Depeche Mode - Speak & Spell (1981)

Nog een bedenking nav derics schrijven.

Opvallend hoe Depeche Mode na het vertrek van Clark
in evenveel stappen als albums een volstrekt eigen geluid ontwikkelt.

Ik zie zelfs een parallel met de carriere van U2.

De onschuld van Speak & Spell en Boy.
Ontnuchtering en weemoed op Broken Frame en October.
Het bundelen van de krachten in Construction Time en War.
En de doorbraak naar het grote publiek met Great Reward en Fire.

Daarna is U2 aan herbronning toe en volgen Tree en Rattle & Hum.
Hetzelfde geldt voor DM met Celebration en Music for the Masses.
Allebei ook (deels) met stadionconcerten en live registraties.

Na het megasucces volgt dan de koerswijziging.

DM introduceert voorzichtig gitaren op Violator
en trekt die lijn nog verder door op Faith & Devotion.

U2 verzamelt dance elementen in Achtung Baby
en trekt die lijn op haar beurt verder op Zooropa en Pop.

Beide bands keren aan het begin van de 21ste eeuw ook terug
naar hun eigen roots. U2 rockt weer en DM hervindt de elektronische toets.

En Vince Clark ... die maakt zowel bij Yazoo als bij Erasure
exact dezelfde synthpop als op het debuut van Depeche Mode.
Terwijl DM zelf haar eigen geluid opbouwt, vind ik Clarke een toonvoorbeeld
van ééndimensionaliteit. Hoe geniaal hij ook was anno 1981 en 1982.

Vandaag heb ik weer wat oud werk van Depeche Mode beluisteren.
Het is lang geleden dat ik iets van hun gedraaid heb.
Ik ben met deze begonnen en na A Broken Frame staat nu Construction Time Again op.
Dit eerste album is duidelijk Vince Clarke zijn ding. Ik vind de muziek hier nog erg monotoon klinken. De nummers van Martin Gore zorgen voor een beetje variatie.
New Life, Photographic, Any Second Now (Voices), Just Can't Get Enough, Dreaming of Me, Shout en Ice Machine zijn voor mij de echte uitschieters.
Ik vind de Some Bizarre versie van Photograph die als bonus op de herziene singles compilatie staat beter.
Mijn Cd (1988 persing) heeft een zwarte voorkant met een langerekt uitgelicht stukje van de rode foto.

Dit is best een leuk popalbum met heldere synthdeuntjes, maar het heeft nauwelijks diepgang en Dave Gahan is vocaal ook nog niet op z'n latere niveau.
Al met al is dit een aardig debuut met de megahit Just Can't Get enough erop, maar ook niet meer dan dat.

Al die haat tegen What's Your Name. Ik geniet daar juist van, super aanstekelijk.

What's Your Name? klinkt als een liedje wat ook in de jaren zestig van de vorige eeuw had kunnen worden gemaakt. Lekker ongecompliceerd dus. Wat brylcreem in het haar een naar de fuif dus. Wel geeft de tekst wat te denken, maar dat is enkel bijzaak.

Deze cd gisteravond voor het éérst in zijn geheel geluisterd!!! Er staan wel enkele bekende songs op, maar om de een of andere reden heb ik deze altijd links laten liggen. Maar wat een goed album zeg!
Ik vind hem nu al beter dan opvolger A Broken Frame, vooral omdat alle songs gewoon goed zijn, het klopt allemaal.
Uitschieters na 3x luisteren: Photographic, Tora! Tora! Tora!
En What's Your Name is zéker aanstekelijk!

Mooi.

Toch blijf ik dit album een soort prelude op de Yazoo sound vinden.
Sterke en vooral dansbare melodieën.

De donkere kant van DM komt pas aan de oppervlakte op de opvolger.

Photographic en Ice Machine klinken anders ook al behoorlijk duister.

Over die laatste kan ik niet oordelen - vinyl weet u wel. Photographic vind ik niet écht duister. Wél een typisch Clark-nummer. Waar een ander geluidsmatig "pie pie pie pie" zou laten klinken, speelt/programmeert Clark "pie poe pah pie" - daarmee doet ie me denken aan Mozart, die ook graag loopjes in zijn composities aanbracht. Omdat Mozart ook een duistere kant had, denk aan zijn Requiem en Don Giovanni, wil ik wel eens goed luisteren hoe duister ik Photographic vind.

Dat duistere op het debuut zit naar mijn aanvoelen meer in de vocalen.
Er zit ook progressie in Photographic dat in zijn albumversie inderdaad
wat zwaarder oort dan in zijn oudere Some Bizzare compilatie versie.

Zie ook bonustrack 1: Depeche Mode - The Singles 81-85 (1985).

Dat ligt denk ik aan de manier van zingen van Dave Gahan - hij is van nature een bariton die waarschijnlijk op dit debuut vrij veel hoog zingt; opener New Life is daarvan een goed voorbeeld. Op het moment dat hij lager gaat zingen, kleurt de muziek ahw donkerder; de rest gebeurt in het hoofd van de luisteraar. Ik zal vanavond mijn lief (sopraan) eens vragen mee te luisteren en de stem te typeren.

Klassieke voorbeeld van hoog versus laag: Some Velvet Morning en die ene murder ballad op dat album van Nick Cave met Kylie Minogue; daarin klinkt de stem van Cave echt onheilspellend - maar ik ben geen Caveoloog

Klopt.

De donkerste nummers zijn van Martin Gore (8, 9 en iets lichter 10).
En Vince Clarkes Photographic leidt dit trio op kant 2 perfect in.
Just Can't Get Enough klinkt daarna als een bisnummer.

Te springerig voor mij; hoewel hier en daar al hints van de latere Depeche Mode te horen zijn.

't valt niet mee als je stijf bent - het was in origine ook dansmuziek. DM: de koningen van de 12"

Hun debuut single "Dreaming of Me", was mijn allereerste kennismaking met Depeche Mode, ik was toen 11 jaar, en werd op dat moment fan voor het leven.
Speak & Spell is overduidelijk een Vince Clarke album, en hoewel het merendeel van de nummers goed is, zijn er toch ook wel een paar mindere....
In het bijzonder "Boys Say Go" en "What's Your Name?" zijn nummers die ik tot op heden echt vreselijk vind.
De uitschieters voor mij zijn: "New Life", "Photographic", "Tora! Tora! Tora!" en "Just Can't Get Enough".
Ik heb het altijd een goede zaak gevonden dat Vince destijds opgestapt is, want zouden we nu 33 jaar later nog überhaupt van de band spreken, laat staan genieten van hun meest recentste album?

En Puppets, brajoapau, met die geweldige danshooks.

Een beetje de Showroom Dummies van Depeche Mode, dat wel.

Om de een of andere reden raakt dat nummer me niet zoals de andere die ik wel vermeld heb.
Zal wel aan mij liggen, want de meeste fans vinden dit wel een topnummer.

Vanaf Photographic begint het album pas voor mij.
Daarvoor echte synthpop, te lichtvoetige deuntjes.
Ice Machine is een prachtige bonustrack, waarin je latere Depeche Mode terughoort.

Voor mij ook de 2 toppers.

Ongekend wat voor een evolutie de band heeft doorgemaakt wanneer je het eerste deel van dit album beluisterd. Simple Minds en OMD hadden het rond deze tijd beter voor elkaar. Dat is ruimschoots goedgemaakt.
Komt dit door de gouden wissel Clarke <> Wilder ?

Nee, want juist het volgende album A Broken Frame klinkt al een stuk duisterder.
Waarschijnlijk speelt Gore een grote rol in het geheel.
Wilder kwam er pas bij rond Construction Time Again.
Clarke ging verder met Yazoo, ondanks dat die ook erg dansbaar is, heeft Yazoo ook een duister randje.

Gore tekende na het vertrek van Clarke voor de composities,
maar het muzikale oor van meester arrangeur Wilder wordt vaak onderschat.

Dat komt heel mooi aan bod in de docu's die bij de deluxe edities zitten.
Vanaf het derde album doet Wilder mee en worden de arrangementen complexer.

Zijn grootste stempel zal Wilder drukken op Music for the Masses en Violator.
Op de vraag waarom DM nadien nooit meer hetzelfde klonk, is het antwoord niet zo moeilijk.

Wilder verliet de band na de uitputtende opnamesessies voor SOF&D en de bijhorende toer.

Over zijn vertrek is inderdaad aardig wat geschreven.
Het album is fantastisch, maar heeft in combinatie met de Tour best wat schade aangericht.
Voor zowel Depeche Mode als geheel als ook bij Dave in byzonder .

Net even gekeken wat Wilder tegenwoordig doet.
Recoil ligt aardig stil. Wel kun je zijn Mercedes kopen .... jammer.

Zoals vaker is de som der delen groter dan het geheel.

Gore: het brein, de componist - de muziek
Gahan: de vertolker, de performer - het gezicht
Wilder: de technicus, de muzikant - de sound
Fletcher: de spreekbuis, de boekhouder - het geweten

Mooi omschreven Dazzler !

Het is me nooit eerder opgevallen maar mijn vinyl exemplaar is een Franse editie uit 1981 en daar staat I Sometimes Wish I Was Dead niet op, is Puppets het tweede nummer en is Dreaming of Me track 3 die dan weer niet op de eerste Uk persing staat.
Zal wel komen omdat ik het later vervangen had door de cd waar ook de bonustracks op staan.

Mooi helder geluid heeft dit album.... Dit album ken ik nog niet erg lang. Naast de bekende nummers vind ik vooral Puppets er wel uitspringen. Maar eens vaker beluisteren. Voor nu 3.5

Het debuut. Wat ik verwachtte (naar aanlleiding van vele berichten in MUME alsmede alles wat over dit album geschreven is) was: Depeche-Lite, springerige bubblegum-synthpop en 10 variaties op Just Can't Get Enough. Deze verwachtingen kwamen deels uit. Eentonig is het album zeker niet, er zit genoeg variatie in tempo, mood en melodie tussen de nummers onderling. De sound is nog wel erg prematuur, met grotendeels dezelfde drumsounds en synthgeluiden.

De huppelfactor is niet in elke song aanwezig, maar daar waar hij zich aandient schuurt het soms wel heel erg tegen de kitsch aan. En bij What's Your Name gaat DM incidenteel over de rand; met dit nummer kan ik nagenoeg niets..

De songs die Martin Gore hier aandraagt zijn duidelijk meer mijn stijl; Tora! Tora! Tora! is in vergelijking met de rest op dit album al behoorlijk gelaagd en redelijk episch. Big Muff is een energieke, maar ook wat chaotische instrumental. Dat laatste wordt met Nothing To Fear van A Broken Frame meteen weer rechtgezet. Verder vind ik Photographic, Puppets, New Life en ook Just Can't Get Enough songs die lekker wegluisteren, maar waar je ook rustig de afwas op kan doen.

Hoe dan ook geen onverdienstelijk album als het aankomt op toegankelijkheid en muzikale kwaliteit van de songs. Maar één keer vliegen ze echt uit de bocht (What's Your Name), maar verder stoort dit werkstukje geenszins. De inhoud en gelaagdheid, zoals we wel weten, kwam later pas op gang met Martin Gore als hoofdarchitect en dat maakt dit album iets meer geschikt voor de afwas, maar minder voor nachtelijke vervoering en contemplatie.

Afgelopen week heb ik veel naar Speak & Spell en A Broken Frame geluisterd. Daardoor ben ik nu een beetje in de stemming voor springerige synthpopliedjes. Op dit album staan dan ook best wat leuke liedjes, maar eerlijk is eerlijk: het is allemaal flut. De leukste nummers van dit album zie ik tegelijk als guilty pleasures.

Photographic is eigenlijk het enige nummer dat ik kwalitatief goed vind. Ook Any Second Now, Boys Say Go, Puppets en Just Can't Get Enough kan ik best waarderen, maar goede muziek is het zeker niet. Halverwege het album zakt het niveau bedroevend ver weg. Zo'n liedje als What's Your Name kan écht niet, hoor...

Toch heeft dit album zo zijn charme, dus ik ben mild in mijn beoordeling.

Ik vind Any Second Now (Voices) toch ook wel heel mooi hoor!