Small Faces - Ogdens' Nut Gone Flake (1968)

song of a baker

Song of a baker is veel later gecoverd door ocean colour scene...

Begin the Small Faces net te ontdekken (shame on me) Wat is het beste album om mee te beginnen, deze?

Mm ja, en de Autumn Stone verzamelaar. Maar alles is leuk

Die solo in Song of a Baker

ja dit is toch wel een verschrikkelijk goeie lp ..heb hem vandaag weer eens uit de kast geplukt.

Er worden teveel Cockney engels teksten gesproken en dat irriteert me.

Als puber kocht ik alleen hun singletjes, deze lp heb ik jaren later in de uitverkoop gekocht. Overigens zonder de live uitvoering van Tin Soldier.

prachtig plaatje van the small faces , ben hem toch wel kwijt zeker die vynil versie in een ronde kaft ,

nooit meer iets uitlenen is mijn boodschap !!

en verder juist dat cockney engels geeft dit plaatje een meerwaarde

britser kan niet

Blijft een lekker plaat, maar toch nèt iets minder fanatiek en gefocussed als z'n voorganger. Door de enorme hype rond de ronde hoes destijds is Ogden's echter wel uitgegroeid tot de publiekslieveling onder de Small Faces LPs, IMO ten onrechte dus.

En op de oude Castle CD die bij mij in de kast staat, staat gewoon de studio uitvoering van Tin Soldier als bonus terwijl er bij de song info staat dat het een live versie is ............

Ja, mIchel, uitlenen is nooit een goed idee, ik heb deze nog op elpee gehad, zou hem wel eens op cd willen tegenkomen, misschien eens op cdwow bestellen....

Prachtplaat!

Ik zou Amazon UK Marketplace eens proberen als ik jou was. Scheelt je een heleboel euries ........

Geweldige klassieke-cd. Verdient van mij een plekje in de top 250.

Goeie plaat. Alleen waarom zoveel verhaaltjes vertellen... Vind ik wat minder

Song of a baker en Afterglow of your love zijn hier mijn grootste favorieten.
Lazy sunday (en Itchycoo Park) heb ik helaas teveel gehoord.
Ik heb ergens gelezen dat Song of a baker een van de favoriete songs van Herman Brood was.

Ik heb het ook niet zo op die sprookjesverteller, hij haalt de vaart uit het album.

De muziek an sich vind ik erg goed, beter nog dan z'n voorganger. Op de één of andere manier is dit toch allemaal wat ambitieuzer uitgewerkt en daarom wat artistieker.

Daar heb je wel een punt, maar in de breedte zijn de songs op de voorganger een stuk sterker IMO en de sprookjesverteller is een ( helaas zwaar gedateerde ) gimmick die de aandacht bij de songs weg haalt. Kortom mijn voorkeur ligt toch duidelijk bij het ( Immedeiate ) Small Faces album en dan het liefst in de 35th anniversary uitvoering natuurlijk .......

Een echte klassieker; het verhaaltje dat het maakt tot een conceptalbum is natuurlijk niet al te diepzinnig, maar dat vind ik alleen maar een pluspunt; kan mijn aandacht daar meestal toch niet goed bij houden. Tóch vind ik voorganger 'Small Faces' beter, maar dat ondersteund alleen maar mijn punt dat deze band te vaak over het hoofd wordt gezien als het gaat om de grote muziekjongens uit de sixties, zeker géén eendagsvlieg (conceptgrapje). Wat dat betreft wil ik best het ambassadeurschap op me nemen; maar dat zou het totaal op 500+ bands brengen denk ik

Luisteren! 4* is mijn oordeel.

Wordt gezien als een klassieker uit zijn tijd, maar dan wel eentje die daar dan ook is gebleven. Alleen Lazy Sunday zing ik nog altijd volop mee. De rest van het album weet mij niet echt te boeien. Dat typische jaren zestig engelse accent die een verhaal verteld, zorgt er bij mij alleen voor dat ik mij toch al moeizame aandacht er al nog moelijker bij kan houden.

Hoewel opgegroeid in de jaren '60 ben ik nu pas begonnen naar de Small Faces albums te luisteren en inmiddels heb ik een rijtje cd's verzameld, die ik op mijn gemak aan het beluisteren ben. Met andere users ben ik het eens, dat de vertelde verhaaltjes de vaart een beetje wegnemen. Ik heb echter een uitgave van dit album op Castle uit 1990 zónder de gesproken interludes. Het album is nu in mijn waardering gestegen, hoewel ik het "Small Faces" album op Immediate net wat beter vind.
Van alle albums worden dit jaar geremasterde deluxe edities uitgebracht, en ik vroeg me af of één van de users van de remaster van "Ögden's" al iets gehoord heeft. Het is namelijk de eerste keer dat de originele mastertapes zijn gebruikt !

Echt waar ? Met een bon uit de Vara gids was Ogden's heel goedkoop te krijgen in '68 en je kon bijna geen slaapkamer binnen komen waar ie niet lag / stond ........

Je hebt met die Castle editie wel wat speciaals in je bezit hoor ! Ben benieuwd hoe de muziek op me over zou komen zonder dat Stanley Unwin er steeds tussendoor loopt te ouweheinen....

Van de DeLuxe editie ben ik vooral benieuwd naar de Mono mix, die heb ik al geen dikke 40 jaar meer gehoord en naar wat ik me herinner had die meer cojones dan de Stereo mix . Ik wacht nog even totdat ik 'm wat goedkoper kan krijgen. Op AmazonUK is er nog niemand die hem onder de standaard prijs aanbied ( helaas ). Wel een teken hoe populair ze nog zijn in de UK en terecht ..........

@ Droombolus: Schaam mij diep, ik lulde uit mijn nek (om het een beetje onparlementair te zeggen). Ben mijn Small Faces luisterachterstand aan het inhalen, en de kennis van wie ik de onderhavige cd kreeg merkte op dat het stemgedeelte ontbrak. Vervolgens zette ik de cd op, hoorde geen interludes (die komen pas op kant 2 van het oorspronkelijke album denk ik) en ging toen de tuin in, om al luisterende (met openstaande deur) een boom te snoeien (en luisterde met een half oor, denk ik) . Zoveel werk te doen, en dan ook nog eens al die muziek beluisteren. Hoe deed ik dat toch toen ik nog iedere dag om 06:00 uur de deur uitging om naar het werk te gaan? Maar in ieder geval, ik schaam me voor mijn domme opmerking, en zal niet meer zo impulsief een berichtje de wereld in sturen. Het kan ook niet, wat ik beweerde, want als je naar het album luistert, hoor je hoe de "vertellingen"deel uitmaken van de songs zelf.
Hoe dan ook, ik vind het tweede gedeelte van het album beduidend zwakker dan het eerste gedeelte, of komt dat door het aandeel van Stanley Unwin? Inmiddels heb ikhet doosje "The Immediate Years" gekocht, een verzameling van 3 albums (waaronder "Ogden's ") in de hoop dat het geluid wat beter is.
Of ik van dit album de Deluxe versie aanschaf, weet ik nog niet, maar ik ben wel benieuwd naar de monomixen.

En ineens kent de hele wereld Ogdens' Nut Gone Flake

http://www.youtube.com/watc...

Ja, wat een spelletje al niet kan doen... Ik heb van The XX wel eens een obscure remix geupload die nauwelijks YouTube-plays kreeg, tot ie ineens in Pro Evolution Soccer o.i.d. werd gebruikt.

Ik doe er nog een halve ster bij.
Ik had deze plaat ontdekt door de bovenstaande GTA V trailer.
Vooral de eerste helft van het album met het titelnummer, Afterglow, Long Agos and Worlds Apart en Song of a Baker vind ik erg gaaf.
Na Lazy Sunday vind ik het wat minder. De verhalenverteller had wat mij betreft wel weggelaten mogen worden en de nummers zelf zijn ook wat minder interessant dan die van de eerste helft van het album.
Toch is het nog steeds best goed en is dit een mooi, typisch Brits album uit deze tijdsperiode.

Van de 3 (overigens prima) reguliere albums vind ik dit de beste. Wat meer ambitieus en muzikaal rijker dan de vorige twee maar de energie en gedrevenheid blijven kenmerkend voor deze band wiens songs even aanstekelijk als rauw zijn met ook (Brits) gevoel voor humor.

Small Faces - 1968 Colour me Pop - YouTube

Inclusief de volledige kant 2 van deze plaat. Blijft genieten - wat een plezier hebben de Faces! Jammer dat de BBC in die tijd de gewoonte had om tapes te wissen. Gelukkig is deze Small Faces performance wel bewaard gebleven!

In Engeland wordt kant twee iets meer gewaardeerd. Kan natuurlijk zijn omdat Stanley Unwin daar een bekende komiek was. Zo bedien en verenig je twee soorten publiek. In 2011 heeft Dr. John Unwin, de zoon van Stan, een soortgelijk sprookje ingesproken op een album van Des Horsfall's Kuschty Rye. Het album heet 'The Good Gentleman's Tonic'. Het verhaal verteld hoe Des Horsfall ertoe kwam om een soort tribute album te maken gewijd aan Ronnie Lane door hem niet klakkeloos te coveren maar door nieuwe liedjes te schrijven die klinken alsof ze van Ronnie hadden kunnen zijn. Het is ongelooflijk om te horen hoe Dr. John Unwin qua stem en verhaspelingen klinkt als zijn vader. Des heeft er echter wel voor gezorgd dat je eerst naar de liedjes kunt luisteren, waarna je het verhaal hoort, waarin de liedjes nogmaals te horen zijn. Enige liedje dat in het verhaal is verwerkt maar niet apart als liedje op de tracklist is geplaatst is een Ronnie Lane cover: The Poacher. Iedereen die kant twee van ONGF wel waarderen kan ik 'The Good Gentleman's Tonic' van Des Horsfall van harte aanbevelen.
Link:
Kuschty Rye - kuschtyrye.net

Ook in uitstekende kwali en voor weinâg te krijgen op de All Or Nothing DVD Heeeeel vette aanrader !

Inderdaad. Die heb ik ook nog te pakken kunnen krijgen. Is nu wel wat moeilijker in de winkels te vinden maar conform Droombolus' link zo te bestellen via Amazon.

Beter laat dan nooit. 46 en een half jaar nadat ik 'Lazy Sunday' leerde kennen toch nog maar eens serieus naar dit album geluisterd, na een mislukte poging in de jaren 90. Behalve Ogdens' heb ik enkel een verzamel cd met alle hit(jes) er op. Tegen de tijd dat ik geld had om LPs te kopen, waren The Small Faces een vage herinnering geworden.

De eerste stap naar waardering begon met 'Afterglow'. Ik mocht deze single nooit zo en vond het maar een slap aftreksel van die geweldige singles tussen 1966 en 1968. Tot dat ik hoorde dat ze hier eigenlijk de optimale graad van perfectie haalden. Misschien konden ze wel niet beter en gingen iets anders doen.

Het prijsnummer voor mij blijft 'Lazy Sunday'. Deze nummer 1 hit vertelt alles wat de late jaren 60 zo bijzonder maakten in muziek. Muzikaal ijzersterk, maar daarna gingen the doors of perception wagenwijd open. Het nummer is volgestopt met fantasie, waanzin, onzin, (on)gein en wat al niet meer. Ik heb oren te kort om alles te ontdekken dat voorbij komt.

Het mooie aan Ogdens' is dat het hele album hier vol mee zit. Afgezien van de spoken word secties, die nog steeds ophouden, laat de plaat zien hoe goed The Small Faces waren in 1968. En doet me afvragen wat er gebeurd was als de band wel was doorgegaan. Hardrock had gekund, UK folk ook, geweldige pop en alles daar tussen in. Het blijft voor altijd een vraag. Feit is wel dat de off shoots deze mate van kwaliteit nooit meer hebben bereikt. Waarschijnlijk eeuwig zonde de split tussen Marriott en de rest.

Op je hoogtepunt stoppen. Ja, dat is The Small Faces heel goed gelukt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Ben ik de enige hier die zich niet stoort aan het gebrabbel van Stanley Unwin? Toegegeven, vroeger was dat wel anders en vond ook ik dat die flauwekul de plaat maar ophield en het tempo eruit haalde, maar nu ik in het verhaaltje ben gedoken en de "Unwinese" teksten mee heb gelezen vind ik het wel een leuke aanvulling die me juist meer de sfeer van de plaat intrekt. Eerder stoor ik me soms aan momenten waarop nummers te lang doorgaan, zoals op René en The journey – als je op kant 2 die outro's en de gesproken gedeeltes weghaalt blijven er niet zo gek veel minuten over, maar wàt er overblijft is dan meteen ook wel weer geweldig. De power van Jones' drums (Afterglow, Song of a baker) en Marriotts gitaar en zang blijven indrukwekkend, zowel voor die tijd als anno nu, en de vrolijkheid, het spelplezier, de inventiviteit, de "veelkleurigheid" en de melodieuze rijkdom maken van dit album een vrij unieke ervaring. En als de Small Faces volgens AllMusic "the best English band never to hit it big in America" waren, dan is het des te leuker dat ze in hun thuisland zo gewaardeerd werden, want daar stond Ogden zes weken lang op nummer 1.
        Overigens, in Rock of ages – the Rolling Stone history of rock and roll schrijft Geoffrey Stokes dat Steve Marriott in Lazy Sunday heel "solicitous" (bezorgd) aan ene Mrs Jones vraagt: "How's your bird's lumbago?" Erg grappig, en een parkiet met spit past ook wel bij de vrolijke meligheid van de tekst van dat nummer, maar het is misschien logischer dat Marriott niet naar de gezondheid van Mrs Jones' vógel informeert maar (heel prozaïsch) naar die van haar echtgenoot: "How's your Bert's lumbago?"