The Cure - Mixed Up (1990)

MIXED UP 1990

Staat dit album op zijn plaats tussen de verzamelalbums?
Daar kan je over discussiëren aangezien tracks 1, 3, 5, 8 en 9
eerder al op 12" verschenen. De andere remixen zijn echter nieuw.

Op de 12" single van Never Enough vind je Let's Go to Bed [Milk Mix].
En op de 12" van Close to Me [Closer Mix] kan je met Just Like Heaven [Dizzy Mix]
en Primary [Red Mix] nog drie eclusieve, herziene versies van Cure klassiekers vinden.

En wie weet wat er nog in de kluizen op ons ligt te wachten?
Killing an Arab [Desert Storm Mix] ... stel je voor.

De uitgebreide versie van Fascination Street is voor mijn part de definitieve.
Maar ook Lullaby (erg gebaat bij een uitgesponnen mix) en Lovesong staan als een huis.
De dub mix van Pictures of You is okee, maar ik vind de albumversie uiteindelijk toch de beste.

Hot Hot Hot!!! is een erg knappe disco met toeters adapatie, beter dan het origineel.
Van Why Can't I Be You? hoor je duidelijk dat het om een mid 80s extended versie gaat.
Die gaan vaak gebukt onder hoorbaar knip en plakwerk ... ontbreekt op de cd.

Never Enough vond ik altijd een erg goeie single. The Cure slaagt er volgens mij in
om een anno 1990 bijzonder hip en eigentijds geluid neer te zetten. Met dat hakkende ritme.

De oude songs in een nieuw jasje vind ik best aardig om te horen.

Het wordt tijd dat men dit plaatje eens deftig heruitbrengt (een deluxe editie?)
met daarop om te beginnen Why Can't I Be You? [Extended Mix] dat op de vinyl release stond.
En dan kunnen die hierboven vermelde bonustracks er natuurlijk ook eindelijk eens bij.

En waarom niet alle gewone, oude 12" versies?
Let's Go to Bed, The Lovecats, Inbetween Days en Close to Me bijvoorbeeld.
En mij lijkt er dan nog ruimte voor de 12" versies van de Wish singles.

Als laatste stap in de deluxe edities soap, zou ik dan Wish nog eens willen beluisteren
in digitaal opgepoetste versie. Want het schijfje uit 1992 begint een beetje slijtage te vertonen.
En waarom die release niet vergezellen van de live-tweeling Show en Paris op dvd?

ps. Er bestaat volgens mij ook een deluxe cd release uit 1990
doe zich presenteert als een vinyl album en waarop Why Can't I Be You! wel staat.

Het is ook goed geremasterd. Net als alle andere remasters overigens. Vooral Faith ben ik nadat het album was geremasterd vele malen hoger gaan waarderen. Seventeen Second, Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me & Disintegration had ik zowiezo al kapot gedraaid. En Wish uiteraard. Vooral het oude werk is nu echt om aan te horen.

Dit was samen met Standing On A Beach de eerste aanraking met The Cure. Kende uiteraard A Forest en Lullaby al wel. Maar toen ik bij de lovale videotheek was uitgeleend met het wat bekendere werk begon in de stoute schoenen aan te trekken en daar was deze cd er een van. Uiteraard nooi spijt van gehad, ook al ben ik ze wel een beetje uit het oog verloren. Heb ze in 1992, 1996 en 2000 nog live gezien. Fenomenale concerten. En vele albums zijn altijd op mijn 'playlist' blijven staan. Ik moet zeggen dat ik had verwacht dat RS direct door zou gaan naar de deluxe editie van Wish. Maar omdat de deluxe editie van Disintegration alweer van 2010 stamt had ik niet verwacht dat het er nog van zou komen. Ook al had RS het wel belooft. Immers, RS doet wat hij wil en heeft legandarisch maling aan anderen of zijn fans. Maar goed nu Mixed Up en Wish is blijkbaar ook af. Als het even kan zou ik wat live versies voor de tweede cd niet schuwen. Vooral de nu klassieke afsluiter van de tour, de 15 min. versie van A Forest mag wat mij betreft best op een van dioe schijfjes worden gezet. Live versies van Wish die nog niet zijn verschenen op Show of Paris, zijn verschenen ook wel. Voor de rest zullen het waarschijnlijk demo's zijn aangezien de B-Kantjes al op Join The Dots staan zoals de twee nummers Play and This Twilight Garden die eigenlijk gewoon op Wish hadden moeten staan.

Zoals gezegd bevat Mixed Up een aantal remixed van verschillende nummers. Of nummers er op vooruit zijn gegaan dat laat ik aan een ieder over. Ik vind zelf het Orgineel van A Forest nog steeds beter opbouwen (live nog beter), maar Facination Street, Lullaby. Lovesong, The Walk en Hot Hot Hot vind ik echt beter dat de orginele versies. Blijkbaar kon destijds Why Can't I Be You niet op de CD en die staat er nu gellukig ook op. (Stond die ook al niet op een v/d Back To The 80's : Long Versions ?). In verschillende nummer is duidelijk te horen dat de nummers meer diep hebben meegekregen en is de zang van RS prachtig ingemixed. Luister maar eens naar the remix van Boys Don't Cry. Vooral ook ontzettend bloedstollend mooi is de extended versie van Pictures Of You die met gemak beter is dan de versie op Disintegration omdat ie veel meer droompaletten heeft en veel beter en breder wordt ondersteund door toetsen. Wat een uitvoering. De tragere uitvoering van Just Like Heaven was interessant, Ler's Go To Bed was wel weer erg mooi en de rest moet ik nog beluisteren.

Het eerste album is als het orgineel. Kijk uit naar de twee volgende cd's om nog wat meer interessant spul te ontdekken.

Remixen zijn als het opknappen van een huis. Dat slaagt alleen als het resultaat minimaal gelijkwaardig is aan de oorspronkelijke versie van het pand. En nog liever beter dan het origineel. Qua remixen gaat dit nogal eens mis, dan wordt het zo’n gevalletje ‘Help, mijn man is klusser’.
Net als vele andere MuMensen ben ik daarom niet van de remixen. Zo verschijnt er vaak van een regulier Moby-album enige tijd later een editie met remixen van anderen. U2 liet dat ook doen, in beide gevallen met desastreuze gevolgen.
Van deze Mixed Up heb ik de 3cd-versie op de plank staan, met daarop latere toevoegingen bij het oorspronkelijke album.

In The Cure is het Robert Smith zelf die zijn nummers onder handen nam, of minimaal daarbij actief betrokken was. Dat scheelt al iets. Na de uitputtende Prayer Tour ter promotie van Disintegration hadden de groepsleden en hij dringend rust nodig, schrijft hij in het boekje van de 3-cd-versie die ik van Mixed Up heb. Om toch nieuw werk uit te brengen, werd besloten om de losse 12”-versies op één album uit te brengen. Dit paste niet op één elpee en dus vulde Smith dit aan met nieuwe mixen, in november 1990 uitgebracht op één cd respectievelijk dubbelelpee. In de 3cd-versie is dit cd 1. Hiermee blikte hij tevens terug op zijn dertig levensjaren en ruim tien jaar The Cure.

Hiervan ben ik content met Fascination Street, Pictures of You en Inbetween Days, niet geheel toevallig liedjes die ik eveneens in de oorspronkelijke versies waardeer. Rondweg sterk is The Walk met een beat die aan New Order herinnert, een groep die door Smith vaak werd genoemd in die tijd, soms bewonderend, soms minder positief, zoals blijkt in een verzameling interviews die in 2018 verscheen in een speciale Cure-editie van het Britse tijdschrift Uncut.
Cd 2 bevat Mixed Up Extras 2018: Remixes 1982–1990, verschenen toen de groep veertig jaar bestond. Hier word ik vrolijk van Boys Don't Cry (New Voice Club Mix 1986) die in juni 1986 in Nederland #27 haalde (of was die versie toch weer nét anders?), Why Can't I Be You? (Extended Mix 1987) en A Japanese Dream (12" Remix 1987).
Tegelijkertijd word ik hier even vaak chagrijnig, iets wat mij niet op cd1 gebeurde. Dit bij de laatste drie nummers Just Like Heaven (Dizzy Mix 1990), Primary (Red Mix 1990) en in iets mindere mate van The Lovecats (TC & Benny Mix 1990). Ze bevatten mij nietszeggende dance.

Cd 3 van de boxversie verscheen oorspronkelijk zelfstandig in datzelfde 2018 ter gelegenheid van Record Store Day onder de titel Torn Down, die ik binnenkort hoop te bespreken.

Is Mixed Up geslaagd? Deels, waarbij zeker in dit geval de meningen zullen verschillen over welke mixen al dan niet zijn gelukt. Regelmatig haalde Smith verborgen details uit de oorspronkelijke mix naar boven, wat dus iets heel anders is dan het gemakzuchtig een beat onder een bestaand nummer zetten.
Of een mix daadwerkelijk geslaagd is, is misschien nog wel sterker dan anders een kwestie van persoonlijke smaak en hoe gehecht je bent aan de oorspronkelijke versie. Dat menigeen dit album schouderophalend overslaat, kan ik tegelijkertijd goed begrijpen, maar naast melancholieke wave en opgeruimde pop horen ook mixen bij die fascinerende muzikant Robert Smith, die met genoegen zijn liedjes verbouwt. Voor hem is het zeker niet nodig dat de tv-ploeg van ‘Help, mijn man is klusser’ wordt binnengehaald. Voor mij 3,5 ster.

Het geheim van een goede 12" is dat het eigenlijke nummer in ere moet worden gelaten. Vanuit daar bouw je het uit tot iets (net) anders of nog mooier: iets beters. Met name in de jaren '80 was men hier aardig in bedreven, vooral bepaalde bands en producers, en ik heb (toen) ook heel wat 12-inches gekocht. Ik heb er ook op gedanst, in de alternatieve discotheek in Utrecht bijvoorbeeld op The Cure. Want die hoorden bij de bands met goede tot uitstekende 12-inches. En dat is ook op dit Mixed Up terug te horen.

Heel prettig bij de muziek van The Cure vind ik de bas. En die hoor je soms extra goed op deze 12" versies. Verder staat hier een deel van hun erg goede singles uit de jaren '80 op, prima muziek dus. En als je de 2018 remaster hebt, dan klinkt het ook nog eens fantastisch. Dit is echt goed gedaan, ook door Robert Smith. En de tweede CD bevat ook nog eens een ander deel van die jaren '80 singles en zo is het ook nog een aardig compleet overzicht. Genieten geblazen!