het resultaat minimaal gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke versie van het pand. En nog liever beter dan het origineel. Qua remixen gaat dit nogal eens mis, dan wordt het zo’n gevalletje ‘Help, mijn man is klusser’.
Net als vele andere MuMensen ben ik daarom niet van de remixen. Zo verschijnt er vaak van een regulier Moby-album enige tijd later een editie met remixen van anderen. U2 liet dat ook doen, in beide gevallen met desastreuze gevolgen.
Van deze Mixed Up heb ik de 3cd-versie op de plank staan, met daarop latere toevoegingen bij het oorspronkelijke album.

In The Cure is het Robert Smith zelf die zijn nummers onder handen nam, of minimaal daarbij actief betrokken was. Dat scheelt al iets. Na de uitputtende Prayer Tour ter promotie van Disintegration hadden de groepsleden en hij dringend rust nodig, schrijft hij in het boekje van de 3-cd-versie die ik van Mixed Up heb. Om toch nieuw werk uit te brengen, werd besloten om de losse 12”-versies op één album uit te brengen. Dit paste niet op één elpee en dus vulde Smith dit aan met nieuwe mixen, in november 1990 uitgebracht op één cd respectievelijk dubbelelpee. In de 3cd-versie is dit cd 1. Hiermee blikte hij tevens terug op zijn dertig levensjaren en ruim tien jaar The Cure.

Hiervan ben ik content met Fascination Street, Pictures of You en Inbetween Days, niet geheel toevallig liedjes die ik eveneens in de oorspronkelijke versies waardeer. Rondweg sterk is The Walk met een beat die aan New Order herinnert, een groep die door Smith vaak werd genoemd in die tijd, soms bewonderend, soms minder positief, zoals blijkt in een verzameling interviews die in 2018 verscheen in een speciale Cure-editie van het Britse tijdschrift Uncut.
Cd 2 bevat Mixed Up Extras 2018: Remixes 1982–1990, verschenen toen de groep veertig jaar bestond. Hier word ik vrolijk van Boys Don't Cry (New Voice Club Mix 1986) die in juni 1986 in Nederland #27 haalde (of was die versie toch weer nét anders?), Why Can't I Be You? (Extended Mix 1987) en A Japanese Dream (12" Remix 1987).
Tegelijkertijd word ik hier even vaak chagrijnig, iets wat mij niet op cd1 gebeurde. Dit bij de laatste drie nummers Just Like Heaven (Dizzy Mix 1990), Primary (Red Mix 1990) en in iets mindere mate van The Lovecats (TC & Benny Mix 1990). Ze bevatten mij nietszeggende dance.

Cd 3 van de boxversie verscheen oorspronkelijk zelfstandig in datzelfde 2018 ter gelegenheid van Record Store Day onder de titel Torn Down, die ik binnenkort hoop te bespreken.

Is Mixed Up geslaagd? Deels, waarbij zeker in dit geval de meningen zullen verschillen over welke mixen al dan niet zijn gelukt. Regelmatig haalde Smith verborgen details uit de oorspronkelijke mix naar boven, wat dus iets heel anders is dan het gemakzuchtig een beat onder een bestaand nummer zetten.
Of een mix daadwerkelijk geslaagd is, is misschien nog wel sterker dan anders een kwestie van persoonlijke smaak en hoe gehecht je bent aan de oorspronkelijke versie. Dat menigeen dit album schouderophalend overslaat, kan ik tegelijkertijd goed begrijpen, maar naast melancholieke wave en opgeruimde pop horen ook mixen bij die fascinerende muzikant Robert Smith, die met genoegen zijn liedjes verbouwt. Voor hem is het zeker niet nodig dat de tv-ploeg van ‘Help, mijn man is klusser’ wordt binnengehaald. Voor mij 3,5 ster.

Ik heb die remastered versie opstaan en die is echt een pak beter dan de originele. Vroeger was dit de plaat die we niet opzetten (Enkel tot Pornography was cool. Disintegration was een zo zo geval). Ondertussen zijn de tijden veranderd en vind ik dit een best vrolijke plaat. Zo een tussendoor, maar een leuke tussendoor.

En het origineel is al zo vreselijk goed. In tegenstelling tot davevr is "Mixed Up" het album van The Cure dat ik helemaal stuk heb gedraaid. Natuurlijk ben ik opgetogen over de remaster maar het origineel had ik voor geen goud willen missen.

The Viking, die inhaalslag heb ik tijden geleden inderdaad gemaakt...

Sinds wanneer is Mixed Up een verzamelaar geworden? Bestaat voor meer dan de helft uit nieuwbakken remixen (lees: heropgenomen nummers). Enkel de versies van Why Can't I Be You, (Hot Hot Hot,) Lullaby, Lovesong en Fascination Street werden eerder op 12" uitgebracht.

Heeft me nooit kunnen bekoren, dit album. Ben niet zo van de dance-music, en dan wordt dit al snel vervelend.

Voor de liefhebbers van die muziek schijnt dit wel heel erg in de smaak te vallen. Nou, dat is dan pure winst.

"Mixed Up" wordt nooit vervelend!

Nou inderdaad, dit weekend in een vliegtuig nog op gehad en de tijd vloog letterlijk en figuurlijk

Ieder zijn medicijn, Hans, maar dit werkt mijn koppijn nooit weg. Het doet me denken aan dat andere vreselijke remix-album van mijn andere favoriete band. Remixes van Ende Neu van de Neubauten. Ook zo'n in vinyl gegoten monster.

Het geheim van een goede 12" is dat het eigenlijke nummer in ere moet worden gelaten. Vanuit daar bouw je het uit tot iets (net) anders of nog mooier: iets beters. Met name in de jaren '80 was men hier aardig in bedreven, vooral bepaalde bands en producers, en ik heb (toen) ook heel wat 12-inches gekocht. Ik heb er ook op gedanst, in de alternatieve discotheek in Utrecht bijvoorbeeld op The Cure. Want die hoorden bij de bands met goede tot uitstekende 12-inches. En dat is ook op dit Mixed Up terug te horen.

Heel prettig bij de muziek van The Cure vind ik de bas. En die hoor je soms extra goed op deze 12" versies. Verder staat hier een deel van hun erg goede singles uit de jaren '80 op, prima muziek dus. En als je de 2018 remaster hebt, dan klinkt het ook nog eens fantastisch. Dit is echt goed gedaan, ook door Robert Smith. En de tweede CD bevat ook nog eens een ander deel van die jaren '80 singles en zo is het ook nog een aardig compleet overzicht. Genieten geblazen!

Ik ga mijn score omhoog doen. Dit is echt een leuke plaat van The Cure. Ik moest er ooit niet van weten maar wat hou ik toch van die laidback versies. Alsof dat Bez mee op het podium rondspringt. Ideaal voor op de achtergrond als ik werk, voor dat feestje, die bbq.