Miles Davis - In a Silent Way (1969)

Dit is echt een meesterwerk, een zwaar ondergewaardeerd album als je ziet hoe weinig mensen het kennen.
De muziek is erg rustgevend en er zit geen valse noot in.
Na Kind of Blue vind ik dit Miles Davis z'n beste plaat.

Mijn eerste plaat uit Miles' "elektrische periode", en nog een goede ook! Vooral 'In a Silent Way' zelf is magnifiek, John McLaughlin met zijn golvende gitaarpartij (die me steeds aan een American highway doet denken, zie het begin van de film 'Red Rock West' , dat soort beelden past hier perfect bij, vind ik althans...) en dan Miles die zacht bijvalt. Het absolute hoogtpunt van de cd!
4,25*

sinds kort de 'complete in a silent way sessions' in huis.

twee jaar geleden had ik bij 'bitches brew' 'gepost' dat het album mij luistermoeheid veroorzaakte en dit is voor mij niet bepaald veranderd. in a silent way daarentegen ligt veel relaxter in het gehoor.

op 'the complete in a silent way sessions' zijn jammings te horen die het luisteren waard zijn. je hoort drummer tony williams op deze jammings veel meer 'stuff' doen dan de eenvoudige hi-hat noten op de originele uitgave...

Heerlijk album, draai het nu wel erg vaak ...

Het begin van 't 2de nummer vind ik mooier dan van het eerste nummer, echt erg mooi begin stuk. Maar over t algemeen vind ik het eerste nummerr toch wat mooier.
Vooral omdat die wat rustiger is, 't nummer heeft erg veel verborgen energie. Erg mooi nummer. Het 2de nummer is wat jah 'drukker' maar hier en daar wordt het ook wat kalmer. Ik weet niet waarom, maar ik moest op sommige momenten denken aan het nummer Poppa was a rolling stone.
Het einde van 't nummer is dan weer wat rustiger, waardoor 't nummer en het albuim echt mooi eindigen. Dus jah, 't 2de nr heeft wat sterkere punten dat het 1e.

Ik twijfel tussen 4* en 4,5*. Ik ga momenteel toch maar voor 4* dat kan wel veranderen.

Dit is eigenlijk de tegenhanger van Bitches Brew. Hier draait het om het geluid van stilte, rust en een minimalistische invulling van de muziek.

de 2 titelstukken zijn inderdaad schitterend zoals Social_Mask al zegt. De eerste dikke 4 minuten en laatste worden 'In a Silent Way' genoemd en wat daar tussen inzit 'It's About Time'.

Minder pretentieus dan Bitches Brew (hoewel BB dat wel op een goede manier is). Goede plaat, en een van de grondleggers van het fusion genre.

Samen met Bitches Brew het officieuze begin van de Fusion
Geniale plaat.

Die hoes ook.... Subliem!

Heerlijke plaat van Miles Davis dit. Het liefst draai ik deze s`avonds in alle rust. Tot nu toe vind ik dit 1 van zijn beste albums die ik gehoord heb. Hier zit sfeer in. Een heerlijke opbouw en het klinkt allemaal geweldig. De manier waarop orgel en gitaar samen spelen in het eerste nummer vind ik erg mooi gedaan. Er is genoeg ruimte voor iedereen en ik heb echt het gevoel dat hier muzikanten bezig zijn die elkaar op een bijzondere manier aanvoelen. Dat is dan weer dat ongrijpbare wat muziek zo mooi kan maken. Deze gaat mijn Miles top 5 wel halen.

Als echte Miles afficionado kan ik natuurlijk niet minder dan 5 sterren geven voor deze plaat. Kocht hem kort na Bitches Brew en was een beetje teleurgesteld omdat ik hem te rustig vond. Naderhand draaide dit bij en raakte ik geboeid door de hypnotiserende kwaliteiten van de muziek. Ter vergelijking zou je Mwandishi van Herbie Hancock eens moeten luisteren. The complete In A Silent Way Sessions laten trouwens een geheel andere kant horen. Forever Miles!

Misschien wel mijn favoriete Miles Davis plaat naast Bitches Brew. Hij zou dan net iets boven Kind of Blue staan, maar aangezien momenteel mijn interesse meer ligt bij fusion...
Verder is dit gewoon heerlijke rustgevende maar toch sfeervolle muziek. Heerlijk om op weg te dromen maar niet om bij in slaap te vallen.

Hierbij een aanrader voor een ieder die een groot liefhebber is van In A Silent Way en Bitches Brew.

Twee van de muzikanten die op beide albums zijn te horen, zijn namelijk in 2008 gezamenlijk (en met 3 andere muzikanten) op tournee gegaan en daarvan is een live album verschenen.

Ik heb het dan over niemand minder dan Chick Corea en John McLaughlin en hun vorig jaar verschenen live album Five Peace Band.

Hier staat ook een voortreffelijke cover op van In A Silent Way/It's About That Time, met een gastoptreden van nog een levende jazz-gigant, namelijk Herbie Hancock !

Ook de andere 3 muzikanten zij zeker niet mis.
Kenny Garrett op saxofoon, Christian McBride op akoestische en elektrische bas en last, but zeer zeker not least...mijn persoonlijke held Vinnie Colaiuta op drums

Zeer zeker de moeite van het aanschaffen waard dus, zeker gezien het feit dat het album hier op MuMe nog maar 1 stem heeft...

Geniale, avant-gardistische, heerlijke jazz van meneer Davis. Lekker album om op te zetten terwijl je ergens mee bezig bent, maar kan ook zeker intensief beluisterd worden en dan zul je niet van een koude kermis thuiskomen.

Zeker 4 sterren waard. Geen echte climax in de nummers, maar er zit wel een zeker drive in.
Zeker de afwisseling met enkele pauzes en trompetsolo's in het eerste nummers zijn goed gedaan.
De verschillende melodieën worden herhaald, maar ook genoeg gevarieerd. Het gaat dus zeker niet vervelen!
Grote klasse.

Volgens mij de beste Miles Davis van al die dat ik tot nu toe heb geluisterd! Vooral Shh peacefull, daar kan ik helemaal in verdrinken!

welke heb je al geluisterd?

bitches brew, the birth of the cool, kind of blue en on the corner, ook allemaal goede platen hoor..
dit is ook een tijdelijk oordeel, kan nog altijd veranderen, maar ik heb deze albums wel al veel geluisterd en ik ken ze al een tijdje..

als je dit goed vind, kun je ook gerust filles de kilimanjaro proberen

ik heb ongeveer 35 albums van Miles Davis, dus ik kan zeggen dat je nog wat mooie muziek van Davis te ontdekken hebt

cava! ik zal die is zoeken

Jammer dat ik na 5sterrenopprikken hier niet mijn twee favo's aan kan vinken.
...want ik vind ze allebei errug goed !

Magistraal. Geen andere woorden voor. Magistraal.

Sterke Davis plaat waar vooral de sterke gitarist en toetsenist de show stelen. Want jammer genoeg houdt Davis zich wat op de achtergrond op deze plaat.
Maar nog steeds blijft er een sterke plaat over, vooral dat geniale basspel op het eind van de plaat.
Jammer dat de laatste track wat laat op gang komt maar toch een ruime 4*.

Miles kan in zijn elektrische periode weinig fout doen bij mij. Dit album, wat deels al aan de titel af te leiden valt, is een van zijn rustigere werkjes. Het keyboardspel van Herbie hancock en het golvende gitaarwerk van MClaughlin zorgen voor twee (mee)slepende stukken muziek. De swingende opbouw van “ It’s about time” laat mij nog steeds sprakeloos. Jammer dat dit nummer ingeleid en afgesloten wordt met het saaie thema van het titelnummer.

Wat een heerlijke plaat is dit. Lekker rustig en ligt swingende jazz, maar als je het vaker beluisterd hoor je pas dat dit nog best gecompliceerd en origineel spel is. Met recht een Davis klassieker!

Een van de pakweg 25 "must-have" albums van Miles Davis. Mooie rustige plaat met een uniek geluid dat je op geen enkel ander album van Miles Davis terugvindt.

Een dezer dagen eindelijk dit album op betaalbaar vinyl.
Besteld via verkoper in Frankrijk.
Lang leve Discogs

Betoverend. 5*

Lekker dit!

Legendarisch album, één van de, wat mij betreft, fijnste uit het oeuvre van Miles Davis.