Depeche Mode - Some Great Reward (1984)

Depeche Mode gaat hier een geslaagd huwelijk aan met industriële invloeden.
Dit wordt al door de albumhoes van Some Great Reward uitgebeeld, en zo ervaar ik het ook.
Werd er op Construction Time Again nog spelenderwijs geëxperimenteerd met metalen percussie; hier is het voor de eerste keer ernst.
Hun eerste duister klinkend album, waar ik toevallig ook nog een grijs gekleurd versie van heb op vinyl.

Op Something To Do is dit gelijk hoorbaar.
Ik vind dit de voorbede op het latere nummer Black Celebration.
Het koortsig af vragen of een feestje nog op gang komt, om vervolgens tot de conclusie te komen, dat je op een vreemde duistere viering bent beland.
Geen weg terug.

Lie To Me is het bedrog in een net voltrokken bruiloft.
So Lie To Me, Like The Do It In The Factory, een verwijzing naar de hoesfoto van Brian Griffin uit het pre Corbijn tijdperk.
De zielloosheid en het kille koude gevoel van de liefde in de jaren 80.

People Are People is het bewijs van hoe het Depeche Mode lukte om ontoegankelijk industrieel geluid om te zetten tot commercieel succes.
In veel landen scoorden ze een grote hit met dit nummer over wantrouwen in de mensheid.

In It Doesn’t Matter klinkt enige vorm van positivisme door.
Al klinkt wel degelijk ook hier de wanhoop.
Zou deze relatie bestand zijn tegen jaloezie, of uiteindelijk toch ten onder gaan.

Stories Of Old spreekt uit of een huwelijk de juiste keuze is.
Is dit de vrouw waar ik mijn verdere leven mee wil delen?
Of te wel, is het vernieuwende Depeche Mode een goede beslissing.
Verlangt het publiek terug naar de oude disco sound?
Muziek voor de massa; het universele geluid.

Met Somebody doet Martin Gore nogmaals een beroep op zijn afhankelijkheid van een geslaagde relatie.
De hartslagen op het einde duiden op verbondenheid tussen twee personen, maar de toon is tevens grimmig en dramatisch.
Dus eigenlijk een soort van open einde.

Master And Servant is het geflirt met SM.
Ook kan het gezien worden als een roep naar vrijheid in de muzikale keuzes van Depeche Mode.
Vervullen ze de rol van dienaar bij de grote platenmaatschappij.
Of gaan ze voor een eigen weg; waarbij ze zelf heerser zijn, zonder zich afhankelijk moet op stellen.

If You Want is het vervolg van Something To Do.
Depeche Mode is klaar voor het volgende hoofdstuk; Black Celebration.

De afsluiter Blasphemous Rumours vind ikzelf het zwaarste nummer wat Martin Gore ooit geschreven heeft.
Tekstueel redelijk eenvoudig, maar doeltreffend.
De puberteit is al moeilijk, maar zelfs als je toe geeft aan het volwassen worden, ben je niet zeker van geluk.
Het geloof bied niet altijd geborgenheid en de juiste oplossing; het geloof kan je ook een trap na geven.
De adem wordt op het eind ontnomen.

Ik zie weer een briljante Raven-review onder me.. daarnaast kijk ik naar Synth-Britannia op de BBC.. eigenlijk lachwekkend dat een band die zo meesterlijk is als deze überhaupt niet op de goedkeuring van eigen pers konden rekenen, maar ook zeker de Nederlandse pers, die maar zaten te hopen op een return van zweterige harige mannen in spandex die hard aan gitaarsnaren trokken. Alle muziekcritici van toen hadden meteen gecastreerd moeten worden! Vrij naar een uitspraak van Synth Britannica Helemaal mee eens echter. Wat een finesse, wat een enregie, wat een hoeveelheid swing en dansbaarheid, iets dat de mainstream muziek helemaal niet kende voorheen. En inderdaad een prachtig soort van mystiek, tussen homo en hetero in (androgyn is de naam). Bowie heeft deze plaat willen maken, maar zat aan slappe zooi als "let's dance".. Depeche Mode was duidelijk het estafette stokje verder.

Dit is het eerste DM album dat ik in zijn geheel in orde vind.
Rond die tijd luisterde ik ook veel naar Cocteau Twins en Dead Can Dance. Ik was toen helemaal fan van de wat duistere muziek en new wave.
DM werd met dit album hier eindelijk bekend bij het grote publiek door de nummers die op single verschenen en veel op Hilversum 3 gedraaid werden. De nummers zijn veel toegankelijker dan die van vorige albums, zonder dat het geluid van DM aangetast wordt.
De band blijft zich steeds weer vernieuwen.
People Are People was hun grootste hit, maar zou later voorbijgestreefd worden door de live-versie van Just Can't Enough. Somebody/Blasphemous Rumours behaalde een bescheiden notering en Master and Servant deed hier vreemdgenoeg niets. De gave clips waren regelmatig te zien op de clipzenders.
Some Great Reward is een goed album, maar Black Celebration vind ik net iets beter.

Gewoonweg een klasse album

Alleen al vanwege Blasphemous Rumours (wat ik het sterkste nummer van deze band vind) al de moeite waard. Gelukkig staan hiernaast nog vele goede nummers op dit -dus- sterke album.

Elk decennium heeft zijn eigen karakter met goede en slechte eigenschappen. Zo heeft de door mij zo geliefde jaren 70 vaak: warme muziek, een breed instrumentenpallet en technisch sterke poëten, zangers en muzikanten. De jaren 80 is daarin het omgekeerde. Met een klein instrumentenpallet wordt veel bereikt. geheel vanuit de punkgedachte probeert men met weinig techniek sterk uit de hoek te komen. Die twee punten vind ik vaak erg sterk aan de jaren 80. Het is vaak het koude en klinische sfeertje waar ik moeite mee heb. Regelmatig prik ik daar wel doorheen. Emotie blijkt vaak onder de nummers verborgen te liggen. Underplaying it just to be cool. Er zijn zelfs albums waar de koude productie het album meer pit geeft. Some great reward van Depeche Mode is zo´n album.

De hoes van dit album had niet betere gekozen kunnen worden. Een huwelijk voor of met de industrie. Inderdaad, het lief en leed wordt hier haast mechanisch beschreven. Zo staat er op dit album de prachtsingel people are people. Een sarcastisch relaas over vooroordelen. Waar veel nummers over dit onderwerp de pijn en het gevoel van onrecht beschrijven dat bij dit onderwerp hoort, pakt depeche mode het anders aan. Zij kijken van bovenaf en laten het luisterend publiek zien hoe belachelijk vooroordelen zijn en dat met een pakkende popsong. Twee vliegen in klap!

Somebody is dan opeens wel een zeer emotioneel geladen nummer. Dit nummer is van zichzelf al erg sterk, maar in de context van het album wordt het een juweeltje. Martin Gore, de reservezanger van Depeche mode, doet zijn uiterste best om maar zo veel mogelijk gevoel uit zijn stem te krijgen. Het pianospel doet het zelfde. Alle achtergrondgeluiden lijken echter het nummer weer terug te willen sleuren in de koude kille sfeer, ze trachten de perfect relatie die Gore bezingt te verstoren. Een witte raaf in de grauwe wereld die de rest van dit album schetst.

Het prijsnummer hier is daarentegen Blasphemous rumours. De al niet warme sfeer wordt verder onder het vriespunt gebracht. Je handen worden op de rug gebonden waarneer Dave Gaham over groot onrecht zijn beklag doet. De sfeer wordt rondhuid luguber door de niet te benoemen bijgeluiden uit de fabriek. Dynamiek krijgt het nummer door de afwisseling tussen de loodzware coupletten en pakkende refreinen. Aan het eind wordt je de adem ontnomen. Er rest nog enkel stilte.

Erg mooi beschreven misterfool

dankje

Van alle Depeche Mode-albums die ik op dit moment ken (Some Great Reward, Songs of Faith and Devotion en alles daartussenin) vind ik dit duidelijk de zwakste. Of beter gezegd: de minst aansprekende. Zwak is dit album namelijk zeker niet.

Het heeft aardig wat luisterbeurten gekost voor ik dit album op waarde kon schatten. In eerste instantie beviel dit me namelijk helemaal niet. Ik denk dat dat aan de algehele stijl van dit album ligt en (vooral) het contrast met de andere albums die ik van Depeche Mode ken. Some Great Reward bevat goede nummers, maar de aankleding daarvan klinkt vrij goedkoop. In vergelijking met hun (iets) nieuwere werk klinkt dit veel ouderwetser en meer tijdsgebonden. 'Gedateerd' lijkt me dan ook een goede kwalificering van dit album.
Het feit dat de houdbaarheidsdatum van dit album al een paar decennia verlopen is stoorde me aanvankelijk behoorlijk. Ook nu wekt het soms nog wat ergernis, maar uiteindelijk geeft het luisteren naar dit album me toch een voldaan gevoel. Daar is vooral het sterke songmateriaal debet aan. Blasphemous Rumours heeft daar (uiteraard) een flink aandeel in, maar ook de 'uitgeklede' en daardoor ingetogen nummers It Doesn't Matter en Somebody weten me goed te boeien.
Op de zang en de songteksten valt ook niks aan te merken. Oké, het is niet altijd even hoogdravend (negen Blasphemous Rumours' op één album gaat immers ook wat ver), maar dat is voor mij ook echt niet nodig. Songteksten van Depeche Mode voldoen altijd wel aan een bepaalde standaard. Flutteksten zul je dan ook niet snel tegenkomen, zo ook niet op dit album.

Mijn favoriete DM-album zal dit nooit worden, net zo min als dat de beste nummers tot mijn favoriete DM-songs gaan behoren, maar toch is het allemaal erg degelijk en luistervriendelijk. Daardoor levert het luisteren naar Some Great Reward tóch een soort beloning op, al is die niet zo groot als de titel impliceert.

Mij irriteert het hier niet zo erg, maar de productie en aankleding is inderdaad wat blikkerig(goedkoop in jouw bewoordingen). Vind dit zelf ook niet het beste albun van Dp, maar wel zeer genietbaar.

Welk album zou je mij aanraden als ik op zoek ben naar een wat warmer geluid. Ik ken alleen dit DM album namelijk. Onlangs gevonden op elpee en ik vind het erg gave muziek, maar iets minder blikkerige productie zou het nog beter maken.

Music for the Masses (1987) en Violator (1990) moet je proberen, Nieuwstad.

Ik heb het Bericht van niewstad wel heel laat opgemerkt. Kan me echter zeer goed vinden in het bericht van Dazzler. Vooral Violator is een welhaast onbetwist hoogtepunt in de carriere van deze band,

Dankjulliewel

Ik heb Some Great Reward weer een keer gedraaid (of beter: geluisterd, want ik heb dit niet op schijf) en ik heb weer volop genoten van It Doesn't Matter en Somebody. Prachtliedjes, waarbij dat gedateerde geluid niet opvalt. Nummers als Something to Do en Lie to Me hebben daar helaas wel last van. Dat zal ook wel wat met leeftijd te maken hebben, want iemand die met deze muziek is opgegroeid zal niet zo vallen over een gedateerd geluid.

In Master and Servant vind ik die blikken sound stiekem wel erg lekker!

Ah, naar aanleiding van...

Kan me best wel inbeelden dat het album anno 2013 gedateerd klinkt, maar voor iemand die met deze muziek opgegroeid is stoort het toch niet echt denk ik, althans mij toch niet.
Het blijft een prima plaat, maar de opvolger ligt toch wel een niveau hoger.

Ja, dat hoef je mij niet te vertellen! Vanaf Black Celebration vind ik Depeche Mode pas echt interessant worden. Op dat album klinken ze al een heel stuk volwassener. De donkere sfeer van Black Celebartion draagt daar in grote mate aan bij. Ook dat klinkt nog een tikkeltje gedateerd, maar daar stoort het me niet meer.

Blasphemous Rumours en Something to Do zijn anders behoorlijk duister.
Van Black Celebration vind ik voornamelijk het titelnummer en oke dan; Stripped duister.

YouTube - DEPECHE MODE - SOME GREAT REWARD TOUR 1984 - FULL SET (OFFICIAL VERSION)

Voor de nachtbrakers onder ons.

Goeie link, deric.

Voor mij toont het live-concert DM op haar absolute hoogtepunt,
net als Under a Blood Red Sky doet bij U2. En beide bands kenden nog hoogtepunten nadien,
maar anno 1984 was DM nog een echte synthpop band met ronduit schitterende songs.
Daarna donkerder, met blues en rockelementen, de onschuld voorbij, zeg maar.

Ik heb Depeche Mode later 2x live gezien; absoluut geweldig, maar van de opnames van dit concert in Hamburg krijg ik nog steeds kippevel.

Bedankt voor deze link

Veel plezier er mee.

In rap tempo blijft Depeche Mode albums afleveren.
De kwaliteit wordt eveneens steeds beter.
Onder de industrial invloeden van Einstürzende Neubauten (al aanwezig op de voorganger) wordt één van de beste DM singles afgeleverd, People are People. Over hoe belachelijk vooroordelen zijn.

Andere toppers zijn het sterke, seksueel getinte Master and Servant en uiteraard Blasphemous Rumours. Deze laatste gaat over een suicidale tiener die zich tot God bekeert met als bizar resultaat; de dood. Klasse song geschreven door Martin Gore over onrecht.

Sterk album van Depeche Mode.

Ik heb lie to me her-ontdekt! Wat een geweldige song is dat! Op repeat!!

Lie to Me is dan ook het topnummer van deze plaat. Blasphemous Rumours wordt hier door de meesten als geniaal gezien en dat is het ook wel een beetje, maar Lie to Me heeft bij mij nog een streepje voor.

Wat ik ook één van de beste nummers van de plaat vind (samen met maar een handjevol andere users als ik de favoriete tracks statistieken bekijk) is Stories of Old, toch wel een bevlogen nummer met het onsterfelijke zinnetje:

I'll probably burn in hell for saying this but I'm really in heaven whenever we kiss

Ook op repeat!!

It Doesn't Matter vind ik een matig nummer (3*) en ook Somebody vind ik maar 4* meer waard, maar al de rest zijn natuurlijk klasse 5* tracks.

Van stories of old hebben ze ten tijde van playing the angel een mooie remake gedaan. (Te.zien op de bijgevoegde dvd bij de cd) eigenlijk vind ik die versie nog mooier.

Het zusje van Construction Time Again, geboren in een tijd van crisis en Koude Oorlog in het nog in West- en Oost onderverdeelde Berlijn. Ook hier spat de sound van begin jaren tachtig van de geluidsdrager af. De maatschappijkritische thema's van CTA worden aangevuld met leugens, bedrog en andere menselijke tekortkomingen. Martin Gore lucht hier voor het eerst zijn hart (naar verluid naakt in de kelder) in de vorm van de prachtige ballad Somebody en met Master and Servant wordt het SM thema voor het eerst uit de kast gehaald, compleet met kettinggeluiden en ander industrieel gesample (de eerste keer dat ik die hoorde werkte hij een beetje om mijn lachspieren, vanwege het hoge 'GhostBusters theme song gehalte).

Alan Wilder laat met If You Want voor de laatste keer al zijn beschikbare synthgeluiden binnen één song horen, maar laat het me zeggen: Ik kan er geen genoeg van krijgen, net als met The landscape Is Changing.

U leest het: Dit album schiet als een ping pong bal van genre naar stijl en sound en is om deze reden een beetje wisselvalliger dan de latere, meer eenvormige Grote Drie (BC, MFTM en V). Ook Martin Gore zou hierna nog groeien als zanger en zijn vocale bijdragen vinden pas bij MFTM en later hun plek in het geheel.

Hoogtepunten: De claustrofobische, ijzersterke opener Something To Do. Een ultra-kille verstikkende sound wordt op een mooie manier menselijk gemaakt met de haast wanhopige zang van Gahan. Ook Lie To Me heeft weer die typische DM-klasse, tekstueel cynisme op een bedje van een heerlijk ritme en melodie. Blasphemous Rumours is adembenemend en ook zo bedoeld.

Vloeken in de kerk: People Are People is nooit echt mijn ding geweest en vind ik ook niet zo op dit album passen. Klinkt meer als een one-off single en was volgens mij in eerste instantie ook zo bedoeld. Wel natuurlijk respect voor die industrial samples in dit nummer.
Ook It Doesn't Matter pakt mij niet echt en laat samen met Stories Of Old dit album een beetje in de dreigende vergetelheid vallen. Gelukkig wordt dit ruimschoots goedgemaakt met een zo goed als perfecte B-kant (ik heb hem op CD, maar praat graag in termen van vinyl).

Een dipje in het midden dus van dit toch wel belangrijke album van DM. In de bijgaande liner notes van de geremasterde editie (aanrader want het geluid van de oude CD is dunnetjes) lees ik dat de heren in Berlijn een geweldige tijd met elkaar hadden en alles nog leuk was. Ik vermoed dat het verliezen van die onschuld op de opvolgers de eindproducten alleen maar goed hebben gedaan, tot en met het slopende SOFAD en bijbehorende toer.

Ben het wel met je eens wat betreft stories of old.. maar toen in 2005 dit filmpje verscheen, ben ik het nummer anders gaan waarderen! Kijken of 't bij jou ook lukt.