Deftones - Saturday Night Wrist (2006)

Bepaalde experimentele tracks, vooral Pink Cellphone, horen natuurlijk meer thuis op een album van Moreno's project Team Sleep. Verder is het een wat rustiger, meer ingetogen album geworden, maar de meeste songs zijn wel mooi en meeslepend. Dus ja, lichte tegenvaller, maar wel de moeite waard.

Zoals ik al eerder aangaf bij de titelloze Deftones-plaat, had ik nogal een behoefte aan een plaat van hen die je als soft en experimenteel zou kunnen omschrijven. Gelukkig zag ik iemand die woorden gebruiken bij een album van deze band, bij Saturday Night Wrist om precies te zijn, en nog gelukkiger voldoet de plaat voor een groot deel ook aan die omschrijving.

De manco’s van de vorige twee platen gelden in zekere mate nog voor Saturday Night Wrist: de plaat is wat wisselvallig, het niveau blijft niet over de gehele linie hoog, en vooral de hardere nummers zijn wat zwak. ‘Rapture’ mist de finesse van een vergelijkbaar nummer als ‘Hexagram’, en ‘Rats!Rats!Rats!’ wordt vooral gered door het fraaie refrein. Beide nummers klinken toch erg als nogal geforceerde pogingen om fans die metal willen horen tegemoet te komen. Gelukkig is buiten die plaat, en wat andere mindere broeders, veel moois te vinden.

En met dat moois bedoel ik bijvoorbeeld ‘Hole in the Earth’, de ijzersterke opener. Sowieso, hoe sterk zijn de Deftones-openingsnummers eigenlijk? ‘Hole in the Earth’ kan zich meten met die andere ijzersterke openingszetten: ‘Hexagram’ en ‘My Own Summer’. Wat ook heel mooi is: de uitgerekte nummers als ‘Cherry Waves’ en ‘Beware’: vrij langzaam, uitgesponnen werk, dat bij vlagen ook opvallend venijnig uit de hoek kan komen. Bob Ezrin, onder meer bekend van zijn werk met Pink Floyd, produceerde deze plaat, en waarschijnlijk komt het door zijn aanwezigheid dat veel van de plaat een flinke invloed van psychedelische rock laat horen. Pink Floyd op de Deftones-manier, daar is wat mij betreft wel wat voor te zeggen als passende omschrijving. Weinig distortion, een ruimtelijk geluid, dromerigheid en atmosfeer staan voorop. De emotie komt er niet op een lompe manier uit, maar implicieter, indirecter, maar is tegelijkertijd te aanwezig om mis te kunnen lopen. Er is zelfs ruimte voor een instrumentaal nummer.

Maar het allermooiste van de hele plaat vind ik eigenlijk wel ‘Pink Cellphone’, weer zo’n claustrofobische triphopflirt als ‘Luck You’ (en in mindere mate van beklemming: ‘Teenager’). Annie Hardy vervult een vergelijkbare rol als Annalynn Cunningham op Around the Fur, en de combinatie van haar gepraat, Chino’s stem, de triphopbeat én de klamme gitaren maken van ‘Pink Cellphone’ wel echt een ijzersterk stukje muziek. Het is de kers op een wederom wat wisselvallig, maar uiteindelijk weer ruimschoots overtuigende Deftones-plaat. En nu wordt het toch tijd dat ik de laatste twee albums eens aan ga schaffen en beluisteren.

Deftones' meest ondergewaardeerde album. Na de ietwat tegenvallende S/T begon Deftones op Saturday Night Wrist met het integreren van shoegaze invloeden in hun sound. SNW wordt daardoor vaak weleens beschouwd als het "softe" album in de discografie van de band. Zelf ben ik het hier niet volledig mee eens, aangezien het merendeel van de nummers gewoon de gekende wisselwerking tussen Carpenter's zware riffs en Moreno's vreemde overslaande zang bevatten. Dit levert weer heel wat memorabel songmateriaal op - met Kimdracula als persoonlijke favoriet - waaraan een liefhebber van de kenmerkende Deftones-sound zich kan verlekkeren.

Alhoewel zeker geen slecht album vind ik Saturday night wrist toch één van de minste uit hun oeuvre.Dat heeft niet zoveel te maken met de experimentele inslag van de plaat maar meer met de geleverde kwaliteit en de wisselvalligheid daarvan.Daarnaast vormen de nummers samen nu niet bepaald een eenheid en mis de ik meeslependheid een beetje die ik op eerder en later werk wel vaak terug vond.
Ook heb ik Chino Moreno wel eens overtuigender en meer gedrevenen gehoord.
Van de andere kant biedt Saturday night wrist wel veel afwisseling en is daarmee een echte groeiplaat dus ik sluit een hogere waardering in de toekomst zeker niet uit.Gewoon een kwestie van (erg) veel draaien denk ik.
Voorlopig ruim voldoende.