Simple Minds - Acoustic (2016)

Simple Minds hebben tijdens de Big Music-tournee een aantal nummers akoestisch gespeeld en dat viel best mee. Toch verkies ik The American of Home op de vertrouwde manier. Een volledig album lijkt me van het goede te veel.
Simple Minds - Home - Live in Edinburgh - 2015 - YouTube

Tickets voor 50 euro op goede plaatsen zijn binnen.
In megazalen betaal je meer en zie je minder.
En de nummers , ik prefereer vanzelfsprekend ook de originele uitvoeringen , blijven goed , ook akoestisch en van SM verwacht je sowieso kwaliteit.

De vervanging van Mel Gaynor is vanuit visueel standpunt ook geen verslechtering...

Na de afbraak toch even melden dat de recensie in Het Nieuwsblad van vandaag heel lovend is. Het album krijgt er 4 sterren.

ik mis toch het bekende geluid van de Synthesizers ik begrijp ook dat dit een acoustic album is maar door de synthesizers is deze groep groot geworden erg jammer

Ben toch wel altijd een groot liefhebber geweest van deze band en heb zelfs voor elk verguisd album wel een goed woord over. Echter.... wat een slechte keuze om acoustisch te gaan.... Schoenmaker blijf bij je leest zou ik willen zeggen. Er blijft echt helemaal niets van deze groep over in deze 'uitgeklede ' versie.
Ik geloof dat de band na hun prachtige album Big Music en het bijbehorende succes denkt alles maar op te kunnen nemen. Nee, ik probeer deze periode maar snel te vergeten en hoop dat een nieuw album ze weer opnieuw de hoogte in kan slingeren.

Nrs 5 tem 10 vind ik best te pruimen.
Ontdaan van hun bombast zijn zeker de 2 nummers uit OUaT best genietbaar die niet moeten onderdoen voor de originele versie.
Waterfront en NGD overleven verrassend genoeg ook het gestrip en klinken niet onaardig.
Promised is een beetje te veel huppeldepup.
Glittering Prize , één van mijn lievelingsnummers, valt een beetje tegen.
Don't You ben ik in gelijk welke versie beu gehoord.
De cover van Richard Hawley is overbodig. Waarom in de plaats bv niets uit Empires and Dance of één van hun latere albums ?
Ik zat er niet op te wachten , maar een tegenvaller is dit zeker niet.
Nieuwe fans zullen ze er ook wel niet mee bij winnen , maar ja dat doen ze al lang niet meer.
Live verwacht ik dat dit mij nog iets meer zal bekoren.

Dit is dus helemaal niks. Een soort verlate Unplugged, 20 jaar nadat the unplugged rage alweer voorbij is komt SM ermee aankakken. Het voegt niets toe aan de nummers maar haalt wel de essentie van de nummers weg. Groots en opzwepend met een snuifje mystiek dat zijn de SM. Waarom ze hier mee op de proppen komen is een raadsel, het past helemaal niet bij hun sound, het is nooit een band van kleine intieme liedjes geweest, daarom klinkt het voor geen meter.

Ik vind het helemaal niet zo verkeerd klinken.
Hoorde vandaag de laatste van Sting, als je dan vervolgens deze van Simple Minds luistert, dan hoor je een groot verschil in de zang.
Jim Kerr is gewoon nog steeds erg goed bij stem.
De liedjes doen wat Oosters aan, iets wat ik ook bij The Cure unplugged ervaarde; helaas is dat concert nooit op cd verschenen.
Simple Minds is uiteraard Big Music, en dan klinkt dit wel totaal anders.
Toch blijft de kwaliteit van de songs gehandhaafd.
Leuk tussendoortje, maar ik verwacht verder niet dat ik deze ooit zal aanschaffen.

Op Don't You (Forget About Me) of detail (lalalala) of een enkele toegevoegde zangeres na, vind ik dit absoluut geen slecht album. Someone Somewhere in Summertime is zelfs erg geslaagd te noemen, evenals Chelsea Girl. Jim zingt verder prima en de begeleiding inclusief het al dan niet akoestische gitaartje, klinkt ook al helemaal niet verkeerd. Ik mis ook de bombast van het oorspronkelijke Alive and Kicking voor geen meter. Integendeel!
De liedjes blijven dus zeker redelijk goed overeind.

Inderdaad ja, dit album is gewoon een leuk tussendoortje. Meer niet.

Mijn interesse is toch wat aan het stijgen. Dit komt door de lovende recensie in Het Nieuwsblad, een krant die vaak heel kritisch is.
Als je het album bekijkt als een aangenaam tussendoortje, is er inderdaad niks mis mee. Het is een zijproject, wat mag.
Daarmee ben ik wel nog niet overtuigd de cd ook te kopen.
Het feit dat ze zich alweer richten op de grootste hits blijft een minpuntje. Kunnen/durven ze nu nooit iets te doen zonder de Miracle, Waterfront, Don't You, Alive en Sanctify-song?

Dan zou The American vervangen moeten worden door Belfast Child, en Chelsea Girl door Let There Be Love.

Ik bedoel vooral de 5 nummers die ik vermeldde. Maar toegegeven: Belfast Child ontbreekt in dat lijstje.

En daarom koester ik het 5X5-project: 5 van de 6 nummers waarover we het hebben, moesten wel genegeerd worden.

Als ik ergens niet op zat te wachten dan was het dit album. Waarom met de stekkers eruit en geen synthesizers? Waarom alleen oude meuk? Toch is het een aardig album geworden. Wel erg jammer dat ze steeds blijven teren op het oude repertoire.

OOR
Niet erg lovend.
Dat Charlie een meestergitarist genoemd wordt, vind ik wel leuk.
Ik ontdekte zopas dat de 3 bonusnummer alleen op de vinylversie verkrijgbaar zijn.

Ik ga hier geen poging aan wagen...

veel geluk je komt thuis van een koude kermis ben al jaren fan maar dit is een gedrocht
van een cd . en oor ben ik een jaar of 10 lid van geweest die sturen iemand die van borsato fan is naar de chamleons

Heb maar een paar albums (de 6 meest bekende?) van de heren, en afgezien van Celebration (1982) ook geen verzamelaar die hun hele oeuvre beslaat. Zoveel luister ik het dus niet, hoogste score is dan ook 4* voor een album.

Kan goed genieten van dit album, al hou ik enorm van synths mis ik ze hier niet. In de nummers zit een 'vol' geluid, eigenlijk best wel bombastisch voor een akoestisch album. Voor mij een goed album, om de dag mee te beginnen of af te sluiten. Op een echt akoestisch album zou ik eigenlijk alleen een zanger en één begeleidend instrument verwachten dat is het hier nergens. Dit komt dichter in de buurt van heropnames van bekend werk. En ja, dat zal een deel van de fans niet bevallen. Ik zit niet zo dicht op de band en vermoedelijk daarom valt er meer te genieten voor mij. Chelsea Girl en Long Black Train zijn voor mij redelijk onbekende en onbeminde nummers maar in deze versie's zijn ze goed te pruimen.

[quote]E-Clect-Eddy schreef:

Op een echt akoestisch album zou ik eigenlijk alleen een zanger en één begeleidend instrument verwachten dat is het hier nergens.

Waarom ? De hoeveelheid muzikanten heeft toch niets te maken met het feit of het akoestisch
is of niet . Er zijn ontelbare albums verschenen van pop en rockbands die niet elektrisch spelen , oa
in de jaren '90 was dit nogal populair met MTV unplugged. Vorig jaar is er nog een goeie verschenen
van Placebo.

Leuk tussendoortje (voor de echte fans); meer moet je er ook niet achter zoeken. De mannen doen gewoon waar ze zin in hebben en dat is nu een keer op de akoestische toer. Het valt me zeker niet tegen en best leuk om de nummers een keer in een andere setting te horen. Goede songs komen altijd weer bovendrijven, luister maar eens naar Chelsea Girl.

In principe heb je gelijk aan maakt de hoeveelheid muzikanten die meespelen niet uit om iets akoestisch te benoemen. Maar met akoestisch associeer ik met eenvoud (en sereniteit) en een nummer strippen tot op het bot en vaak krijg je dan iets wat dicht bij een demo aanzit.

Hoe meer muzikanten hoe complexer een nummer en dan is het misschien nog wel akoestisch maar in mijn oren klinkt het dan als een andere versie van het nummer. Op dit album vind ik het bijvoorbeeld behoorlijk bombastisch. Ik luister niet heel veel akoestische albums tenzij het traditionele (roots/wereld) bands zijn die altijd zo spelen.

Laat ik het anders zeggen had graag een album gehoord van Jim en co waarin alleen zijn zang en een minieme instrumentatie was toegevoegd.

als je het niet hebt gehoord hoe kun je in vredesnaam **** geven hier zakt mijn kilt vanaf
dit is tegen de regels

ik heb alles gehoord en vind het niks dus geef ik wat dit album verdiend
dit is gewoon geldkloperij ben jaren fan volgde ze vroeger veel
dus heb ik een mening Alicia luister eerst eens
en dan geef je radiohead oke computer 2.5

Dat berichtje is van 2 oktober, 12:59 uur

Cijfer gegeven afgelopen vrijdag 11 november om 11:42 uur.

Wel voortaan eerst even goed lezen, svp... beste hidalgo!

Vandaag NGD beluisterd. Na de bombast van dat studiowerkstuk, hoopte ik met dit album de muzikale kwaliteit van de band in een zuiver akoestische setting te kunnen beoordelen. Ik verwachtte daarom een soort SM-unplugged, mede gezien de hoesafbeelding. Vocalen, piano, gitaar, staande bas, slagwerk en eventueel een paar strijkers. Zoiets. Dat blijkt dus een misvatting. Ik waai maar's verder. Plezier ermee!

Doet het goed als onderzetter onder een fijne single malt.

Bepaalde commentaren doen me meer en meer denken dat dit album toch wel enige charme moet bezitten.

Als je een strootje gooit ...

Misschien kan je er een gratis vergrootglas bij krijgen als je 't aardig vraagt

Praat je trouwens altijd met jezelf?

Wel , het is toch unplugged , daar kan toch niet veel misvatting over zijn .