Simple Minds - Acoustic (2016)

Ik vind het helemaal niet zo verkeerd klinken.
Hoorde vandaag de laatste van Sting, als je dan vervolgens deze van Simple Minds luistert, dan hoor je een groot verschil in de zang.
Jim Kerr is gewoon nog steeds erg goed bij stem.
De liedjes doen wat Oosters aan, iets wat ik ook bij The Cure unplugged ervaarde; helaas is dat concert nooit op cd verschenen.
Simple Minds is uiteraard Big Music, en dan klinkt dit wel totaal anders.
Toch blijft de kwaliteit van de songs gehandhaafd.
Leuk tussendoortje, maar ik verwacht verder niet dat ik deze ooit zal aanschaffen.

Op Don't You (Forget About Me) of detail (lalalala) of een enkele toegevoegde zangeres na, vind ik dit absoluut geen slecht album. Someone Somewhere in Summertime is zelfs erg geslaagd te noemen, evenals Chelsea Girl. Jim zingt verder prima en de begeleiding inclusief het al dan niet akoestische gitaartje, klinkt ook al helemaal niet verkeerd. Ik mis ook de bombast van het oorspronkelijke Alive and Kicking voor geen meter. Integendeel!
De liedjes blijven dus zeker redelijk goed overeind.

Inderdaad ja, dit album is gewoon een leuk tussendoortje. Meer niet.

Heb maar een paar albums (de 6 meest bekende?) van de heren, en afgezien van Celebration (1982) ook geen verzamelaar die hun hele oeuvre beslaat. Zoveel luister ik het dus niet, hoogste score is dan ook 4* voor een album.

Kan goed genieten van dit album, al hou ik enorm van synths mis ik ze hier niet. In de nummers zit een 'vol' geluid, eigenlijk best wel bombastisch voor een akoestisch album. Voor mij een goed album, om de dag mee te beginnen of af te sluiten. Op een echt akoestisch album zou ik eigenlijk alleen een zanger en één begeleidend instrument verwachten dat is het hier nergens. Dit komt dichter in de buurt van heropnames van bekend werk. En ja, dat zal een deel van de fans niet bevallen. Ik zit niet zo dicht op de band en vermoedelijk daarom valt er meer te genieten voor mij. Chelsea Girl en Long Black Train zijn voor mij redelijk onbekende en onbeminde nummers maar in deze versie's zijn ze goed te pruimen.

Zojuist beluisterd deze Simple Minds acoustic. Het wordt tijd dat ik weer bretels ga dragen want hier zakt m'n broek meteen van af. Glittering Prize is echt HEEL ERG. Aardige jongens die Simple Minds maar dit hoeven ze van mij niet meer te doen, net als dat afschuwelijke covers album destijds. Twee sterren omdat het aardige jongens zijn en in het verleden hebben bewezen dat ze het wel kunnen.... Lalala New Gold Dream...

Ik had hier eerder een link naar mijn recensie geplaatst, maar die staat niet meer online. Die recensie, ontdaan van wat overbodige, ondertussen gedateerde balast plaats ik hier:

Om het wat oneerbiedig te stellen: Acoustic is eigenlijk de zoveelste Best Of van de band, maar dan unplugged. Met ook nu de onvermijdelijke Alive and Kicking en Don't You (Forget About Me). Laat ze dat gerust op de aankomende Acoustic Tour brengen: het dak gaat eraf, maar voor dit album hadden misschien wat spannendere keuzes gemaakt kunnen worden, toch?

Om het met de woorden van één van Jim Kerr's ex-vrouwen te zeggen; Don't Get Me Wrong!. Acoustic is een prima album. The American staat ook 'naakt' als een sterk gefundeerd huis, See The Lights wil ik vanaf nu liefst alleen nog in de unplugged-versie horen, de zoetgevooisde stem van KT Tunstall tilt Promised You A Miracle naar een nieuwe hoogte, natuurlijk zingt ook Kerr verdienstelijk. Ook sterk: Glittering Prize, Someone Somewhere in Summertime en zeer zeker Chelsea Girl, misschien wel de énige niet zo voor de hand liggende Simple Minds-song op dit album. New Gold Dream, Waterfront en Sanctify Yourself klinken ook best goéd, maar dit zijn nét die nummers die het best tot hun recht komen in hun full power-opzet bedenk ik me dan. Liever elektrisch.

Acoustic is zonder meer een uitstekend album maar bevat weinig tot geen verrassingen. Of toch. Voor het absolute hoogtepunt van de plaat moet je wachten tot het allerlaatste nummer. Simple Minds brengen een ronduit schitterende cover van Richard Hawley's Long Black Train. Slik. Kippenvel! Jim zingt dit prachtig, meer van dit jongens!

En dat wil niet zeggen dat ik om meer covers bedel, het Neon Lights-debacle indachtig. Maar waarom niet wat meer durf: misschien een aantal songs uit Street Fighting Years (1989), zeker de titeltrack of bijvoorbeeld This Is Your Land of Let It All Come Down lenen zich perfect voor de unplugged-behandeling, die eerder live gebrachte versie van Home (2005), of beter nog Space uit het 'verloren album' Our Secrets Are The Same (1999). Enfin: élke Simple Minds-fan weet vast nog wel nummers te bedenken die Acoustic tot een écht spannend album hadden kunnen maken.

Het album laat alleszins wel horen hoe de Simple Minds-hits overeind blijven, teruggebracht tot hun essentie en eenvoud, akoestisch in alle kwetsbaarheid.