Trentemøller - The Last Resort (2006)
mijn stem
442 stemmen
Denemarken
Electronic
Label: Poker Flat
-
Take Me into Your Skin (7:44)
-
Vamp (4:33)
-
Evil Dub (6:15)
-
Always Something Better (6:09)
-
While the Cold Winter Waiting (5:04)
-
Nightwalker (4:08)
-
Like Two Strangers (3:25)
-
The Very Last Resort (8:31)
-
Snowflake (7:33)
-
Chameleon (6:57)
-
Into the Trees (Serenetti Part 3) (7:22)
-
Moan (5:51)
-
Miss You (4:03)
-
Moan [Trentemøller Remix Radio Edit] * (3:30)
met Ane Trolle
-
Moan [Radio Slave's Remix for K - Instrumental] * (11:21)
-
Moan [Trentemøller Dub Remix] * (7:19)
met Ane Trolle
-
Always Something Better [Trentemøller Remix] * (7:56)
-
Always Something Better [Vocal Version] * (6:09)
met Richard Davis
-
Moan [Vocal Version] * (5:46)
met Ane Trolle
-
Physical Fraction * (7:02)
-
Polar Shift * (8:28)
-
Chameleon * (7:58)
-
Sunstroke * (8:28)
-
Nam Nam * (5:41)
-
Killer Kat * (8:06)
-
Rykketid * (5:12)
-
Prana * (6:25)
toon 14 bonustracks
totale tijdsduur:
1:17:35
(2:56:56)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 8 oktober 2006, 21:30 uur
Ik zal hieronder de recensie van DJ Broadcast eens plakken; die maakte mij nog enthousiaster. Inmiddels ben ik aan het luisteren en het klinkt echt ontzettend mooi!
Wonderkind. Dat is toch het minste dat gezegd kan worden van Anders Trentemøller. Met een bescheiden palmares aan eigen producties en een overvloed aan remixes (zo'n 20 per jaar) heeft deze jonge Deense producer in een kleine drie jaar tijd het hart gestolen van de doorwinterde dansliefhebber. Ik herinner me nog goed de euforie - en die van mijn vrienden op de dansvloer - die bezit nam van ziel en lichaam toen de naald het vinyl raakte van zijn eerste internationale release Le Champagne (op het Naked label). Opgewonden kreetjes, vlinders in de buik, perfecte opbouw, vibe, sfeer en een genadeloze productie. Metaforen schieten tekort. Hier was iets bijzonders aan de hand. De minuscule kleine bleepjes, de forse bassline, de melodieuse overgangen. Bijna onwerelds mooi.
Sindsdien heeft Trentemøller een geleidelijke ontwikkeling doorgemaakt van four to the floor beats naar haast esoterische soundscapes. De drang om zich te profileren als artiest in plaats van als house remixer of dj heeft met de jaren de overhand gekregen. Zijn sound en productie blijven groots, beats worden langzaam vervangen door stilte. Een proces van volwassenheid dat zich in volle glorie openbaart op zijn eerste album. Durf en visie zijn hier de sleutelwoorden.
Met een haast onorthodox arsenaal aan instrumenten is Trentemøller aan de slag gegaan voor The Last Resort. Akoestische drums, celeste, glockenspiel, surf gitaren of melodica zijn geen alledaagse ingrediënten op een hedendaagse dansplaat. Opnames maken in donkere studio's van de nationale radio staan in scherp contrast met een zonovergoten studio op bijvoorbeeld Ibiza. Hier is niet gekozen voor makkelijke deuntjes of radio hits, hier overheerst de drang naar het gecontroleerde experiment. Vergeet dus alles wat je weet over Trentemøller en luister met frisse oren naar The Last Resort.
Take Me Into Your Skin start onschuldig met een zweverige sequence, maar muteert al snel via een klassiek middenstuk en een hypnotische gitaar riff naar een Robert Fripp-achtige climax. Het lijken wel drie nummers in één, geen kop of staart maar een woestijn aan sfeer. Als smaakmaker is met deze opener gelijk de toon van het hele album ferm neergezet. Vamp klampt zich vast aan een Cure baslijn (we mochten al eerder in Trentemøller's werk samples van Robert Smith ontwaren), bijt zich hardnekkig in de groove en is een eerste melding van minimal meets blues. De wave-invloeden gaan gestaag verder op Evil Dub en Nightwalker, waar een vervormde bass- en drum onderlaag door een soort Adrian Sherwood dub-mangel worden gehaald en gladgestreken. Scherp tot op het bot, elke delay met gevoel tot in de perfectie afgesteld.
Van een hoog soundtrack gehalte zijn Like Two Strangers, The Very Last Resort en Miss You. Zweverig, zonder steunpunten, hangend in een oneindige ruimte. De verleiding is hier groot om naar de massageolie te grijpen. Iets meer pit en structuur ontwaren we bij Chameleon en Into The Trees. Kleine vulkaanopwellingen van acid en breekbare drumpatronen komen aan de oppervlakte drijven en deinen dan langzaam weer weg naar de achtergrond. Het grootste wapen hier zijn weer eens Trentemøller's productionele kwaliteiten. Van een zuiverheid en precisie die telkenmale op een verfrissende manier de hersenen weet te prikkelen. En voor diegene die toch nog graag de dansvloer op wil is er een bonus cd (11 tracks) bijgevoegd met een overzicht van zijn solowerk en de remixes die Trentemøller verrichte voor Audiomatique en Poker Flat. Inclusief de geweldige remix van Always Something Better.
The Last Resort is geen makkelijk plaat. De aandacht van de luisteraar wordt hier constant op de proef gesteld. Fragmenten van Paris Texas, David Lynch, EG Music, Nick Cave, Tangerine Dream, Music For Airports, Pink Floyd, Krautrock, Soft Machine - kortom, de progressieve, experimentele kant van de jaren zeventig - spoken door mijn hoofd na het beluisteren van het album. Ik ontkom bij deze bespreking niet aan het overdadig gebruik van superlatieven. Trentemøller gebruikt als jong muzikant een ongewoon breed palet aan invloeden en bronmateriaal. Op The Last Resort zijn de traditionele bleepjes en blipjes intact gebleven. Alleen staan ze nu, soms eenzaam, in een woestenij van reverbs en effecten. Trentemøller beoefent hier niet enkel de kunst van het song writing maar ook van sound writing. Een nieuwe standaard is gezet. Minimal wordt ambient en daar worden mijn oren alleen maar blij van.
Sindsdien heeft Trentemøller een geleidelijke ontwikkeling doorgemaakt van four to the floor beats naar haast esoterische soundscapes. De drang om zich te profileren als artiest in plaats van als house remixer of dj heeft met de jaren de overhand gekregen. Zijn sound en productie blijven groots, beats worden langzaam vervangen door stilte. Een proces van volwassenheid dat zich in volle glorie openbaart op zijn eerste album. Durf en visie zijn hier de sleutelwoorden.
Met een haast onorthodox arsenaal aan instrumenten is Trentemøller aan de slag gegaan voor The Last Resort. Akoestische drums, celeste, glockenspiel, surf gitaren of melodica zijn geen alledaagse ingrediënten op een hedendaagse dansplaat. Opnames maken in donkere studio's van de nationale radio staan in scherp contrast met een zonovergoten studio op bijvoorbeeld Ibiza. Hier is niet gekozen voor makkelijke deuntjes of radio hits, hier overheerst de drang naar het gecontroleerde experiment. Vergeet dus alles wat je weet over Trentemøller en luister met frisse oren naar The Last Resort.
Take Me Into Your Skin start onschuldig met een zweverige sequence, maar muteert al snel via een klassiek middenstuk en een hypnotische gitaar riff naar een Robert Fripp-achtige climax. Het lijken wel drie nummers in één, geen kop of staart maar een woestijn aan sfeer. Als smaakmaker is met deze opener gelijk de toon van het hele album ferm neergezet. Vamp klampt zich vast aan een Cure baslijn (we mochten al eerder in Trentemøller's werk samples van Robert Smith ontwaren), bijt zich hardnekkig in de groove en is een eerste melding van minimal meets blues. De wave-invloeden gaan gestaag verder op Evil Dub en Nightwalker, waar een vervormde bass- en drum onderlaag door een soort Adrian Sherwood dub-mangel worden gehaald en gladgestreken. Scherp tot op het bot, elke delay met gevoel tot in de perfectie afgesteld.
Van een hoog soundtrack gehalte zijn Like Two Strangers, The Very Last Resort en Miss You. Zweverig, zonder steunpunten, hangend in een oneindige ruimte. De verleiding is hier groot om naar de massageolie te grijpen. Iets meer pit en structuur ontwaren we bij Chameleon en Into The Trees. Kleine vulkaanopwellingen van acid en breekbare drumpatronen komen aan de oppervlakte drijven en deinen dan langzaam weer weg naar de achtergrond. Het grootste wapen hier zijn weer eens Trentemøller's productionele kwaliteiten. Van een zuiverheid en precisie die telkenmale op een verfrissende manier de hersenen weet te prikkelen. En voor diegene die toch nog graag de dansvloer op wil is er een bonus cd (11 tracks) bijgevoegd met een overzicht van zijn solowerk en de remixes die Trentemøller verrichte voor Audiomatique en Poker Flat. Inclusief de geweldige remix van Always Something Better.
The Last Resort is geen makkelijk plaat. De aandacht van de luisteraar wordt hier constant op de proef gesteld. Fragmenten van Paris Texas, David Lynch, EG Music, Nick Cave, Tangerine Dream, Music For Airports, Pink Floyd, Krautrock, Soft Machine - kortom, de progressieve, experimentele kant van de jaren zeventig - spoken door mijn hoofd na het beluisteren van het album. Ik ontkom bij deze bespreking niet aan het overdadig gebruik van superlatieven. Trentemøller gebruikt als jong muzikant een ongewoon breed palet aan invloeden en bronmateriaal. Op The Last Resort zijn de traditionele bleepjes en blipjes intact gebleven. Alleen staan ze nu, soms eenzaam, in een woestenij van reverbs en effecten. Trentemøller beoefent hier niet enkel de kunst van het song writing maar ook van sound writing. Een nieuwe standaard is gezet. Minimal wordt ambient en daar worden mijn oren alleen maar blij van.
0
geplaatst: 18 oktober 2010, 23:47 uur
Gemengde gevoelens over dit plaatje.. het begint allemaal zeer fraai met Take Me Into Your Skin, maar ook Always Something Better en While The Cold Waiting.. de tracks erna zijn ook nog wel mooi, maar vanaf Snowflake wordt het in toenemende mate flauwer.. Snowflake zelf valt nog wel mee, mellow dub trackje, maar Chameleon vind ik nogal plat en oninteressant, track erna is ongeinspireerde techno.. Nogal een plaat met twee gezichten, haast door twee verschillende artiesten gemaakt lijkt wel. Of door een artiest die zijn frisse nieuwe werk heeft aangevuld met slappe electro (techno) uit zijn verleden. Jammer.
0
geplaatst: 13 augustus 2011, 00:14 uur
Helaas val ik nog altijd niet volledig voor deze plaat – ik denk niet dat het nog wat gaat worden. Het is zo jammer dat Trentemøller, hoewel hij duidelijk vaardig is met het inbedden van zijn geluiden en hier professioneel mee omgaat, het nodig acht om nummers zo vol te proppen, alsof hij zich uit alle macht moet bewijzen als alleskunner en -kenner in de electronica. Daarmee verdwijnt iedere vorm van cohesie uit de plaat. Veel tracks stopt hij zo vol met motiefjes en geluidjes, dat zijn muziek veel te bombastisch wordt en het momentum nooit langer dan een minuut behouden blijft.
Eerder vergeleek John Doe deze plaat met The Dead Bears, maar waar daar de groove op die plaat in iedere track alle tijd krijgt om in te werken en diep door te dringen, voelt dit werk gehaast aan. Juist het vasthouden van een motiefje en het duidelijk kiezen voor een of twee afgebakende stijlen kan een plaat identiteit geven. Op mij komt het haast treurig over hoe Trentemøller met Nightwalker even schier nonchalant een zuivere dub(techno) track ertussendoor mengt, die precies binnen de lijntjes en gebruiken van de dubtechno past, maar totaal niet in lijn met de rest van het album ligt en naar mijn idee bar weinig identiteit heeft, in schril contrast met veel werk uit de stijl die hij imiteert.
The Last Resort is onmiskenbaar knap geproduceerd - de muziek 'klopt', maar komt boven alles op me over als een uitsloverig geheel – hetgeen naar mijn idee dodelijk is in de zo elementaire muziekstijlen die Trentemoller verkent. Wat hij op die manier doet staat bijna haaks op de aanpak die electronica kan doen onderscheiden van andere soorten muziek. Ik kan hier goed genieten van losstaande geluiden, maar niet van volledige nummers (Het mooie, eindelijk wat identiteitsvollere Miss You en in mindere mate Moan uitgezonderd) – laat staan van het album als geheel.
Edit: ik lees nu de DJ-Broadcast review die Herman in 2006 aanhaalde. Een citaat: "Take Me Into Your Skin start onschuldig met een zweverige sequence, maar muteert al snel via een klassiek middenstuk en een hypnotische gitaar riff naar een Robert Fripp-achtige climax. Het lijken wel drie nummers in één, geen kop of staart [...]’’. Ze beschrijven het als iets kolderieks (ondanks hun positiviteit), en zo komt het album bij vlagen ook op mij over.
Ik zou een groot voorstander van dit album en tevens electronica-fan als Herman willen vragen: tussen welke albums zou jij deze plaat gevoelsmatig indelen? Misschien werpt dat voor mij een duidelijker licht op deze plaat.
Eerder vergeleek John Doe deze plaat met The Dead Bears, maar waar daar de groove op die plaat in iedere track alle tijd krijgt om in te werken en diep door te dringen, voelt dit werk gehaast aan. Juist het vasthouden van een motiefje en het duidelijk kiezen voor een of twee afgebakende stijlen kan een plaat identiteit geven. Op mij komt het haast treurig over hoe Trentemøller met Nightwalker even schier nonchalant een zuivere dub(techno) track ertussendoor mengt, die precies binnen de lijntjes en gebruiken van de dubtechno past, maar totaal niet in lijn met de rest van het album ligt en naar mijn idee bar weinig identiteit heeft, in schril contrast met veel werk uit de stijl die hij imiteert.
The Last Resort is onmiskenbaar knap geproduceerd - de muziek 'klopt', maar komt boven alles op me over als een uitsloverig geheel – hetgeen naar mijn idee dodelijk is in de zo elementaire muziekstijlen die Trentemoller verkent. Wat hij op die manier doet staat bijna haaks op de aanpak die electronica kan doen onderscheiden van andere soorten muziek. Ik kan hier goed genieten van losstaande geluiden, maar niet van volledige nummers (Het mooie, eindelijk wat identiteitsvollere Miss You en in mindere mate Moan uitgezonderd) – laat staan van het album als geheel.
Edit: ik lees nu de DJ-Broadcast review die Herman in 2006 aanhaalde. Een citaat: "Take Me Into Your Skin start onschuldig met een zweverige sequence, maar muteert al snel via een klassiek middenstuk en een hypnotische gitaar riff naar een Robert Fripp-achtige climax. Het lijken wel drie nummers in één, geen kop of staart [...]’’. Ze beschrijven het als iets kolderieks (ondanks hun positiviteit), en zo komt het album bij vlagen ook op mij over.
Ik zou een groot voorstander van dit album en tevens electronica-fan als Herman willen vragen: tussen welke albums zou jij deze plaat gevoelsmatig indelen? Misschien werpt dat voor mij een duidelijker licht op deze plaat.
0
geplaatst: 8 november 2011, 11:21 uur
Dit album herinnert me soms aan de fijne vakantie van Juli 2010 in de Ardèche in Frankrijk. Daar lag ik langs de rivier in een diepe kloof in de zon, met dit album op m'n koptelefoon.
Het eerste nummer was meteen een fijne trip. Wat een opbouw, heerlijke samples en goede vibe. Ik werd door dit nummer meegezeuld in een andere wereld. Vooral het stuk rond de vijfde/zesde minuut dat er naar een climax wordt opgebouwd en het nummer daar braaf explodeert is fantastisch.
Always Something Better doet niet veel onder voor Take Me Into Your Skin. Dit nummer heeft wederom een heerlijke opbouw. While the Cold Winter Waiting is het meest lieflijke en kwetsbare nummer op dit album.
Dan zakt het wat in naar mijn mening. Ik ben dan ook bij de eerste luisterbeurt in slaap gevallen, daar in Frankrijk langs de rivier. Ik werd tijdens Miss You wakker gemaakt door mijn toenmalige vriendin. Ze had mij kennelijk ook gemist terwijl ik daar al zwetend en zo rood als een kreeft lag te ronken. Later die middag heb ik nr. 6-13 nog eens beluisterd en inmiddels is Into the Trees (Serenetti Part 3) ook een van m’n favorieten van het album geworden. Het bevat naast minimal ook wel wat trance- elementen, en daar hou ik wel van.
Je zou de muziek op dit album het best kunnen omschrijven als Ambient Minimal music.
Highlights: Take Me Into Your Skin, Always Something Better
Een must have voor liefhebbers van rustige electronische muziek!
Het eerste nummer was meteen een fijne trip. Wat een opbouw, heerlijke samples en goede vibe. Ik werd door dit nummer meegezeuld in een andere wereld. Vooral het stuk rond de vijfde/zesde minuut dat er naar een climax wordt opgebouwd en het nummer daar braaf explodeert is fantastisch.
Always Something Better doet niet veel onder voor Take Me Into Your Skin. Dit nummer heeft wederom een heerlijke opbouw. While the Cold Winter Waiting is het meest lieflijke en kwetsbare nummer op dit album.
Dan zakt het wat in naar mijn mening. Ik ben dan ook bij de eerste luisterbeurt in slaap gevallen, daar in Frankrijk langs de rivier. Ik werd tijdens Miss You wakker gemaakt door mijn toenmalige vriendin. Ze had mij kennelijk ook gemist terwijl ik daar al zwetend en zo rood als een kreeft lag te ronken. Later die middag heb ik nr. 6-13 nog eens beluisterd en inmiddels is Into the Trees (Serenetti Part 3) ook een van m’n favorieten van het album geworden. Het bevat naast minimal ook wel wat trance- elementen, en daar hou ik wel van.
Je zou de muziek op dit album het best kunnen omschrijven als Ambient Minimal music.
Highlights: Take Me Into Your Skin, Always Something Better
Een must have voor liefhebbers van rustige electronische muziek!
0
geplaatst: 3 december 2012, 22:33 uur
De Arthur-recensies deel 17: Arthur als rockisme-patiënt
Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk als ik een recensie moet schrijven bij een album dat niet in mijn straatje ligt. Over een plaat die ik ‘gewoon niet snap’ kan ik niet alleen weinig kwijt, ik heb ook het gevoel dat wat ik dan wel kwijt kan weinig relevant is. Toen kwam de dag waarop user Arrie mij op questee stuurde om deze electronica-plaat te recenseren. Maar kan hij mij wel van mijn rockisme afhelpen? En kan ik wel een recensie schrijven over een drum-, en arrogante zangerloos album?
Maar goed, ik ben dus totaal niet thuis in het electronic-genre. Het mag dus als een groot compliment beschouwd worden dat deze plaat ‘iets’ met mij doet. Ik heb namelijk, zoals wel meer mensen, de neiging om te stoppen met luisteren indien muziek mij niet aanstaat. Dan speelt de muziek verder voor piet snot terwijl ik helemaal niet meer aan het opletten ben. En hoewel ik het ergens wel verwacht had, gebeurde dat niet met dit album. Niet dat ik elk nummer goed vind (vooral Chameleon vind ik vrij irritant), maar hier staat genoeg leuks op om mij, als rockisme-patiënt, bezig te houden.
Ik merk dat ik vooral een voorkeur heb voor de wat weirdere nummers als Vamp en The Very Last Resort. Het zijn nummers die je als luisteraar uitdagen, en daar hou ik wel van, blijkbaar ook bij nummers zonder gitaarsolo. Ook Like To Strangers en Moan kunnen mij erg bekoren.
De reden waarom ik deze dan toch maar drieënhalve ster geef, is omdat dit album toch net iets te lang duurt. Het gekke hierbij is dat mijn aandacht ondanks de lengte nooit verslapt. Ik had op den duur gewoon zoiets van ‘’oké, nu heb ik het wel gehoord, tijd voor iets met een baslijn”. Dus, beste Arrie, van mijn rockisme heb je me niet afgebracht, maar ik ben dankzij jou wel aangenaam verrast door dit onverwacht boeiende album. En ik heb er toch een degelijk verslag over kunnen schrijven. Zo kwam alles dus toch nog goed.
Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk als ik een recensie moet schrijven bij een album dat niet in mijn straatje ligt. Over een plaat die ik ‘gewoon niet snap’ kan ik niet alleen weinig kwijt, ik heb ook het gevoel dat wat ik dan wel kwijt kan weinig relevant is. Toen kwam de dag waarop user Arrie mij op questee stuurde om deze electronica-plaat te recenseren. Maar kan hij mij wel van mijn rockisme afhelpen? En kan ik wel een recensie schrijven over een drum-, en arrogante zangerloos album?
Maar goed, ik ben dus totaal niet thuis in het electronic-genre. Het mag dus als een groot compliment beschouwd worden dat deze plaat ‘iets’ met mij doet. Ik heb namelijk, zoals wel meer mensen, de neiging om te stoppen met luisteren indien muziek mij niet aanstaat. Dan speelt de muziek verder voor piet snot terwijl ik helemaal niet meer aan het opletten ben. En hoewel ik het ergens wel verwacht had, gebeurde dat niet met dit album. Niet dat ik elk nummer goed vind (vooral Chameleon vind ik vrij irritant), maar hier staat genoeg leuks op om mij, als rockisme-patiënt, bezig te houden.
Ik merk dat ik vooral een voorkeur heb voor de wat weirdere nummers als Vamp en The Very Last Resort. Het zijn nummers die je als luisteraar uitdagen, en daar hou ik wel van, blijkbaar ook bij nummers zonder gitaarsolo. Ook Like To Strangers en Moan kunnen mij erg bekoren.
De reden waarom ik deze dan toch maar drieënhalve ster geef, is omdat dit album toch net iets te lang duurt. Het gekke hierbij is dat mijn aandacht ondanks de lengte nooit verslapt. Ik had op den duur gewoon zoiets van ‘’oké, nu heb ik het wel gehoord, tijd voor iets met een baslijn”. Dus, beste Arrie, van mijn rockisme heb je me niet afgebracht, maar ik ben dankzij jou wel aangenaam verrast door dit onverwacht boeiende album. En ik heb er toch een degelijk verslag over kunnen schrijven. Zo kwam alles dus toch nog goed.
0
geplaatst: 15 januari 2013, 19:37 uur
Electronic music ben ik eigenlijk pas de laatste jaren aan het ontdekken.
In mijn fantasie was het altijd koud en kil en afstandelijk, maar dat is niet waar. Inmiddels heb ik massa's uit dat genre leren kennen.
The last resort van Trentemøller vind ik wel weer een klasse opzich. Warm, geïnspireerd, goede loops en mooie trance achtige stukken wisselen elkaar af. Mooie warme plaat.
In mijn fantasie was het altijd koud en kil en afstandelijk, maar dat is niet waar. Inmiddels heb ik massa's uit dat genre leren kennen.
The last resort van Trentemøller vind ik wel weer een klasse opzich. Warm, geïnspireerd, goede loops en mooie trance achtige stukken wisselen elkaar af. Mooie warme plaat.
* denotes required fields.