Depeche Mode - Some Great Reward (1984)

Duidelijke progressie bij Depeche Mode. Dit album is donkerder, meer industrieel van geluid. De teksten zijn gewaagder, en zowaar staat er een echte ballad op ("Somebody", die overigens wonderschoon is).

Ook een favoriet van me is "Lie to Me".
Ik heb me altijd verbaasd over het succesje van "People Are People" in nederland, ik vind het toch het minste nummer van het album.

4*

Zeer sterk album van Depeche Mode! Vooral de opener Something to Do en de afsluiter Blasphemous Rumours zijn wereldnummers. Verder is ook People Are People zeer sterk. Lie to Me en If You Want vind ik de mindere.

Maar dit album vind ik vooral ook tekstueel erg aangenaam. Neem nu het refrein van Blasphemous Rumours:
I don't want to start any blasphemous rumours
But I think that gods got a sick sense of humor
And when I die I expect to find him laughing


Of bij People Are People, simpel maar briljant:
I can't understand
What makes a man
Hate another man
Help me understand

En natuurlijk ook de wondermooie tekst van Somebody, over een (onmogelijke) perfecte relatie.

4,5*

Over dit album gingen destijds nogal wat verhaaltjes de ronde. Zo zou Martin Gore alleen in zijn zwembroek in de studio hebben gezetten bij de opname van de song Somebody om er zo meer gevoel in te kunnen leggen. Ook zou tijdens het persen van de lp's het nodige zijn misgegaan. De "master" was erg scherp en moest om de zoveel platen worden vervangen voor een nieuwe enzovoort, enzovoort.

Tot zo ver de techniek. De muziek op Some Great Reward is behoorlijk afwisselend te noemen. Songs met de bekende stemmen van de Depeche Mode, die wat vlaks uitstralen, edoch wel het nodige te vertellen hebben. Een track als Something to Do spat van meet af aan de luidsprekers uit. Mooi gedreven ritme er onder, heerlijk gewoon. Lie to Me lijkt op het eerste gehoor een makelijk liedje, maar daarvoor zit het te goed voor in elkaar. Wat minder ingetogen is People are People, waarmee je je spanning van de dag van je af zingen. Daarbij mooie geluiden uit industrie en heerlijke vocalen. Na die drukte een mooi dromerig liedje wat mij doet weg schommelen. Na die wel verdiende pauze een mooie gedreven song in de vorm Stories of Old. Bij goed luisteren heeft het iets uit de oudheid.

Kant B (2) begint met het wonderschone Somebody, het meest pure nummer wat ik van de Depeche Mode ken. Goede piano op een bedje van omgevingsgeluiden. Een heerlijk rustpunt dus. Nog net even op adem is daar Master and Servant. Hierbij moet ik denken aan een spel waarbij als je veliest een kledingstuk moet uittrekken. Aan het einde zie ik dan ook een vent weglopen alleen in zijn onderbroek. Dan volgt er voor mij een song die iets maatschappijkritisch heeft volgens mijn idee. Uit de tekst kom ik niet helemaal maar de instrumentatie is dik in orde. Hierna volgt mijn lievelingstrack van de Depeche Mode. Dit Blasphemous Rumours haalt voor mij zo veel naar boven van een verplichte gelovige opvoeding en dat dat niet goed is. Na zo'n les volgen er tonen waarop het voorafgaande op gewogen kan worden. Dit is echt nodig.

SOME GREAT REWARD
is het eerste Depeche Mode album in mijn collectie.
Ik was bijzonder onder de indruk van de eerste drie singels.
People are People, Master and Servant en Somebody, dat op de Vlaamse
radio verkozen werd boven de dubbele a-kant Blasphemous Rumours.

Something to Do vond ik altijd een klasse-opener.
Meteen wordt de industro sound van dit album in de olie gezet.

Lie to Me is één van mijn DM albumtrack favorieten.
Volwassen tekst en een schitterend arrangement (met gefakete gitaar).

People are People had een draaibankgeluid dat enigszins aan
labelgenoten Fad Gadget en Einsturzende Neubauten deed denken.
Zelfde Hansa studio's en zelfde technici verklaren waarom.

It Doesn't Matter heeft wat tijd nodig, maar openbaart zich dan
als een bijzonder rijk en raak gearrangeerde ballad: intrigerend mooi.

Stories of Old is een leuke popsong, maar valt mijns inziens
iets te mainstream uit tussen de overige tracks ... geen favoriet.

Somebody ... "diepe zucht" ... wat was ik verliefd op deze ballad.
Het was alsof ik hierin de woorden vond om een liefdesbrief te schrijven.
Is er nooit zo van gekomen, maar het tienerhartje ging wel sneller slaan.
Ik vind de singlemix met de pulserende hartslag trouwens de beste.

Master and Servant trekt daarna weer zijn leather boots aan.
Bonkende dansvloerkiller met een ophitsend zweepslagje erachter aan.

If You Want is niet van Gore's hand, maar door Wilder geschreven.
Ik vind Wilder een meesterlijk arrangeur, maar een mindere schrijver.
Ook hier hoor ik heel wat lekkere geluiden, maar niet echt een song.

Blasphemous Rumours is dan wel weer een song van formaat.
In de statistieken (enigszins tot mijn verbazing) het topnummer van de plaat.

Ik heb altijd gehouden van deze industrial sound van Depeche Mode.
Lekker alternatief, net niet te noisy en bovenal over de gehele lijn hitgevoelig.
Ook de samenzang tussen Gahan en Gore bezorgt me telkens kippenvel.
Ze deden het op Everything Counts en People are People.

En op het prachtige Shake the Disease (misschien wel mijn
favoriete DM singel) dat hier als bonustrack thuishoort, vind ik.
De singel teert toch echt nog op dat moeren en bouten geluid.

Flexible, de b-kant van Shake the Disease, vind ik ook klasse.
Een nummer dat qua sound al wel de stap naar het volgende album zet.

De overige b-kanten In Your Memory en Remotivate Me vind ik minder
beklijvend, als heeft de laatste wel een behoorlijke dansbaarheidsfactor.

Net geen 5 sterren omdat ik Blasphemous Rumours en Flexible mis.
En ook omdat DM met Violator nog net iets beter zou doen.

Depeche Mode gaat hier een geslaagd huwelijk aan met industriële invloeden.
Dit wordt al door de albumhoes van Some Great Reward uitgebeeld, en zo ervaar ik het ook.
Werd er op Construction Time Again nog spelenderwijs geëxperimenteerd met metalen percussie; hier is het voor de eerste keer ernst.
Hun eerste duister klinkend album, waar ik toevallig ook nog een grijs gekleurd versie van heb op vinyl.

Op Something To Do is dit gelijk hoorbaar.
Ik vind dit de voorbede op het latere nummer Black Celebration.
Het koortsig af vragen of een feestje nog op gang komt, om vervolgens tot de conclusie te komen, dat je op een vreemde duistere viering bent beland.
Geen weg terug.

Lie To Me is het bedrog in een net voltrokken bruiloft.
So Lie To Me, Like The Do It In The Factory, een verwijzing naar de hoesfoto van Brian Griffin uit het pre Corbijn tijdperk.
De zielloosheid en het kille koude gevoel van de liefde in de jaren 80.

People Are People is het bewijs van hoe het Depeche Mode lukte om ontoegankelijk industrieel geluid om te zetten tot commercieel succes.
In veel landen scoorden ze een grote hit met dit nummer over wantrouwen in de mensheid.

In It Doesn’t Matter klinkt enige vorm van positivisme door.
Al klinkt wel degelijk ook hier de wanhoop.
Zou deze relatie bestand zijn tegen jaloezie, of uiteindelijk toch ten onder gaan.

Stories Of Old spreekt uit of een huwelijk de juiste keuze is.
Is dit de vrouw waar ik mijn verdere leven mee wil delen?
Of te wel, is het vernieuwende Depeche Mode een goede beslissing.
Verlangt het publiek terug naar de oude disco sound?
Muziek voor de massa; het universele geluid.

Met Somebody doet Martin Gore nogmaals een beroep op zijn afhankelijkheid van een geslaagde relatie.
De hartslagen op het einde duiden op verbondenheid tussen twee personen, maar de toon is tevens grimmig en dramatisch.
Dus eigenlijk een soort van open einde.

Master And Servant is het geflirt met SM.
Ook kan het gezien worden als een roep naar vrijheid in de muzikale keuzes van Depeche Mode.
Vervullen ze de rol van dienaar bij de grote platenmaatschappij.
Of gaan ze voor een eigen weg; waarbij ze zelf heerser zijn, zonder zich afhankelijk moet op stellen.

If You Want is het vervolg van Something To Do.
Depeche Mode is klaar voor het volgende hoofdstuk; Black Celebration.

De afsluiter Blasphemous Rumours vind ikzelf het zwaarste nummer wat Martin Gore ooit geschreven heeft.
Tekstueel redelijk eenvoudig, maar doeltreffend.
De puberteit is al moeilijk, maar zelfs als je toe geeft aan het volwassen worden, ben je niet zeker van geluk.
Het geloof bied niet altijd geborgenheid en de juiste oplossing; het geloof kan je ook een trap na geven.
De adem wordt op het eind ontnomen.

Van alle Depeche Mode-albums die ik op dit moment ken (Some Great Reward, Songs of Faith and Devotion en alles daartussenin) vind ik dit duidelijk de zwakste. Of beter gezegd: de minst aansprekende. Zwak is dit album namelijk zeker niet.

Het heeft aardig wat luisterbeurten gekost voor ik dit album op waarde kon schatten. In eerste instantie beviel dit me namelijk helemaal niet. Ik denk dat dat aan de algehele stijl van dit album ligt en (vooral) het contrast met de andere albums die ik van Depeche Mode ken. Some Great Reward bevat goede nummers, maar de aankleding daarvan klinkt vrij goedkoop. In vergelijking met hun (iets) nieuwere werk klinkt dit veel ouderwetser en meer tijdsgebonden. 'Gedateerd' lijkt me dan ook een goede kwalificering van dit album.
Het feit dat de houdbaarheidsdatum van dit album al een paar decennia verlopen is stoorde me aanvankelijk behoorlijk. Ook nu wekt het soms nog wat ergernis, maar uiteindelijk geeft het luisteren naar dit album me toch een voldaan gevoel. Daar is vooral het sterke songmateriaal debet aan. Blasphemous Rumours heeft daar (uiteraard) een flink aandeel in, maar ook de 'uitgeklede' en daardoor ingetogen nummers It Doesn't Matter en Somebody weten me goed te boeien.
Op de zang en de songteksten valt ook niks aan te merken. Oké, het is niet altijd even hoogdravend (negen Blasphemous Rumours' op één album gaat immers ook wat ver), maar dat is voor mij ook echt niet nodig. Songteksten van Depeche Mode voldoen altijd wel aan een bepaalde standaard. Flutteksten zul je dan ook niet snel tegenkomen, zo ook niet op dit album.

Mijn favoriete DM-album zal dit nooit worden, net zo min als dat de beste nummers tot mijn favoriete DM-songs gaan behoren, maar toch is het allemaal erg degelijk en luistervriendelijk. Daardoor levert het luisteren naar Some Great Reward tóch een soort beloning op, al is die niet zo groot als de titel impliceert.

In rap tempo blijft Depeche Mode albums afleveren.
De kwaliteit wordt eveneens steeds beter.
Onder de industrial invloeden van Einstürzende Neubauten (al aanwezig op de voorganger) wordt één van de beste DM singles afgeleverd, People are People. Over hoe belachelijk vooroordelen zijn.

Andere toppers zijn het sterke, seksueel getinte Master and Servant en uiteraard Blasphemous Rumours. Deze laatste gaat over een suicidale tiener die zich tot God bekeert met als bizar resultaat; de dood. Klasse song geschreven door Martin Gore over onrecht.

Sterk album van Depeche Mode.