Trentemøller - The Last Resort (2006)

Helaas val ik nog altijd niet volledig voor deze plaat – ik denk niet dat het nog wat gaat worden. Het is zo jammer dat Trentemøller, hoewel hij duidelijk vaardig is met het inbedden van zijn geluiden en hier professioneel mee omgaat, het nodig acht om nummers zo vol te proppen, alsof hij zich uit alle macht moet bewijzen als alleskunner en -kenner in de electronica. Daarmee verdwijnt iedere vorm van cohesie uit de plaat. Veel tracks stopt hij zo vol met motiefjes en geluidjes, dat zijn muziek veel te bombastisch wordt en het momentum nooit langer dan een minuut behouden blijft.

Eerder vergeleek John Doe deze plaat met The Dead Bears, maar waar daar de groove op die plaat in iedere track alle tijd krijgt om in te werken en diep door te dringen, voelt dit werk gehaast aan. Juist het vasthouden van een motiefje en het duidelijk kiezen voor een of twee afgebakende stijlen kan een plaat identiteit geven. Op mij komt het haast treurig over hoe Trentemøller met Nightwalker even schier nonchalant een zuivere dub(techno) track ertussendoor mengt, die precies binnen de lijntjes en gebruiken van de dubtechno past, maar totaal niet in lijn met de rest van het album ligt en naar mijn idee bar weinig identiteit heeft, in schril contrast met veel werk uit de stijl die hij imiteert.

The Last Resort is onmiskenbaar knap geproduceerd - de muziek 'klopt', maar komt boven alles op me over als een uitsloverig geheel – hetgeen naar mijn idee dodelijk is in de zo elementaire muziekstijlen die Trentemoller verkent. Wat hij op die manier doet staat bijna haaks op de aanpak die electronica kan doen onderscheiden van andere soorten muziek. Ik kan hier goed genieten van losstaande geluiden, maar niet van volledige nummers (Het mooie, eindelijk wat identiteitsvollere Miss You en in mindere mate Moan uitgezonderd) – laat staan van het album als geheel.

Edit: ik lees nu de DJ-Broadcast review die Herman in 2006 aanhaalde. Een citaat: "Take Me Into Your Skin start onschuldig met een zweverige sequence, maar muteert al snel via een klassiek middenstuk en een hypnotische gitaar riff naar een Robert Fripp-achtige climax. Het lijken wel drie nummers in één, geen kop of staart [...]’’. Ze beschrijven het als iets kolderieks (ondanks hun positiviteit), en zo komt het album bij vlagen ook op mij over.

Ik zou een groot voorstander van dit album en tevens electronica-fan als Herman willen vragen: tussen welke albums zou jij deze plaat gevoelsmatig indelen? Misschien werpt dat voor mij een duidelijker licht op deze plaat.

Ik wil dit wel markeren als een mening van Gyzzz
Persoonlijk vind ik dit een van de beste platen van de afgelopen jaren!

Misschien spreek ik voor mijn beurt (ben immers geen Herman ), maar als groot voorstander en electronic-fan wil ik best antwoord: ik heb tot op heden geen plaat gevonden die gevoelsmatig in de buurt van The Last Resort. Untrue van Burial werd hier in dit topic genoemd, zelf zou ik mss nog Carl Craig's More Songs About Food and Revolutionary Art daaraan willen toevoegen. Hoewel beiden compleet andere muziek maken dan Trentemoller, zijn er overeenkomsten te bespeuren: alle drie zijn producers, afkomstig uit de dance-scene, die een luisteralbum hebben gemaakt, daarbij duidelijk lenend uit andere stijlen. Door hun verleden zijn zij meer dan electronic-artiesten uit andere hoeken gefocust op ritmeprogressie, ipv soundscapes en breaks e.d. Dus de combinatie van elementen uit de ambient en IDM, in combinatie met de ritmeprogressie uit de dance, maakt dit album bijzonder. Waar ik ambient vaak een tikkeltje saai vind; en sommige IDM te rommelig, bewandelt dit album de gulden middenweg.

Daarnaast snap ik dat je het te veel een elektronische trukendoos vindt. Trentemoller haalt hier idd van alles uit de kast en soms is het net iets te veel show-off (Nightwalker had er van mij ook niet persé op gehoeven idd), maar over het algemeen heeft het naast technische kwaliteit ook een geweldige, ietwat kille, melancholische sfeer, die het wel één luistergeheel maakt. Daarnaast kan ik ook heel erg genieten van de losse elementen, bv. het heerlijk opstuwende ritme van Take Me Into Your Skin, de subtiele overgang met percussie in Into the Trees of de prachtige emotie van While the Cold Winter Waiting en Miss You.

Mss was dit ook wel het juiste album op de juiste tijd voor mij. Destijds begon ik net de electronic wat te ontdekken. Ik begon naar minimal techno-feestjes te gaan, maar ook de wat "serieuzere" electronic als Boards of Canada en Aphex Twin te gaan beluisteren. Dit album bood eigenlijk the best of both worlds en ik was in een klap verliefd. Nu, ruim 4 jaar na dato ben dat eigenlijk nog steeds, de muziek heeft niks aan kracht ingeboet.

Trentemøller zelf is eigenlijk al niet voor één gat te vangen, dus hem positioneren tov andere albums is erg lastig. Ik zie Burial nog niet zo snel live gaan touren, terwijl ATM daar duidelijk een kick van krijgt. Ik zie ook anderen niet zo snel gruizige surfrock (a la Dick Dale) integreren zoals hij heeft gedaan op Into the Great Wide Yonder.

Ik denk dat je hem gerust een multi-talent mag noemen, aangezien hij ook nog eens een verdienstelijk producer/remixer is en bovendien ook niet schuwt op te acteren als begeleider/arrangeur bij singer/songwriter Mikael Simpson + Sølvstorm - ik heb hier ergens al een link gepost - of zoek anders eens op YouTube.

Moest ik muziek noemen waarvan ik vind dat ie aansluit dan wel in het verlengde ligt van ATM, zou ik Bookashade noemen, Diskjokke, Lulu Rouge, Bjørn Torske, Boeoes Kaelstigen, Gui Boratto en Ricardo Villalobos - die laatste gaan meer richting dance. Link met Burial zit 'm eerder in de sfeer (sommige nummers) dan klank.

Goede, maar ook lastige vraag. Gelukkig hebben Heiko en Mjuman al wat gras voor mijn voeten weggemaaid.

Zijn releases op 12" zijn pure dansplaten en die zijn qua sound wel makkelijk te vergelijken met andere producers, maar dit album is andere kost. Hij weet zijn geluid zo aan te passen dat het heel goed als luistermuziek werkt, terwijl het wel onmiskenbaar als Trentemoller blijft klinken. Maar dan wat atmosferischer en met wat meer invloeden van andere genres.

Zelf zou ik dit indelen tussen tijdsgenoten als Gui Boratto (al draai ik die zelf niet veel meer de laatste tijd) en Booka Shade. De Burial-connectie zie ik ook niet zo. Verder vind ik dit ook wel echt een navolger van Basic Channel. Een vriend van me die heel erg into die muziek was vond Trentemoller in eerste instantie zelfs maar een rip-off daarvan, al is ie daar inmiddels wel op teruggekomen. Luister maar eens naar zo'n track als deze: Basic Channel - Q 1.1 I - YouTube

Dit was het voor nu. Als er nog eens een release in me opkomt die ik nu vergeten ben te noemen, kom ik er nog wel op terug.

Het album van Carl Craig dat Heiko noemt ken ik trouwens niet, moet ik maar eens op mijn luisterlijst zetten...

Nou ja, navolger van Basic Channel...dan zijn ineens heel veel producers navolger denk ik

Kan me overigens vrij goed vinden in het verhaal van Gyzzz. Geen idee of het met uitsloverij te maken hebben, maar incoherent en druk is het inderdaad hier en daar.

Leuk om jullie reacties te lezen. Dat album van Carl Craig grijpt ook veel stijlen aan, maar weet die naar mijn idee wel veel compacter te verpakken dan Trentemoller hier doet. Voor mijn gevoel zit daar veel meer uniformiteit in. Maar het klopt: ook dat is een vrij pretentieus album dat erg veel onderneemt. Grappig genoeg is dat dan weer zo ongeveer mijn favoriete album.

Q1.1 is een hoogst briljante plaat. Ik vind hem vooral veel elementairder dan wat Trentemoller doet en daarom krachtiger. Hij heeft een duidelijk afgemeten palet, maar verkent dat dan ook ontzettend goed, terwijl Trentemoller naar mijn idee veel meer hooi op zijn vork neemt. Q1.1 kan ik zo vijf keer achter elkaar luisteren zonder verveeld te raken In die hoek zijn ook vrijwel alle samenwerkingen tussen Substance en Vainqueur geweldig, al zijn die meestal iets trager.

Grappig idd - die verschillende links. Carl Craig - zeker weer eens draaien; DJ Kicks staat me nog goed bij. Live vond ik hem (1-2 jaar geleden) niet zo bi; mijn idee te veel out to impress, maar ik kan me vergissen.

Ik denk dat het Europese geluid enerzijds 'kaler' is en anderzijds 'organischer'.

Vamp is echt lekker

Wat een lekkere plaat is dit. Wel om even voor te gaan zitten. Ik vind het niks voor 'ff iets opzette' daar is het te subtiel voor geproduceerd. Ik houd het voorlopig even op 4*. Zal het de komende weken veel mijn CD speler weten te vinden...

Dit album herinnert me soms aan de fijne vakantie van Juli 2010 in de Ardèche in Frankrijk. Daar lag ik langs de rivier in een diepe kloof in de zon, met dit album op m'n koptelefoon.

Het eerste nummer was meteen een fijne trip. Wat een opbouw, heerlijke samples en goede vibe. Ik werd door dit nummer meegezeuld in een andere wereld. Vooral het stuk rond de vijfde/zesde minuut dat er naar een climax wordt opgebouwd en het nummer daar braaf explodeert is fantastisch.

Always Something Better doet niet veel onder voor Take Me Into Your Skin. Dit nummer heeft wederom een heerlijke opbouw. While the Cold Winter Waiting is het meest lieflijke en kwetsbare nummer op dit album.

Dan zakt het wat in naar mijn mening. Ik ben dan ook bij de eerste luisterbeurt in slaap gevallen, daar in Frankrijk langs de rivier. Ik werd tijdens Miss You wakker gemaakt door mijn toenmalige vriendin. Ze had mij kennelijk ook gemist terwijl ik daar al zwetend en zo rood als een kreeft lag te ronken. Later die middag heb ik nr. 6-13 nog eens beluisterd en inmiddels is Into the Trees (Serenetti Part 3) ook een van m’n favorieten van het album geworden. Het bevat naast minimal ook wel wat trance- elementen, en daar hou ik wel van.

Je zou de muziek op dit album het best kunnen omschrijven als Ambient Minimal music.

Highlights: Take Me Into Your Skin, Always Something Better

Een must have voor liefhebbers van rustige electronische muziek!

Nee joh, het is dat 'toenmalige'

Nog steeds word ik niet geprikkeld door nummertje 6 tot en met 9, ookal zijn dit geen slechte nummers .

Wat een ontzettend goede cd van Carl Craig die je noemt. Ik luister nog niet zolang electronische muziek en ben begonnen met trance maar luister nu bijna alleen maar techno/minimal/ambient. Die cd lijkt voor mij een combinatie van dit alles gecombineerd. Ik wist niet dat ze toen dat soort muziek al maakten. Ik heb nog zoveel te ontdekken, ik kan niet wachten

Voor mij 1 van de betere elektronicaplaten! Het grappige is dat ik het slechtste nummer van de CD de meest bekende is, Moan :d Beetje beugehoord maar de rest is gwn genieten op een luie zondagnamiddag met de zon op uw gezicht en een pintje in de hand.

Lekkere plaat, waar ik zo van kan wegdromen. Trentemøller ken ik van 'Into the Great Wide Yonder', en dat vond ik al een sterk staaltje componeren. Dit is nog wel wat beter, vind ik, maar ik heb nog niet zoveel beluisterd, dus we zullen zien of het echt blijft hangen, beklijven.

Ik kreeg dit als tip van een technoliefhebster toen ik haar Dominik Eulberg liet horen. Ik mis een beetje de organische sound die ik zo kon waarderen bij Diorama, maar verder is dit bijna net zo spannend.

Take me into your skin is weergaloos zeg ik u!

Edit: Het hele album is weergaloos, wat een plaat zeg. Close your eyes en laat je meevoeren, echt prachtig.

Afgelopen week draaide Art Department nog Moan, wat blijft dit toch een sterke plaat.

Wie of Wat is Art Department?

Een Canadees dj/producers-duo

Google is your friend;) RA: Art Department biography - residentadvisor.net

Normaal is electronic niet zo mijn stijl maar werd aangetrokken door een recensie op hifi.nl waarop mn de geluidskwaliteit van deze cd zo geroemd werd. En dan heb je mijn aandacht (tuurlijk blijf ik wel kritisch op de inhoud) Maar verdomd deze Trentemoller weet echt wel een cd lang te boeien. Vlijmscherpe beats met een heerlijke zware diepe bas. Veel verrassende wendingen. Het luisteren van deze cd (loud please) is gewoon een beleving. Hij zit vol scherpe effecten. Hoe meer je m beluisterd hoe meer details je hoort. Superalbum. Een test voor je installatie. Als erg nog ergens een ruit los in de sponning zit vind je m met Trentemoller. Mocht je dit goed vinden is Zomby -Dedication een aanrader.

Take Me Into Your Skin is wat mij betreft 3D-muziek.

Ongeloofelijk straffe plaat.
Ik bleef de volledige speelduur geboeid, door de fantastisch geporduceerde beats.
Jammer genoeg hebben we het beste al gehad bij de eerste track.

Ik vind de originele versie van Take Me Into Your Skin trouwens beter [7:30] dan de albumversie, zonder dat gekraak aan het begin, zo'n schitterende trip moet vanuit stilte beginnen. Tevens gaat er een halve ster bovenop.

De Arthur-recensies deel 17: Arthur als rockisme-patiënt

Eigenlijk vind ik het helemaal niet zo leuk als ik een recensie moet schrijven bij een album dat niet in mijn straatje ligt. Over een plaat die ik ‘gewoon niet snap’ kan ik niet alleen weinig kwijt, ik heb ook het gevoel dat wat ik dan wel kwijt kan weinig relevant is. Toen kwam de dag waarop user Arrie mij op questee stuurde om deze electronica-plaat te recenseren. Maar kan hij mij wel van mijn rockisme afhelpen? En kan ik wel een recensie schrijven over een drum-, en arrogante zangerloos album?

Maar goed, ik ben dus totaal niet thuis in het electronic-genre. Het mag dus als een groot compliment beschouwd worden dat deze plaat ‘iets’ met mij doet. Ik heb namelijk, zoals wel meer mensen, de neiging om te stoppen met luisteren indien muziek mij niet aanstaat. Dan speelt de muziek verder voor piet snot terwijl ik helemaal niet meer aan het opletten ben. En hoewel ik het ergens wel verwacht had, gebeurde dat niet met dit album. Niet dat ik elk nummer goed vind (vooral Chameleon vind ik vrij irritant), maar hier staat genoeg leuks op om mij, als rockisme-patiënt, bezig te houden.

Ik merk dat ik vooral een voorkeur heb voor de wat weirdere nummers als Vamp en The Very Last Resort. Het zijn nummers die je als luisteraar uitdagen, en daar hou ik wel van, blijkbaar ook bij nummers zonder gitaarsolo. Ook Like To Strangers en Moan kunnen mij erg bekoren.

De reden waarom ik deze dan toch maar drieënhalve ster geef, is omdat dit album toch net iets te lang duurt. Het gekke hierbij is dat mijn aandacht ondanks de lengte nooit verslapt. Ik had op den duur gewoon zoiets van ‘’oké, nu heb ik het wel gehoord, tijd voor iets met een baslijn”. Dus, beste Arrie, van mijn rockisme heb je me niet afgebracht, maar ik ben dankzij jou wel aangenaam verrast door dit onverwacht boeiende album. En ik heb er toch een degelijk verslag over kunnen schrijven. Zo kwam alles dus toch nog goed.

Gelukkig bracht dit album je niet op allerlei druistige gedachten - bevruchtings- en paringsrites - zoals Remain in Light. Het gerei lag al klaar, maar is nu weer veilig opgeborgen.

"Zang(er)loos" - en Moan dan?

Ach Mju, zit dat je nog steeds dwars? Je hebt me gewoon misbegrepen, alles uit de context gehaald, en daarbovenop nog eens sterk overdreven. Laat het nu los, wil je?



Tja, 'grotendeels zangerloos' klinkt gewoon minder goed, en bovendien wilde ik ook een beetje een punt maken

Edit: ik heb de originele albumversie geluisterd. Ik begon al te twijfelen of ik niks gemist had, gelukkig bracht Arrie raad

De originele albumversie van Moan is gewoon zonder zang, beste Mjuman. Voor de singleversie vonden ze het blijkbaar nodig om er een zangeres aan toe te voegen, had van mij niet gehoeven.