Electric Light Orchestra - Face the Music (1975)

Niet zo top als Elderado, maar alleen al voor het instrumentale 'Fire on High' zou je hem in huis moeten halen.



Groet

Goed album uit ELO's hoogtijdagen. Helaas nogal kort (iets waar ze patent op hadden). Ik heb de elpee die een backwards stuk bevat (op een gegeven moment was het blijkbaar mode om teksten achterstevoren op plaat te zetten). Als je Fire on high op een bepaald moment tegen de klok indraait hoor je: "The music is reversible, time is not. Turn back, turn back!". 4,0

Ik mis ff wennen aan deze plaat, maar al met al is het een goede plaat. Op Live At Winterland '76 staan 5 nrs van deze plaat.

Dit jaar is de de geremasterde versie uitgekomen met interessante toevoegingen zoals een alternatief intro van 'Fire on high'.
ELO in hun artistieke hoogtijdagen !!

Erg lekker album met de hits Evil Woman en Strange Magic.

Evil Woman is goed en Down Home Town en One Summer Dream klinken ook wel goed, maar voor de rest een middelmatig album, jammer genoeg!

2,5*

Mooi gezegd. FIRE ON HIGH is de fantastische instrumentale opener; Een enorme spanning wordt opgebouwd, het klinkt wat mysterieus en dan is er die muzikale ontlading; prachtnummer is dit.
Evil Woman is een hemels nummer, en er zouden er nog velen volgen, want Jeff Lynne was hier naar zijn beste vorm aan het groeien; Het mooie Livin' Thing moest toen zelfs nog komen ! (1 jaar later; op A New World Record was dat !)

Het album is volgens mij ook iets minder dan Eldorado, maar toch nog geweldig de moeite. 4 sterren ****

Mooi album!

Hoogtepunten vind ikzelf natuurlijk Evil Woman, Down Home Town en One Summer Dream.

dit album is een echt album, een album waarbij de muziek en de tekst precies bij elkaar passen! normaal vind ik dit vrij soft maar de klasieke componenten vindt ik ook prachitg in het album passen!

Prachtalbum van een Jeff Lynne in topvorm, prachtige arrangementen, wonderbare liedjes; Vond vroeger Evil Woman en Strange Magic de beste hierop, maar nu staan Waterfall en Nightrider zeker op even hoge hoogte.
En Fire on High blijft betoverend en mysterieus, een droom!
Ik verhoog van 4 naar 4.5 ster!
****1/2

Na eerst de LP helemaal grijsgedraaid te hebben, heb ik later ook de cd aangeschaft. De albums die E.L.O. tussen 1973 en 1983 maakte vind ik hun beste.
Ik vind al deze 8 stukken o.k., maar op al die bonus tracks zit ik echt niet te wachten.

nee , wat gedateerd na al die jaren , vind de vorige ' el dorado ' duizend maal beter

Een van hun minder bekende albums. Maar wel heel mooi. Fire on high, Nightrider, Poker, One summer dream, allemaal meesterwerkjes,

Na het symphonische Eldorado, is deze plaat Face the Music meer rock gericht, toch een sterk album met heel mooie nummers
als Waterfall, Strange magic en bovenal One summer Dream

Samen met Eldorado, A new world record en Out of the blue behoort Face the music tot het beste van ELO

Proficiat; IK heb ondertussen ook zowat alles van deze band in de kast staan, toch uit hun seventies periode, daarna werd het merkbaar minder. Die bonus tracks zeggen me ook zoveel niet.
Mooi album is dit, jawel, erg sfeervol en qua sound totaal niet vergelijkbaar met ook maar iets van tegenwoordig, en daarom net zo interessant, natuurlijk.

Degelijk van snit dit album uit ''75'' van E.L.O .
Wederom knap inelkaar gezette symfonische pop . Altijd wel met een toegankelijke toontje en aanstekelijke refeinen .
Toch valt ie inderdaad bij Eldorado iets uit de toon . Daar is het songmateriaal toch wat spannender en in zijn totaliteit gedenkwaardiger .
Ik vind het 'm wel wat gedateerd klinken , maar die unieke sound maakt een hoop goed . Evil Woman blijft een favoriet van mij .

niet de beste maar zeker een goeie , vooral fire on high is beresterk , ook waterfall en evil woman zijn zeer goed , maar pas op het einde komt het voor mij mooiste nummer : one summer dream , ongelooflijk mooi !

Ik hoor hier niemand over 'Poker'. Rockt ELO eens een keer lekker en lees ik er niets over.

Tja, wat kun je verder zeggen over deze plaat. Het is typisch ELO: toegankelijk en aanstekelijk, maar tegelijkertijd goed doordacht en voorzien van ambitieuze arrangementen. Desondanks wordt er niets aan spontaniteit ingeboet.

Ik ben het trouwens volledig eens met beaster wat betreft 'One Summer Dream'. Daarbij vergeleken stellen 'Evil Woman' en 'Fire on High' ineens niet zo veel meer voor.

Toch ietsjes minder dan Eldorado.

Misschien.

Ik heb ook wel eens gelezen dat met Face the music het succes van Eldorado werd 'bestendigd'.

Een vergelijkend warenonderzoek van ondergetekende leverde bij mij in ieder geval de vraag op: Oh ja? Zal Jeff Lynne inderdaad gemakzuchtig een album als Face the music uit z'n mouw hebben geschud, zonder vooruitgang, inspiratieloos?

Ik denk dat hij juist geen pas op de plaats heeft gemaakt maar bewust heeft gekozen voor een andersoortig album, niet zo thema-achtig, zwaar op de hand album als Eldorado. Dat is welliswaar óók fraai, en wellicht ook beter, maar Face the music heeft zo z'n eigen charmes (Fire on high, One Summer dream).

De verder prima muziek van dit album heeft volledig recht op een eigen beoordeling, die los zou moeten staan van het eeuwige vergelijk met z'n klassieke voorganger Eldorado.

Het enige probleem met dit album is zijn voorganger en zijn opvolger, dan verdwijn je toch een beetje naar de achtergrond. En dit geheel ten onterecht lijkt me.

Zoals musician schreef is de verandering van koers met dit album een bewuste keus geweest. In herhaling vallen is dodelijk voor de creativiteit. En wat betreft sucses zat de band in een stijgende lijn. Eldorado wordt nu als een meesterwerk beschouwt maar toen werd er amper naar gekeken.
Deze plaat had de eerste wereldhit Evil Woman, en zijn opvolger had Livin' Thing wat zeker hier een megahit werd.

Nightrider bevat één van de beste refreinen ooit geschreven, Poker rockt als een tierelier, qua songs gaat het hier alle kanten op.One Summer Dream wordt eigenlijk wel door iedereen gewaardeerd, maar daar is toch al het begin van het latere ELO te horen met dat synth-loopje van begin tot einde, wat nogal eens als vervelend wordt bestempelt. (niet door mij hoor )

Mooi album waar Jeff Lynn maar weer eens laat zien prachtige nummers te kunnen schrijven. Waterfall is een prachtig,ontroerend, Poker voor ELO begrippen lekker stevig, Strange Magic en Evil Woman zijn de bekende nummers van dit album.

Face the Music ligt muzikaal in het verlengde van Eldorado maar is iets toegankelijker en ook wat minder verrassend. Knappe, sfeervolle symfonische rock waarbij de violen weer de boventoon voeren. De singles Evil Woman en Strange Magic zijn prima maar albumtracks als Fire on High en Waterfall vind ik niet voor onder doen. Wat minder dan Eldorado maar toch nog goed voor 4*

Sterk album weer van Jeff Lynne en consorten, dat wat mij betreft zeker niet onderdoet voor Eldorado en A New World Record.
Vooral meer rockend en wat toegankelijker dan Eldorado.
De werkelijk waanzinnig spannende en spooky instrumentale opener Fire On High zet meteen de toon en zorgt dat je bij de les blijft.
Mijn favoriete nummer van het album samen met het stevig rockende Poker (ook alweer met zo'n hekserig dameskoortje) en de prachtige rustige afsluiter One Summer Dream.
De 2 singeltjes die hiervan kwamen Evil Woman en Strange Magic hoor je ook nog regelmatig voorbij komen op de classic rock stations en zijn dus ook blijvertjes gebleven.
Voor de rest ook geen inzakkers natuurlijk.
ELO was een unieke groep rondom Jeff Lynne met een volstrekt uniek geluid en verveelt mij eigenlijk nooit en zal ik dan ook regelmatig blijven draaien. Net zo gedateerd als tijdloos dus.
Alleen jammer dat de liefhebbers ook hier weer vooral 'oudere jongeren' zijn en dat niet heel veel jongeren deze schitterende muziek lijken op te pikken.

Op puntgaaf vinyl en kom er nog wel 4,5* aan kwijt.

Tot en met Out of the Blue kon ELO bij mij geen kwaad doen en ik had destijds al die LP's. Daarna vond ik het per album minder worden en ben afgehaakt. Echter dit album staat nog steeds als een huis.

Begrijp dat wel, bij mij kwam Discovery er ook niet meer in, om 'principiële' redenen. Nu denk ik daar wat soepeler over, maar je hebt gelijk: dit album staat nog als een huis. Bijna ieder nummer heeft een sprookjesachtig intro en verrast. Sterke melodieën. Het in 5 minuten geschreven Evil Woman vind ik nog steeds een meesterwerk. Briljant!

Goed idee! Ga je nu ook nog even stemmen?

Euh... ja. Bij deze dus!
Gele sterretjes bij Fire On High en Poker.

‘Face The Music’ is een prachtig eufemisme voor straf ontvangen. Maar letterlijk is het hier ook: Let op de muziek! Het elektrische orkest met een elektrische stoel. Bizarre humor? Vast wel, maar ook inspelend op de actuele discussie die er in de VS speelde rondom het onderwerp, zonder in politieke statements te vervallen. Want de VS, daarop koerste de band nu vooral. De verkopen in thuisland UK stelden teleur, maar Amerika lag open voor ELO. Het zou hun eerste platina plaat worden in de VS.

Het voorgaande album, Eldorado, wordt door vele liefhebbers nog steeds beschouwd als het absolute hoogtepunt voor The Electric Light Orchestra. Volgens sommigen ging het hierna alleen maar bergafwaarts. Die tendens zie je ook wel in het stemgedrag hier op MuMe. Merkwaardig genoeg geldt dat voor Jeff Lynne niet. In de zeldzame interviews die hij gaf, maakt hij duidelijk dat hij zich gefrustreerd voelde tijdens de opnames van Eldorado. Het was een zware klus om een groot strijkorkest te laten doen wat hij wilde horen en met duidelijk meer enthousiasme praat Lynne over de ‘lichtere’ en meer studio-gerichte vervolgalbums, met als persoonlijk hoogtepunt voor hem (en mij): A New World Record.

Ik denk dat Lynne zich vrijer kon bewegen zonder de last van het grote orkest in de studio. De nodige strijkarrangementen werden later toegevoegd. Voor het eerst vond hij een omgeving waar hij lekker kon werken met de juiste technici om zich heen: De Musicland Studio’s in München. Met technicus Reinhold Mack klikte het goed en met de Biergarten om de hoek en de ‘bratwurst’ op tafel maakten Lynne en zijn mannen het zich hier naar de zin. Hoewel muzikaal wel op avontuur, had ELO weinig met de blowende, trippende, progressieve rockscene . Ze stelden er een stuk nuchterheid en humor tegenover die meer connectie had met de fratsen van de glamrock.

Face The Music is een stuk minder pretentieus van opzet dan de voorganger. Een serieus ‘concept’ komen we hier niet tegen. Het gaat hier meer om de losse ideeën. Aan inspiratie geen gebrek. Evil Woman werd in de basis in slechts zes minuten geschreven. Het werd de grootste hit voor ELO.

Opener Fire On High staat bol van bombastische klassieke verwijzingen en mysterie. Het ‘Hallelujah’ van Händel zit erin verweven en terugdraai-fanaten meenden verborgen boodschappen te horen in de kakafonie. Daar kreeg de band een hoop gedonder mee in de vorm van rechtszaken die uiteindelijk werden gewonnen door ELO. Maar wat is winnen? Voor velen had ELO een zweem van occult en gevaarlijk voor kinderen om zich heen gekregen. De bizarre hoes deed de rest. Tijd om nogmaals deze mannen voluit te rehabiliteren. Revanche namen ze zelf o.a. op Secret Messages (1983).

Zoals ook op Eldorado was het oordeel van zijn vader nog steeds belangrijk voor Lynne. Hij schreef in het hoesje van de remaster (2006):
"“I still like ‘One Summer Dream’, even my dad said: ‘nice chords’"
Erg in zijn nopjes is Lynne hier over zijn gelukte studiotrucage. Met knippen en plakken in de studio was hij helemaal in zijn element: "“I took the high string of ‘Nightrider’ that climbs up to a climax, and used it backwards in ‘Evil Woman’ as a big effect. I was amazed when it slotted seamlessly.”"

Zoals gezegd, aan inspiratie geen gebrek. De ene na de andere fraaie song rolde uit de pen. Hoogtepunten: Waterfall, Strange magic en het hypnotiserende One Summer Dream met het schitterende phasing-effect in de mix van de gitaar.

Het losse karakter van het album komt tot uitdrukking in de verschillende stijlen die hier gehanteerd worden. Het snoeiharde Poker, met '‘progressief'’ gitaargeweld naast een country-style nummer als Down Home Town. Later eigenlijk niet meer vertoond op vervolgalbums.

De bonustracks van de voortreffelijk klinkende remaster uit 2006 bevat de interessante 'stripped-down-mix' van Evil Woman die te prefereren is boven de originele single-versie.

Lynne had het vak nu goed in de vingers. Door naar A New World Record!

Mooi stukje Fedde

Strange Magic,
-
ELO is voor mij een bijzondere band . Het was een van de bands waardoor ik muziekliefhebber ben geworden. Dit soort nostalgische gevoelens, zorgen er voor dat muziek een extra glanzend laagje krijgt. Soms zijn dit soort emoties enkel toegespitst op een artiest of een album. Op dit album staat echter een nummer wat werkelijk vol zit met die nostalgie: One Summer’s Dream.
-
One Summer’s Dream doet denken aan die eindeloze zomers die je als kind had. 6 weken leek werkelijk een eeuwigheid. Geen wonder, na een jaar op school had je in die tijd nog geen verplichtingen, niks om je op te jagen. Grappig genoeg zorgen dit soort herinneringen er voor dat ik, bij het beluisteren van dit nummer, zowel warmte als een soort pijnlijkheid voel ; tijd gaat veel te snel. Het nummer maakt erg knap gebruik van allerlei studiotrucages en voelt daardoor wat psychedelisch aan.
-
Fire on high is voor ELO een aparte opener. Heerlijke dreigende stukje muziek. Zo had Jeff lyne er wel meer van mij mogen opnemen. Mooie opbouw ook. Het begint welhaast kakofonisch, maar na mate het nummer vordert komt er steeds meer structuur in.
-
Evil Woman en Strange Magic zijn de twee singeltjes van dit album. Merkbaar wat simpeler in opzet dan de twee nummers die ik hierboven besprak, maar dat wil niet zeggen dat ze niet goed in elkaar zitten. Oorwurmen die mij lang bij zullen blijven!
-
Al met al een heel aardige LP van ELO. Desondanks vind ik voorganger: Eldorado een stukje sterker. Het centrale concept gaf de nummers dat net wat meer mee. Face the Music is een prima plaat. 4*
-
The music is reversible, time is not. Turn back, `Turn back!