Flash and the Pan - Flash and the Pan (1978)

Zie hier wat Rinus hierboven bedoelt – zo ken ik deze hoes eveneens. Leuke plaat dit, al dreigt af en toe de verveling toe te slaan vanwege die "processed" praatzang van George Young, maar met name de kleurrijke toetsen en de erg leuke melodieën houden me toch bij de les. Naast de single (met die geweldige pianosolo) is The African shuffle mijn favoriet vanwege dat briljante intro-loopje. Walking in the rain kwam twee jaar later op Grace Jones' Nightclubbing terecht, en ik meen me te herinneren dat ik ook ooit ergens een cover van Man in the middle heb gehoord, maar daar kan ik niets meer over terugvinden. (Wellicht wel bekend bij iedereen hier, maar de twee leiders van deze band –Harry Vanda en George Young– waren ook de drijvende krachten achter de Australische Easybeats, makers van de ultieme popsingle Friday on my mind.)
 

In 1977 werd dit bestempeld als new wave en als piepjonge luisteraar van Hilversum 3 nam ik dat voetstoots aan. Maar new wave was eigenlijk het lichtere zusje van punk: korte liedjes met alternatieve inslag van jonge muzikanten. Zoals hierboven valt te lezen, is van dat laatste bepaald geen sprake.

En toch! Hey, St. Peter haalde in de warme zomer van 1977 niet alleen #7 in de Nationale Hitparade (augustus), het was ook het nummer dat in mijn persoonlijke top 15, wekelijks in een oude agenda van mijn vader genoteerd, Ma Baker van Boney M van de eerste plaats verdreef en daar vier weken bleef staan.
Flash and the Pan was lang een ééndagsvlieg, zeker voor een jonge tiener met slechts een radio-cassettespeler om muziek mee af te spelen. Van elpees had ik nog weinig benul en bovendien verscheen de bijbehorende titelloze langspeler hier pas twee jaar later, waarmee het momentum voorbij was voor een notering in de albumlijst. Het wekt de indruk dat de heren werden overvallen door dit succes.
Ik wist evenmin dat dit dezelfde mensen waren als de producers achter AC/DC en nóg een prille favoriet van me, John Paul Young. Pas zes jaar later volgde hun tweede hit, Waiting for a Train en toen was mijn smaak veranderd.

De voorbije dagen beluisterde ik het album op mijn reis door de albums achter mijn afspeellijst met punk en new wave. Mijn vorige station was overigens ook al een vreemde eend in die bijt, namelijk het debuut van The Rubinoos.
In tegenstelling tot die plaat maakten de "oude mannen" van Flash and the Pan muziek die wél passend is bij new wave. Sterker nog, met z'n nadruk op de nieuwste synthesizers van 1977 klinkt muziek die klinkt als een voorloper van bijvoorbeeld Tubeway Army/Gary Numan, The Human League, A Flock of Seagulls en Duran Duran. Is dit een trendsetter geweest? De eerste echte synthplaat in de new wave? In die termen las ik nooit over hen, wellicht dat anderen dit kunnen duiden?

De praatzang - is dat Harry Vanda of George Young? - maakt een sfeer die koeltjes is. Die wordt gecombineerd met enkele ijzersterke gezongen refreinen en pakkende, melodierijke toetsenpartijen met hun kristalheldere geluid. Het resultaat is een album dat op z'n sterkst is zolang het uptempo is.
Dat betekent dat ik de eerste vier nummers heerlijk vind, en vervolgens Lady Killer dat kant 2 opent. Iets verderop wordt ik gepakt door juweeltje Down Among the Dead Men dat warempel weg heeft van MacArthur Park, vooral in de schitterende versie van Donna Summer.

Deze moet ik maar eens op vinyl zien te scoren. En nu door naar de volgende plaat: single This Perfect Day van het eveneens Australische The Saints, te vinden op Eternally Yours.