De La Soul - 3 Feet High and Rising (1989)

Say No Go

Ja, echt een topper, dat nummer Eye Know mag er ook zijn.

De video van Say No Go kwam net voorbij op TMF, prachtig!

Hahha, om 1:02 uur, gelukkig draait TMF zulke tracks op een goed tijdstip zodat veel mensen ervan kunnen genieten

Man o Man, ik had niet gedacht dat ik dit album zo erg zou diggen, maar wat komen die donkere jongens hard!!
Elke keer als ik hem beluister verschijnt er een vette smile op mn gezicht. Ik kan de stem nog niet uit elkaar halen, maar wat maakt het ook uit. Ik stoor me niet aan de skits, ze zijn best grappig vind ik.
Echt chill voor bij een zonnige dag als vandaag.
Me favo's zijn bij uitstek op numeriek volgorde: The Magic Number, Eye Know en Tread Water.
4,5* voor nu

3 Feet High and Rising een plaat uit mijn geboortejaar die uitkwam op het moment dat er voornamelijk donkere en harde rapalbums uitkwamen. De La Soul besluit hier wat verandering in te brengen en ze komen samen met producer Prince Paul tot een vrolijk album.

En ondanks dat het album op veel fases aan de melige kant is laten de rappers toch zien over de nodige kwaliteit te beschikken. Op The Magic Number laten ze dit al zien, door op een simplistische drum in combinatie met scratches, elkaar goed af te wisselen en met verfrissende teksten te komen; Posdnuos en Trugoy blijken al snel een fijn rapduo te zijn.

Waar ik minder fan van ben zijn de skits; deze zijn wel grappig (met onder andere de spelshow) maar halen ook het tempo weg; daarnaast staan er iets veel van deze skits op naar mijn smaak.

Maar goed het album heeft een positieve instelling dus zal ik het ook met name bij de positieve punten houden; Eye Know bijvoorbeeld, misschien wel mijn favoriete nummer van de heren. Door de sample van Robin Hood (het gefluit) kan het voor mij eigenlijk al niet meer fout gaan; tekstueel is het erg leuk om naar te luisteren, zo komt Posdnuos met de volgende woorden: “Now it's time to let this rhyme style, get somewhat poured in the mold. Take my hand and we'll pick my plantation, of Daisies for a bouquet of Soul”

Het meest vermakelijke gedeelte van de raps vind ik het gemak waarmee Pos en Trugoy woorden met elkaar wisselen; omdat ze dit doen op een wat verveelde manier komt de droge humor het beste uit de verf. Het gemak waarmee ze rappen levert een fijne luisterervaring op. Als richting het einde het niveau nog wat omhoog gaat met onder meer het prachtige Plug Tunin’(mede door de klassieke introductie) en het onvergetelijke, zomerse Me Myself and I kan ik weinig anders concluderen dat dit een van de meest vermakelijke albums is die ik in mijn verzameling heb zitten.

Op Me Myself and I, Say No Go, The Magic Number en Eye Know (ja ik weet het de singles van dit album) na heeft dit album de tand des tijds slecht verdragen......... Het klinkt nu allemaal behoorlijk gedateerd, maar daarom niet minder goed.

Destijds was het voor mij dan tenminste een verademing in Hip Hop / Rap land........ Tussen al het geweld van Ice T, Ice Cube, Public Enemy en ook wel The Beasty Boys gaven de heren van De La Soul een soort van Flower Power mood aan het genre........ Fris, fruitig, speels en doordrenkt van humor en zelfspot / -reflectie.......

Vorige week hing hij bij mijn vaste platenzaak aan de tip-muur onder het kopje: "klassieker van de week". Ik kende echter een paar hits uit mijn jeugd. Benieuwd als ik was ben ik wat research werk gaan doen naar dit album. Ik kwam tot de conclusie dat het inderdaad ging om een klassieker die algemeen word gezien als een hip-hop meesterwerk. Hip hop is een genre waar ik me nooit echt in heb verdiept, maar dit album is toch wel erg goed. De beats (The Magic Number, Me Myself and I) zijn vet en de lyrics zijn erg uplifting en hebben zelfs zeggingskracht. Toch bizar dat ik als 10 jarig jochie mee neuriede op Me Myself and I en nu, 20 jaar later, dit album ontdek.

Dit album mist - in vergelijking met bv De La Soul is Dead - wat power. Daarbij vind ik de weliswaar minder frequente skits hierop echt niets toevoegen. Ik kom echt niet boven de 4 uit. En die is te danken aan de genialiteit van Me, Myself and I en Eye Know, want als album luisterd ie wat mij betreft niet top weg..

Overdreven reactie + reacties verwijderd.

Ik ben absoluut geen hiphopper, maar De La Soul klinkt mellow genoeg om er als niet-rap of niet-hip-hop-liefhebber toch van te kunnen genieten.
Dit moet één van mijn weinige platen in het genre zijn.

de la soul is zo hiphop als het maar zijn kan, 1 van de pioniers.
Dus ik weet niet wat jij ziet onder de echte hiphoppers, maar ik zou zeggen graaf wat dieper in deze sectie van hiphop en je vindt ongetwijfeld meer albums die "mellow genoeg zijn om als niet-hiphop liefhebber toch van te kunnen genieten"

Echte hiphopper; de echte liefhebbers van hiphop, bedoelde ik, was dat niet duidelijk, dan?
Ik had het dus niet over de artiesten, maar over de luisteraars, ik ben absoluut geen hiphopper wil dus zeggen "geen echte liefhebber van het genre", zucht...

Geweldig album dit. Een echte klassieker. The Magic Number is een geweldig begin. Me Myself and I draai ik nog regelmatig in de auto. Mirror mirror on the wall.....

Klassieker. Goede muziek, grappige teksten, introductie van skits en vrolijke, positieve hiphop.

Hier kunnen die Neppers oh sorry Rappers van tegenwoordig nog een voorbeeld aan nemen de ultieme HipHop plaat!

Wat een geniale binnenkomer is The Magic Number. Hoewel ik het album misschien iets te lang vind, blijft het een geweldige plaat. Vrolijke Hip-Hip op prachtige beats. En natuurlijk de cover

Ja daar ben ik het eigenlijk ook wel mee eens, het enige minpuntje...het is een lange zit. Soms irriteert het, maar meestal vind ik het album echt de shit

TOPPER en KLASSIEKER binnen het genre: samen met Tone-Loc's 'Loc-ed After The Dark' in 1989 de 2 Klassieke Hip-Hop platen uit het jaar 1989!

Erg vet album wat qua stijl en productie zijn tijd ver voorbij was. Een heel ander (moderner) geluid dan bijvoorbeeld de albums van PE en BDP die rond de zelfde tijd uitkwamen. Een album waar je echt vrolijk van wordt.

Me, Myself and I heeft voor mij altijd een speciaal gevoel gegeven, dus het is geen wonder dat ik het van buiten ken. Het album is nog dope, maar op één of andere manier kan ik het geen 5 geven.

3 is the magic number blijft altijd lekker hangen voor mij....die scratches in het nummer zijn ook simpel maar subliem.
Ghetto Thang, Eye Know (sample wordt mooi gebruikt), Say no Go (heerlijke scratchbreaks), Buddy, me myself and I en Daisy doen het nog altijd erg goed in huize Shelter

1 van mijn all time favoriete albums, een hiphop album zonder zwaktes en tijdloos zoals nu te merken is. Origineel qua productie en tekstinhoud, muziek die je vrolijk maakt. Luistert heerlijk weg imo, elk nummer klinkt anders en het is toch geen verzameling nummers maar een echte plaat. Zelfs de skits zijn geen opvulling maar voegen iets toe aan het album, vrij uniek. Niet voor niks een klassieker. 5/5

JENIFA, OH JENNY!

Gruwelijk album. Een paar weken terug tweedehands gekocht bij een platenzaakje. Hij stond er voor 4,90 euro, dus tja. Ik ga ook steeds stuk om dat skitje op nummero 4: fragmenten met 'rock'.

Favorieten: Me, Myself and I, Eye Know, Jenifa Taught Me en Tread Water.

Sterren volgen...

Leuk album, het is alleen nog niet echt ingeslagen, kan nog komen. Vind de meeste tracks wel leuk, alleen grappig genoeg vind ik The Magic Number juist niets aan. Voorlopig een 3,5*

Me My Self And I is de eerste single die ik van hun kende dus ik ga snel eens hun debuut beluisteren ben benieuwd .

Grappig, sfeervol en smooth zijn de eerste woorden die in me opkomen als ik hier aan denk de 2 Mc's hebben een aangename flow ook de producer heeft er iets moois van gemaakt.
Alleen is 1uur en 7 minuten teveel, de skits zijn redelijk goed gevonden maar ze halen de vaart eruit.De 2 Mc's maken leuke teksten en flowen goed maar kunnen ook niet meer dan 1 uur blijven boeien.

Tja, deze plaat is dan ook wel bijna een kwart eeuw oud. Eind jaren '80 gingen we er voor zitten, hadden we 'tijd voor geduld', draaiden we gewoon ons nieuw aangeschafte plaatje en genoten...

N.b. Noem mij 1 plaat, zeg van de laatste 10 jaar, die aan 1 stuk en een uur lang uit te zitten is....zijn er imo niet veul.......ben denk ook een beetje 'verpest' danwel 'verwend geraakt' door de jaren heen...verklaart wellicht dat mijn focus voor 'nieuwe'muziek meer ligt op platen uit een (ver) verleden die ik nog niet ken, dan dat ik onder de indruk ben van (ver-)nieuwe(nde) bands 'in tha new era'...

Ja ok maar in 2011 hebben we die tijd niet altijd om er 1 uur voor te gaan zitten
En na 45 minuten boeit het ook niet meer.

Tijd zat hoor, als de plaat maar goed is. Maar ik moet kobe gelijk geven: deze blijft geen uur lang boeiend.

Ik moet zeggen dat het een beetje onzin is die je hier verkoopt, LeRoi. Alsof wij niet meer naar lange platen zouden luisteren. Juist in de hip-hop komen die erg veel voor.