Depeche Mode - Speak & Spell (1981)

Dit is en blijft een echte Vince Clarke album, wat latere werk van hem en Depeche Mode wel bewijst.
Heerlijke naïve synthpop, wel met wat tenenkrommende tracks ("What's Your Name?"), maar ook met juweeltjes zoals "Any Second Now (Voices)".

De remastered CD/DVD uitvoering van 2006 is erg de moeite waard.

New Life was de reden om deze elpee te kopen. Veel electronica (wat heet..), catchy popsongs. Toen vond ik het geweldig maar het latere werk is beter. Tora Tora Tora en New Life blijven mijn favorieten.

Construction Time Again was mijn eerste LP van Depeche Mode die ik toen als 13-jarig mannetje kocht.
Met terugwerkende kracht ben ik snel daarna ook dit album gaan beluisteren.
Het was gelijk al opvallende muziek in die tijd: te zwaar voor het echte top 40 werk, maar echt alternatief was het ook niet.
Nummers als New Life, Dreaming of Me en vooral Just Can't Get Enough waren voor mij de toppers. De laatste werd dat nog veel meer toen deze ik meen in 1985 als live-single verscheen.
Jeugdsentiment? Zeker, maar ik vind het anno nu nog steeds zeer goed beluisterbaar, ook al neigen sommige nummers wel heel erg naar jolige huppeldeuntjes.

Vind ik ook, het is af en toe net iets te huppelig.
Ook klinkt het dan mischien nog grappig, helemaal van deze tijd vind ik dit debuut van DM toch niet meer.
Het mooie van deze band vind ik, dat als je dit hoort of hun laatste cd "Playing the angel" en alles wat daar tussen zit, wat een enorme progressie deze heren hebben gemaakt.
Van eenvoudig popgroepje tot wereldact, daarom heb ik ook zoveel respect voor deze band,......echt klasse!

Voor die 'progressie' hebben de heren dan ook 25 jaar de tijd genomen..

Wat overigens ook weer een prestatie op zichzelf is...

Juist,...nogmaals ook dat is één van de redenen waarom ik ze zo goed vind.
Echte volhouders, dat typeert al hun karakter,...nogmaals klasse.

huppeldepup synth muziek, uiterst naief en toch leuk.
Debut album, zwaar gedateerd nu, maar in de tijd van ik dit leuk. Ze hebben inderdaad een zeer lange weg afgelegd sindsdien.
What's your name is misschien wel het slechtste wat ze ooit op plaat hebben gezet. Photographic bewijst in de laatste live tour dat met wat moderne arrangementen er toch ook sterke nummers op staan.
Ik hou van Puppets en de b-side Ice machine.

Ice Machine is zeer de moeite waard; een van hun betere nummers, vooral van de begin periode. Zo ook Photographic.

Beste nummer vind ik "Any Second Now (Voices)", simpel maar bloedstollend mooi.
De live uitvoering van "Photographic" is beter, ze spelen dan de Some Bizarre versie, die lekker dansbaar is.

Het intro van 'Dreaming of me' is gebaseerd op 'Het Smurfenlied'.
Toen Vince Clarke nog in de band zat, klonk het allemaal nogal nichterig.

Daarom bleef het gelukkig bij 1 album.

Een heel happy album dit, maar zeker wel leuk om te luisteren. Ik vind dit toch ook wel een van de leukere cd's van DM. Alleen 'What's you're name?' is eigenlijk tenekrommend, maar toch vind ik hem stiekem wel hilarisch om naar te luisteren. Ja, ik word wel vrolijk van deze plaat.

3,5*

Het nummer 'Shame' van het album Çunstruction Time Again' is erger.

En het nummer 'Sometimes' van Black Celebration nóg erger

Ja, inderdaad, dat nummer kwijlt een beetje te ver door, totaal geen uitspattingen. Ik moest het nummer net weer even luisteren voordat ik het weer wist, 'Black Celebration' vind ik namelijk één van hun slechtere albums samen met 'Construction Time Again'. Terwijl gek genoeg, 'Stripped' mijn lievelingsnummer is, maar die is ook echt goed, samen met 'But Not Tonight, voor de rest zitten er wel leuke deuntjes in de nummers, maar het boeit me niet echt. Al moet ik zeggen dat als ik deze vaker luister dat ik het nog wel kan hebben.

Ik vind dit echt een hilarisch album =D

Bij 'Boys say go' dacht ik al van: 'Hm, dit klinkt betrekkelijk gay', en met 'What's your name?' is dat idee er niet minder op geworden =D

Maar ik vind het best wel een aanstekelijke plaat. Ik viel hier bijna in slaap boven m'n cursussen, maar dat was snel opgelost toen ik deze CD oplegde =D

Debut albums blijven voor mij altijd interesante zaken uit de platenwereld. In mijn geval kwam ik het Depeche Mode verhaal niet in met Speak & Spell, met welke wel is een goede vraag.

Op Speak & Spell staan inderdaad heerijke naive liedjes in een sound die met de jaren zou uitgroeien tot een wat krachtigere geluid. De heren weten op dit album al aardig wat uit de electronica-winkel te halen. De vlakke zang maakt hierbij het beeld redelijk compleet, het lijkt soms wel of de zanger niet blij is met zijn functie.

Ondanks dit gegeven is Speak & Spell best wel grappig om te horen. Het roep bij mij iets op van: Meester mag de radio aan als we aan het tekenen zijn?

Prachtige cover trouwens! Ik heb deze op vinyl; van de cd-versie vind ik persoonlijk de bonus nummers tevens de sterkere nummers. Ze luisteren toch net iets duisterder weg. Als debuutplaat vind ik dit zeker geen slechte. Gewoon zeer aanstekelijke synth-pop.

Goed debuutplaat van DM.
Erg veel electonica, lekkere lichtvoetige liedjes.
De enorme progressie die deze band in de loop der jaren heeft doorgemaakt is opvallend, zeker het latere werk ( Violator , Songs Of Faith & Devotion, Ultra ) is fenomenaal.
Depeche Mode is ook live grandioos

Grappig, dat je de liedjes op dit album lichtvoetig noemt. De albums die hierna kwamen werden steeds zwaarder qua thematiek. In dat licht kan je Speak & Spell wel een soort speeltuin te noemen. Zo draai ik dit album bijvoorbeeld op gezellige momentnen in het leven, met in mijn achterhoofd de depri-progressie die de band maakte. Dat maakt dit album voor mij een boeiend debut, wat met een zekere regelmaat nog op mijn pick-up is te vinden.

SPEAK & SPELL
was het debuut van Depeche Mode en Vince Clark.
Na al die jaren klinkt het album toch vooral als een Clark plaat.
Dichter bij Yazoo en Erasure dan bij de latere Depeche Mode.
Het zijn vooral Dave Gahans vocalen die er de DM stempel op drukken.

Dreaming of Me / Ice Machine was de allereerste singel.
Een doorsnee Clark nummer dat ook van Yazoo had kunnen zijn.
De b-kant is experimenteler en toont dat de introverte Clark
in de eerste plaats een muzikant is die zijn

New Life / Shout was de tweede singel met twee klassieke DM tracks.
De a-kant is voor mij een van hun allerbeste singels,
maar ook de b-kant zal lang door de band live gespeeld worden.
Shout heeft al wel dat wat donkere, industriële geluid van later.

Just Can't Get Enough / Any Second Now was de derde hit.
Een live kraker en een dansvloer vuller van het zuiverste water.
Just Can't Get Enough blinkt uit in zijn eenvoud: een synthpop klassieker.
De b-kant is een instrumentale versie van de gelijknamige albumtrack.

I Sometimes Wish I Was Dead heeft dezelde catchy kwaliteiten
als de singels en past in het tijdskader: vrolijk dansen op doem.

Puppets past zo in het tweede album A Broken Frame.
Meer melancholie, meer beschouwend en daarom langer houdbaar.

Boys Say Go is Vince Clark disco die eerder op een Yazoo plaat thuishoorde.
Ik vraag me af hoe het zou klinken met Alison Moyet achter de microfoon.

Nodisco is uiteraard licht ironisch, wat de beats zijn alom tegenwoordig.
Een van die liedjes die toch beduidend minder lang blijven hangen.

What's Your Name moeten we misschien maar een jeugdzonde noemen.
De lichtvoetigheid van deze kauwgombal tast het tandglazuur onverbiddelijk aan.

Photographic is een wat afgevlakte versie van het nummer waarmee de groep
op de Some Bizzare compilatie uit 1980 debuteerde (ook Blancmange en Soft Cell).

Tora Tora Tora is de eerste van twee Martin Gore composities.
Het is even wennen: duidelijk zwaarwichtiger dan de Clark deuntjes.

Big Muff is de tweede van Martin Gore en beukt naar latere DM maatstaven.
Interessant om horen hoe Gore zijn nummers toch anders arrangeert dan Clark.
Minder eendimensionaal, er gebeurt meer op verschillende platformen.

Dit debuut van DM is zeker vandaag de moeit nog waard, al klinkt het album gedateerd.
En dat om twee redenen: het primitieve synthpop geluid (zie ook debuut van OMD)
en de wel heel duidelijk evolutie die de groep in al die jaren heeft afgelegd.

Ik vind Photographic echt een erg mooi nummer; toch weer eens draaien.

Mooie hoes, met die feniks erop... Spijtig dat ze hier nog veel te poppy zijn...

De voorkant van de hoes is inderdaad mooi, en de muziek mag er ook zeker wezen. Het is nog niet helemaal top, maar voor een debuut meer dan aardig.

Aardig debuutalbum van Depeche Mode .Leuke niks aan de hand synthipop die echter niet lang genoeg blijft hangen.Aan de ene kant logisch voor een beginnend bandje,maar er had met een wat minder klinische productie meer uit de nummers gehaald kunnen worden.Gelukkig zou men dat op de platen die volgden wel door krijgen.

Behoorlijk debuut, niet meer of minder dan dat. Dreaming of Me en vooral New Life zijn zeer sterke nummers.
En Big Muff heb ik maar bij mijn twee favorieten gerekend. Zo'n fijn nummer, en dat had nog niet één stem.

Is Shout trouwens origineel van Depeche Mode? Of is het later gecoverd? Want ik heb het gevoel dat ik dat nummer al eens eerder heb gehoord, maar in een andere vorm.

Photographic is een van hun betere nummers. Heeft al gelijk het duistere waar ze later bekend mee werden.
Ook wel logisch; als er iets duister is dan is het The Dark Room wel.

Volgens mij is het zelfs door Martin Gore geschreven.
Een van de weinige nummers uit deze sessies van zijn hand.

Schoonheid verpakt in goedkoop cellofaan.
De stervende zwaan heeft haar eieren geworpen, en wordt als een bosje bloemen in plastic bij een tankstation te koop aan geboden.
Autogassen en metaaldampen hebben haar al verminkt.
We richten ons op het nieuwe leven.
Een ei wordt in het verkeerde nest gelegd.
Al snel zal het lelijke eendje Vince Clark het daar ontvluchten.
Hij hoort niet thuis tussen het boyband achtige uiterlijk van de rest.
De overige drie kunnen er juist niet genoeg van krijgen.
Al komen ze er al snel achter dat het eigenlijk marionetten zijn van de groot poppenspeler Clark.
Ironisch genoeg staat iemand zo afgebeeld op de singlehoes van een volgend project.
Yazoo met Don’t Go.
De smeekbede van Gahan, Gore en Fletcher.

Depeche Mode laat op Speak & Spell al horen waar het voor staat.
Aan de ene kant het hitgevoelige van Just Can’t Get Enough en Dreaming Of Me.
Maar ook de duisternis in Photographic en Ice Machine, die vreemd genoeg het album niet haalt.
Het sterkste nummer als bonustrack.

Vince Clark heeft hier de touwtjes nog in handen.
New Life slaat juist duidelijk op hem zelf.
Alsof hij bij het finishen van Speak & Spell al weet dat hij toe is aan een nieuwe uitdaging.
Door zijn latere vertrek is Martin Gore genoodzaakt die rol op zich te nemen.
Iets waar hij onverwachts goed geschikt voor blijkt te zijn.
Een band die in zijn prille bestaan al toe is aan een doorstart.
En daar uiteindelijk glansrijk in slaagt.