Depeche Mode - Some Great Reward (1984)

Duidelijke progressie bij Depeche Mode. Dit album is donkerder, meer industrieel van geluid. De teksten zijn gewaagder, en zowaar staat er een echte ballad op ("Somebody", die overigens wonderschoon is).

Ook een favoriet van me is "Lie to Me".
Ik heb me altijd verbaasd over het succesje van "People Are People" in nederland, ik vind het toch het minste nummer van het album.

4*

Zeer sterk album van Depeche Mode! Vooral de opener Something to Do en de afsluiter Blasphemous Rumours zijn wereldnummers. Verder is ook People Are People zeer sterk. Lie to Me en If You Want vind ik de mindere.

Maar dit album vind ik vooral ook tekstueel erg aangenaam. Neem nu het refrein van Blasphemous Rumours:
I don't want to start any blasphemous rumours
But I think that gods got a sick sense of humor
And when I die I expect to find him laughing


Of bij People Are People, simpel maar briljant:
I can't understand
What makes a man
Hate another man
Help me understand

En natuurlijk ook de wondermooie tekst van Somebody, over een (onmogelijke) perfecte relatie.

4,5*

Over dit album gingen destijds nogal wat verhaaltjes de ronde. Zo zou Martin Gore alleen in zijn zwembroek in de studio hebben gezetten bij de opname van de song Somebody om er zo meer gevoel in te kunnen leggen. Ook zou tijdens het persen van de lp's het nodige zijn misgegaan. De "master" was erg scherp en moest om de zoveel platen worden vervangen voor een nieuwe enzovoort, enzovoort.

Tot zo ver de techniek. De muziek op Some Great Reward is behoorlijk afwisselend te noemen. Songs met de bekende stemmen van de Depeche Mode, die wat vlaks uitstralen, edoch wel het nodige te vertellen hebben. Een track als Something to Do spat van meet af aan de luidsprekers uit. Mooi gedreven ritme er onder, heerlijk gewoon. Lie to Me lijkt op het eerste gehoor een makelijk liedje, maar daarvoor zit het te goed voor in elkaar. Wat minder ingetogen is People are People, waarmee je je spanning van de dag van je af zingen. Daarbij mooie geluiden uit industrie en heerlijke vocalen. Na die drukte een mooi dromerig liedje wat mij doet weg schommelen. Na die wel verdiende pauze een mooie gedreven song in de vorm Stories of Old. Bij goed luisteren heeft het iets uit de oudheid.

Kant B (2) begint met het wonderschone Somebody, het meest pure nummer wat ik van de Depeche Mode ken. Goede piano op een bedje van omgevingsgeluiden. Een heerlijk rustpunt dus. Nog net even op adem is daar Master and Servant. Hierbij moet ik denken aan een spel waarbij als je veliest een kledingstuk moet uittrekken. Aan het einde zie ik dan ook een vent weglopen alleen in zijn onderbroek. Dan volgt er voor mij een song die iets maatschappijkritisch heeft volgens mijn idee. Uit de tekst kom ik niet helemaal maar de instrumentatie is dik in orde. Hierna volgt mijn lievelingstrack van de Depeche Mode. Dit Blasphemous Rumours haalt voor mij zo veel naar boven van een verplichte gelovige opvoeding en dat dat niet goed is. Na zo'n les volgen er tonen waarop het voorafgaande op gewogen kan worden. Dit is echt nodig.

SOME GREAT REWARD
is het eerste Depeche Mode album in mijn collectie.
Ik was bijzonder onder de indruk van de eerste drie singels.
People are People, Master and Servant en Somebody, dat op de Vlaamse
radio verkozen werd boven de dubbele a-kant Blasphemous Rumours.

Something to Do vond ik altijd een klasse-opener.
Meteen wordt de industro sound van dit album in de olie gezet.

Lie to Me is één van mijn DM albumtrack favorieten.
Volwassen tekst en een schitterend arrangement (met gefakete gitaar).

People are People had een draaibankgeluid dat enigszins aan
labelgenoten Fad Gadget en Einsturzende Neubauten deed denken.
Zelfde Hansa studio's en zelfde technici verklaren waarom.

It Doesn't Matter heeft wat tijd nodig, maar openbaart zich dan
als een bijzonder rijk en raak gearrangeerde ballad: intrigerend mooi.

Stories of Old is een leuke popsong, maar valt mijns inziens
iets te mainstream uit tussen de overige tracks ... geen favoriet.

Somebody ... "diepe zucht" ... wat was ik verliefd op deze ballad.
Het was alsof ik hierin de woorden vond om een liefdesbrief te schrijven.
Is er nooit zo van gekomen, maar het tienerhartje ging wel sneller slaan.
Ik vind de singlemix met de pulserende hartslag trouwens de beste.

Master and Servant trekt daarna weer zijn leather boots aan.
Bonkende dansvloerkiller met een ophitsend zweepslagje erachter aan.

If You Want is niet van Gore's hand, maar door Wilder geschreven.
Ik vind Wilder een meesterlijk arrangeur, maar een mindere schrijver.
Ook hier hoor ik heel wat lekkere geluiden, maar niet echt een song.

Blasphemous Rumours is dan wel weer een song van formaat.
In de statistieken (enigszins tot mijn verbazing) het topnummer van de plaat.

Ik heb altijd gehouden van deze industrial sound van Depeche Mode.
Lekker alternatief, net niet te noisy en bovenal over de gehele lijn hitgevoelig.
Ook de samenzang tussen Gahan en Gore bezorgt me telkens kippenvel.
Ze deden het op Everything Counts en People are People.

En op het prachtige Shake the Disease (misschien wel mijn
favoriete DM singel) dat hier als bonustrack thuishoort, vind ik.
De singel teert toch echt nog op dat moeren en bouten geluid.

Flexible, de b-kant van Shake the Disease, vind ik ook klasse.
Een nummer dat qua sound al wel de stap naar het volgende album zet.

De overige b-kanten In Your Memory en Remotivate Me vind ik minder
beklijvend, als heeft de laatste wel een behoorlijke dansbaarheidsfactor.

Net geen 5 sterren omdat ik Blasphemous Rumours en Flexible mis.
En ook omdat DM met Violator nog net iets beter zou doen.

Van alle Depeche Mode-albums die ik op dit moment ken (Some Great Reward, Songs of Faith and Devotion en alles daartussenin) vind ik dit duidelijk de zwakste. Of beter gezegd: de minst aansprekende. Zwak is dit album namelijk zeker niet.

Het heeft aardig wat luisterbeurten gekost voor ik dit album op waarde kon schatten. In eerste instantie beviel dit me namelijk helemaal niet. Ik denk dat dat aan de algehele stijl van dit album ligt en (vooral) het contrast met de andere albums die ik van Depeche Mode ken. Some Great Reward bevat goede nummers, maar de aankleding daarvan klinkt vrij goedkoop. In vergelijking met hun (iets) nieuwere werk klinkt dit veel ouderwetser en meer tijdsgebonden. 'Gedateerd' lijkt me dan ook een goede kwalificering van dit album.
Het feit dat de houdbaarheidsdatum van dit album al een paar decennia verlopen is stoorde me aanvankelijk behoorlijk. Ook nu wekt het soms nog wat ergernis, maar uiteindelijk geeft het luisteren naar dit album me toch een voldaan gevoel. Daar is vooral het sterke songmateriaal debet aan. Blasphemous Rumours heeft daar (uiteraard) een flink aandeel in, maar ook de 'uitgeklede' en daardoor ingetogen nummers It Doesn't Matter en Somebody weten me goed te boeien.
Op de zang en de songteksten valt ook niks aan te merken. Oké, het is niet altijd even hoogdravend (negen Blasphemous Rumours' op één album gaat immers ook wat ver), maar dat is voor mij ook echt niet nodig. Songteksten van Depeche Mode voldoen altijd wel aan een bepaalde standaard. Flutteksten zul je dan ook niet snel tegenkomen, zo ook niet op dit album.

Mijn favoriete DM-album zal dit nooit worden, net zo min als dat de beste nummers tot mijn favoriete DM-songs gaan behoren, maar toch is het allemaal erg degelijk en luistervriendelijk. Daardoor levert het luisteren naar Some Great Reward tóch een soort beloning op, al is die niet zo groot als de titel impliceert.

In rap tempo blijft Depeche Mode albums afleveren.
De kwaliteit wordt eveneens steeds beter.
Onder de industrial invloeden van Einstürzende Neubauten (al aanwezig op de voorganger) wordt één van de beste DM singles afgeleverd, People are People. Over hoe belachelijk vooroordelen zijn.

Andere toppers zijn het sterke, seksueel getinte Master and Servant en uiteraard Blasphemous Rumours. Deze laatste gaat over een suicidale tiener die zich tot God bekeert met als bizar resultaat; de dood. Klasse song geschreven door Martin Gore over onrecht.

Sterk album van Depeche Mode.

Depeche Mode past rond de Some Great Reward release helemaal in het duistere postpunk doemplaatje, al zweren ze hun hitgevoelige sound nooit af. Construction Time Again heeft al een meer industriële invalshoek, een lijn die ze vervolgens op Some Great Reward stevig doorzetten. Martin Gore heeft zich in de muziek van het West-Berlijnse anarcho artpunk gezelschap Einstürzende Neubauten verdiept en is zwaar onder de indruk van hun podiumpresentatie. Met de introductie van metalen platen die door hamers tijdens optredens heftig toegetakeld worden, verfijnen ze hun alternatieve synthpop geluid tot iets unieks eigens. De geboorte van de coldwave wordt in gang gezet.

Na de afronding van Construction Time Again in de Hansa studio blijft Martin Gore in Berlijn hangen. Het uitgaansleven daar is enigszins te vergelijken met die van de extravagante New Romantics scene zoals deze rond eind jaren zeventig in de Londense club The Blitz tot bloei komt. Openingstrack Something To Do gaat de verveling te lijf. Het is een ode aan de decadente donkere kant van het nachtelijke Berlijn. Een stad die zich met werkeloosheid, woningnood en drugsverslavingen voedt. Some Great Reward is een prima albumtitel, maar het later gebruikte Black Celebration is misschien nog wel meer van toepassing. Depeche Mode is volwassen geworden, en straalt dit in alle opzichten uit.

Dat egocentrische escapisme oefent dus een erotische aantrekkingskracht op de maagdelijke Martin Gore uit; die daar dus als het ware in het nachtleven ontmaagd wordt. De verlegen songschrijver durft zich vanwege die anonieme onzichtbare positie in Berlijn daar wel in leer en vrouwenkleding te etaleren. Deze stijl wordt door de overige bandleden overgenomen, waardoor men net wat anders tegen het evoluerende Depeche Mode aankijkt. If You Want introduceert deze weekend vullende stapavonden en komt vreemd genoeg volledig op het conto van Alan Wilder. Een heuse Black Celebration viering, en het schakelnummer naar de volgende Depeche Mode plaat.

People Are People geeft deze innerlijke strijd perfect weer en gaat zelfs een stap verder. Met gemak is dit nummer tot de altijd aanwezige homohaat en het publiekelijk anders zijn, te herleiden. Depeche Mode wordt hierdoor regelmatig in deze periode aan de gayscene gelinkt. Bands als Frankie Goes To Hollywood, Bronski Beat en Soft Cell domineren de hitlijsten en een song als het hitsige dominante sado machistische Master and Servant past daar perfect tussen. Die vette knipoog en humoristische twist wordt niet door iedereen opgepakt en geapprecieerd.

De rol van Alan Wilder zal tevens alleen maar toenemen, al gaat dit ten koste van het toch al niet zo grote Andrew Fletcher aandeel. De toetsenist reproduceert veldopname samplers op zijn Synclavier en Emulator II synthesizers. Martin Gore blijft hoofdleverancier van de albumtracks, al is If You Want volledig door Alan Wilder gecomponeerd en leeft hij zich op muzikaal vlak helemaal op People Are People uit. Hij krijgt de vrije hand om de tekst van Martin Gore van muziek te voorzien. Door dit single succes stijgt zijn aanzien binnen de band en wordt hij nog meer als volwaardige teamspeler gezien.

De onzekerheid van Martin Gore kan je gerust als het hoofdthema van Some Great Reward beschouwen. Bij het verlaten van Engeland sluit hij tevens zijn relatie met zijn Londense vriendin Anne Seedwell af en zoekt hij zijn heil bij Cristina Friedrich. Het twijfelachtige Stories of Old kapt dat pijnlijke verleden af, en is een geforceerde poging om zich opnieuw te herpakken. De songwriter is op alle vlakken zoekende, hoe veilig is het dan om het Lie to Me bedrog door Dave Gahan te laten zingen. Hier is die partner in crime nog de ideale uitlaadklep. Op latere albums kruipt Martin Gore dieper in het uitgesproken David Gahan personage, zeker als diens destructieve leven totaal in puin ligt.

Bij de feelgood liefdesliedjes neemt Martin Gore steeds vaker de leadzang voor zijn rekening, zodat er geen miscommunicatie ontstaat. Zo denken nog steeds veel luisteraars dat See You door Dave Gahan geschreven is. It Doesn’t Matter handelt over de prille gelijkwaardige verstandhouding met Cristina Friedrich die Martin Gore volledig in zijn waarde laat. Op foto’s van het liefdeskoppel uit deze periode straalt de tekstschrijver zoveel geluk uit. Het kleine intieme breekbare Somebody pianoballad gaat over dat vertrouwen en is meer dan een simpel liefdesliedje. Er zit zoveel diepgang, hartstocht en respect in. Ook hier is de keuze begrijpelijk dat hij zelf de rol van uitvoerende vocalist op zich neemt.

Dat Depeche Mode is deze fase in de volksmond vaak gekscherend Depressed Mode wordt genoemd, heeft de band vooral aan Blasphemous Rumours te danken. Het suïcidale Blasphemous Rumours koppelt het tienerverdriet aan het kerkelijke wantrouwen en stelt de wankele positie van het geloof aan de kaak. Daar past de hoesfoto van de echtverbintenis tussen twee jonge zielen perfect bij. De kille fabrieksgrijze achtergrond versterkt dit beeld alleen maar. Some Great Reward luidt voor mij de meest creatieve periode van Depeche Mode in.