Simple Minds - Acoustic (2016)

Bij mij klaarblijkelijk wel. Noem het wat mij betreft dan maar SM-light (no pun intended) als je dat beter bevalt. Akoestisch of niet, het is bepald niet mijn type band en muziek. Zoveel is me wel duidelijk.

Nu 1 x in zijn geheel beluisterd en ik wordt hier nu niet bepaald enthousiast van.
Voorlopig vind ik Long Black Train de positieve noot op dit album, de meeste nummers lenen zich mijn inziens niet voor een akoestische versie.
Kan Kistenkuif wel volgen, als je dan toch akoestisch gaat dan graag een wat andere opzet en wat meer uitgeklede liedjes graag, pak er bijvoorbeeld een piano, banjo of viool bij.
Ik trek gauw New Gold Dream uit mijn verzameling, die plaat blijft onovertroffen en dat is maximaal genieten geblazen.

Kan het nog gekker : violen in godsnaam, of nog beter een banjo , wat krijg je dan als resultaat : SM goes country , of een Mumford and Sons versie van New Gold Dream bijvoorbeeld.
Ik ben ook al een koele minnaar van deze akoestische aanpak , maar als het dan toch persé moest, is dit toch de best mogelijke uitvoering.

Simple Minds goes country had me anders best een leuk project geleken? Ben het niet met je eens, hier hadden ze meer van kunnen maken en ik zie dit niet als de beste uitvoeringen van hun songs. Had het gedaan zoals Nirvana unplugged in New York bijvoorbeeld dan had het een mooier album opgeleverd .

Simple Minds unplugged. Ik krijg bij die gedachte al spontane huiduitslag.

Ik zal er niet naar kunnen luisteren en dus ook niet stemmen

Jammer, het was zo'n leuk bandje vroeger.

Je kan je afvragen of er eigenlijk iemand blij is met deze release. Ze zijn gewoon geen band met nummers om akoestisch te spelen.
Veel beter zouden ze het voorbeeld volgen van Bruce Springsteen of R.E.M. door oude concerten uit te brengen.

Ook niet met eens : nummers uit de latere albums zoals vb.OUAT en SFY kun je toch perfect
akoestisch uitvoeren. Het is dan ook vreemd dat er van SFY hier niets op staat.
Misschien - hopelijk - valt het live allemaal wel beter mee dan op het album.
Voor de zeer zeldzame liefhebbers hier : in Oostende is er alvast een 2de concert gepland.

Voor E40: ik ben een heel grote fan van de band, maar deze release is niet waarop ik wachtte. Ik heb het album nu al een paar keren beluisterd via Spotify. Het is natuurlijk niet slecht, maar de originele nummers zijn toch stukken beter. De keuze van songs is ook zo voorspelbaar: altijd maar weer Waterfront, Alive & Kicking, Don't You, Sanctify Yourself en Promised You A Miracle.

Waarop ik wel wacht, en al zo lang:
- een documentaire over hun carrière
- liveconcerten op cd en dvd (van 1979 tot 1990, recente concerten totaal overbodig)

Dit album, ook van 2016, vind ik stukken beter:
derek-forbes - derekforbesmusic.com

De typisch Schotse, rosse snor en baard moet je er dan maar bijnemen.
Veel betere songkeuze trouwens.

Alhoewel ik het meestal niet zo heb voor ex-groepsleden die ook nog eens met het oude materiaal gaan leuren, zie vb ook Peter Hook,moet ik toegeven dat dit op het eerste gehoor niet slecht klinkt.
Er staan zelfs enkele verrassingen op zoals King is White dat plotseling tot een bluesnummer vervelt blijkt te zijn.Hij heeft blijkbaar ook alles zelf ingespeeld ( en gezongen ? ). Deze zet ik nog eens op repeat.

Aantal keer beluisterd, en het valt eigenlijk heel goed mee. Soms wat teveel hetzelfde, maar dat risico heb je in deze setting. En bepaalde nummers lenen zich niet echt tot een meer uitgeklede versie (Waterfront vooral). See the lights ook al wat teveel gehoord.

Maar dus ook reeks mooie versies: alive & kicking komt wat meer tot leven, met meer echte emotie. Chelsea Girl toont nog eens dat dat gewoon een steengoed nummer is in eender welke versie, en hier echt machtig goed. En zo heb je nog wel wat nummers die mooi tot hun recht komen.

Zojuist beluisterd deze Simple Minds acoustic. Het wordt tijd dat ik weer bretels ga dragen want hier zakt m'n broek meteen van af. Glittering Prize is echt HEEL ERG. Aardige jongens die Simple Minds maar dit hoeven ze van mij niet meer te doen, net als dat afschuwelijke covers album destijds. Twee sterren omdat het aardige jongens zijn en in het verleden hebben bewezen dat ze het wel kunnen.... Lalala New Gold Dream...

Bedankt voor deze tip, hier wordt ik wel weer blij van

"Om het wat oneerbiedig te stellen: Acoustic is eigenlijk de zoveelste Best Of van de band, maar dan unplugged. Met ook nu Alive and Kicking en Don’t You (Forget About Me). Laat ze dat gerust op de aankomende Acoustic Tour brengen: het dak gaat eraf, maar voor dit album hadden misschien wat spannendere keuzes gemaakt kunnen worden, toch?

(...)

Acoustic is zonder meer een uitstekend album, maar bevat weinig tot geen verrassingen. Of toch. Voor het absolute hoogtepunt van de plaat moet je wachten tot het allerlaatste nummer. Simple Minds brengen een ronduit schitterende cover van Richard Hawleys Long Black Train. Slik. Kippenvel! Jim zingt dit prachtig, meer van dit jongens!
En dat wil niet zeggen dat ik om meer covers bedel, het ondermaatse Neon Lights uit 2001 indachtig. Maar waarom niet wat meer durf: misschien een aantal songs uit Street Fighting Years (1989), zeker de titeltrack, of bijvoorbeeld This Is Your Land of Let It All Come Down lenen zich perfect voor de unplugged-behandeling, die eerder live gebrachte versie van Home (2005), of beter nog Space uit het ‘verloren’ album Our Secrets Are The Same (1999). Enfin: elke Simple Minds-fan weet vast nog wel nummers te bedenken die Acoustic tot een echt spannend album hadden kunnen maken."

Lees mijn volledige verslag op Luminous Dash: SIMPLE MINDS - Acoustic - Luminous Dash - luminousdash.com

Waar een Feijenoord-fan 18 jaar moet wachten, wacht ik al 33 jaar.....

Misschien moet je eens een kaarsje gaan branden, hogere machten inroepen, of anders Ashton,Gardener&Dyke-Resurrection Shuffle-#11.*Top Of The Pops 70s* - YouTube dansen.

Ik heb het opgegeven. De hoop is in 2012 met de 5x5-concerten wat opgelaaid, maar zelfs een kaarsje branden helpt niet meer. Misschien moet de Etna eerst erupteren over Taormina, voordat het heilige vuur in Kerr weer ontbrandt.

In de regel ontbrandt het heilige vuur niet meer in de zielen van een stel OLW'ers. Pijnlijk, maar waar. Het heilige vuur is voorbestemd voor de jeugd.? En de jeugd van nu luistert naar...?

Wil je er over praten?

Onder het genot van een fijn Belgisch biertje, zeker.

Zit nu aan goed Chileens rood wijntje

Ik ken dit album niet. Heb ook niet de behoefte het te leren kennen. Lijkt me echt een geval van OLW'ers die proberen het vuurtje weer brandend te krijgen met oude glorie. En dan ook nog eens met het "la, la, la, la" lied.?

Ik weet niet waarom dit album er moest komen, voor het geld zeker niet (verkoopt voor geen meter en ze hebben het ook niet nodig). Kerr zegt in recente interviews dat de tijd er nu rijp voor was (?) en dat de songs uit hun beginperiode niet geschikt waren voor een akoestische weergave. Voor dat laatste geef ik 'm een puntje. Gewoon nooit meer doen, meneer Kerr. Gewoon met pensioen gaan of beperken tot 5x5-concerten...

Zoals ik zei, brandt het heilige vuur niet meer zo hevig. Het album boeit me matig. Ik heb het nog steeds niet, wat wellicht genoeg zegt. De tournee valt wel veel beter mee dan gedacht. Wetende dat het nooit meer een jaren '80 ervaring zal zijn en dat dus ook niet verwachtend, stel ik vast dat ik echt genoten heb van het concert. Een heel gezellig avondje uit om een band aan het werk te zien die het nog steeds heel goed kan.

Persoonlijk ken ik geen enkele band uit de jaren '70 of '80 van wie de magie even fel straalt als toen. Soms komen ze wel met een heel sterk album op de proppen, maar toch doet het onder voor de meesterwerkjes uit de gloriedagen. 'Black & White' is geen 'Sons & Fascination'.

Nieuwe bands en artiesten bieden me in elk geval geen alternatief. Nog nooit hoorde ik iemand aan het werk die even goed klinkt als die namen uit de jaren '70 of '80 die ik koester.

Berichten verplaatst naar Muziek > MusicMeter Live! > Gisteren ... gezien!

Ben inmiddels bij track 5 beland (NGD) en ach, het is best aardig om naar te luisteren - blijft toch je favoriete bandje van vroeger, hè. ? En zo akoestisch klinkt het album eigenlijk helemaal niet.....maar het voegt ook weinig tot niets toe aan het glorieuze verleden.

Oei, die mondharmonica op Sanctify is wel erg fout zeg. Vond het toen ook al een ruknummer...

...en lekker met zijn allen inhaken bij het kampvuur met Chelsea Girl (onder het genot van een roosje rauwe bloemkool). Pffff...

Gooi dan ook meteen die gitaar in dat kampvuur - man, man wat een ellende dit - ik plört zowat van de spotifiets; hoe fout kan het gaan op de oude weefdag? Muziek voor in de wachtkamer bij de tandarts, als wachtverzachter en Jimbo Kerr aan de bollen - vroeger gingen wevers niet zo lang door, verworden tot een soundtrack voor community singing dan wel - strip the vocals - voor de karaokebar.

Wellicht een minder boeiend album, zeker, maar dit doet wat mij betreft niets af aan hun imposante oeuvre, zeker de periode tot en met One upon a time. Daarna hebben ze met Black&White 050505 en Graffiti Soul nog twee zeer respectabele albums afgeleverd. Voor mij mogen ze tot in de eeuwigheid doorgaan met nieuw werk ook al bestaat de kans dat het minder beklijft.

Voor mij mogen ze ook nieuw werk blijven afleveren, ook al wordt het nooit meer zo goed als de periode 1979-1984. Niks zieligs mee. Veel zieliger is meehuilen met de wolven in het bos bij nieuwe bandjes om op middelbare leeftijd toch maar cool over te komen. Ieder zijn mening hé.