De La Soul - 3 Feet High and Rising (1989)

Hier is 'em - potvolkoffie! Ik heb ooit "Me, myself & I" gezongen op een schoolfeestje (was toen 9 of zo), mijn broek zakte af en stond serieus voor aap. Goeie herinneringen

Eén groot feest, een van de beste debuutplaten ooit. In de tijd dat iedereen naar chagerijnige eastcoast-rappers aan het luisteren was besloten de heren van De La Soul een supervrolijk en melig album te maken, bomvol obscure samples die op geniale wijze door Prince Paul aan elkaar gemixed zijn. Maar tussen alle meligheid wordt het op nummers als Say No Go toch ook nog wel 's serieus, en met succes,

Het gezeur dat De La Soul na dit album had met royalties over de samples zorgden ervoor dat ze met hun tweede album een stuk cynischer uit de hoek kwamen.

Het leuke van klassiekers later pas voor het eerst beluisteren is dat je zo vaak een aha erlebnis hebt. Had het bij The Magic Number en Eye Know: "Oja, dat is ook van De La!"

Als je wilt horen waar (een groot deel van) de muziek van 'Eye Know' vandaan komt, check dan eens het nummer 'Peg' van Steely Dan. Desondanks leuk gedaan door De La, beter goed gejat dan... etc

Leuk dat je dat opschrijft. Ik ben zo'n freak die kickt op originele versies van samples. En trots is op z'n verzameling en kennis daaromtrent...

Hier nog zo één

De basissample van Me, Myself & I is van Funkadelic's "(Not Just) Knee Deep"

Kijk eens naar mijn naam. Dan weet je wel dat ik dat weet. In 'Say no go' zit iets van Hall & Oates. 'I can go for that'.

Klopt, dezelfde zit in in Sunrise van Simply Red.

Nog een in 'Say no go': een sample uit 'Crossword Puzzle' van Sly and the Family Stone.

In "Potholes in my Lawn" zit een sample die ook in "Wandering Star" van Portishead en "Pass that Dutch" van Missy Elliott zit. Ben alleen te lui om op te zoeken welke

The Magic Number is een cover. Werd al eerder op de plaat gezet door Bob Dorough.

wat mij betreft is 3 nog steeds het magische nummer

Jaja, ik heb vrijdag eindelijk m'n De La Soul Dunks binnengehad..

http://img378.imageshack.us/img378/6242/dsc000527kr.jpg

.

Dit is mijn aller eerste plaat die ik ooit heb gekocht!
ik was 5jaar!(hahahha)
me myself and i!
Say no go!
Draai hem nog vaak op vinyl!!



dont even think about it....



SAY NO GO!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een van de beste hiphop albums ooit. Iedereen zou eigenlijk een exenplaar moeten aanschaffen.

hear ,hear

Beslist een klassieker! Zat destijds in de klas altijd nummertjes te rappen met mijn buurman "jennifer oh jenny!"

Geweldige hip hop album vol humor. En dat was toen toch wel behoorlijk nieuw (lees ook het commentaar van Jordy hieronder). In dezelfde tijd werd de hip hop gelukkig wat losser (Jungle Brothers, Young MC, Beastie Boys). Na enig zoeken toch nog een tijdje geleden de cd weten te scoren. In de cd-lade en... ik ging weer helemaal terug in de tijd. Het sterke van dit album is dat het niet verveelt. De muziek blijft fris en ik moet er nog steeds om lachen. 4,0

Fantastisch album, een album dat je een regenachtige dag door helpt omdat de vrolijke lyrics in combinatie met de jazz/soul volle beats met humor en blijheid je overspoelt!

Neem nou Tread Water:

I was walking on the water when I saw a crocodile
He had daisies in his hat, so I stopped him for a while
He delivered me a message, a massage to soothe my stage
What it was was more then plug-up dosage
More than DAISY age
Conversation drew a rule,
Which the crowd will roar by millions
Mr. Crocodile said, 'Dove, you must look
For now the villains try to hold you underwater
But one thing we all must heed
Sony Walkmans keep us walking
De La Soul can help you breathe when you tread water'
As I walked along my journey,
I thought 'What have I just learned?'
In a flash I saw commotion
There was movement in these ferns
Silently the silence came, was it the end of my world?
I shouted out in fear, 'Who's there?'
'It's me,' said Mr. Squirrel
'I've searched for you all over, now you're found,
No time to waste. We must find the Preacher Man,
We must find the P.A. Mase. All my population's dying,
And we're all in tune to doom.
Like the Daisy, I need water
I need chesnuts to consume.'
'Mr. Squirrel,' I said, 'I'm sorry,
But the problem can't be solved
If there's no one here to help, and no one to get involved
Always look to the positive and never drop your head
For the water will engulf us if we do not dare to tread
So let's tread water'

Eye Know is ook zo'n aanstekelijk nummer met een fantastisch wissle element en toffe loop die gevarieerd terug komt. Eigenlijk is er heel weinig fout aan dit album en dus geef ik hem gewoon 5* omdat dit destijds helemaal een doorbraak was en hij 17 jaar later nog steeds leuk is. Ongekend hoog hiphop niveau!

Een van de beste cd's die ik in huis heb. Goed gevuld (veel artiesten houden er na een minuut of 40 al mee op...), geweldig lekker geproduceerd, en zonder ook maar één skip-moment.

Geldt ook voor zijn opvolger, 'De La Soul is dead'. Maar die heeft een wat somberder sfeer.

''Mirror, mirror on the wall
Tell me, mirror, what is wrong?
Can it be my De La clothes
Or is it just my De La song?''

Tsja, als je het mij vraagt zijn deze lyrics legendarisch. Als 15-jarig jochie kende ik het hele nummer uit mijn hoofd en op straat met je vriendjes meezingen met dit fantastische nummer. Leuke herinneringen aan dit nummer

De La Soul was anders in die tijd. Ik noem dit gekscherend hippie-hop. Nadere uitleg lijkt me overbodig, kijk maar eens goed naar de hoes

Maar ook qua muziek was en is dit goed verteren voor mij als niet hip-hopliefhebber. En ik denk dat dat voor velen geldt. De La Soul heeft ervoor gezorgd dat dit genre bij mensen aansloeg die er niet zoveel van moesten weten. Wat dat betreft zijn ze voor velen een belangrijke pijler geweest.

Dit album is vooral melig en dat is de grote kracht hier. Eye Know en The Magic Number blijven werkelijk fantastische nummers. Grote favoriet is altijd Say No Go geweest. Ik las net dat er samples voor gebruikt zijn, maar dan wel heel erg goed gedaan. Telkens als dat nummer speelt, dan kun je onmogelijk stil blijven zitten

Zo heel af en toe trek ik dit album weer uit de kast, maar dan ook vooral vanuit nostalgisch oogpunt. Waan ik mezelf weer even terug in de straat waar gespeeld werd met vriendjes.

Verder ben ik De La Soul niet echt meer gaan volgen eigenlijk, maar ben best wel benieuwd naar de opvolger hiervan. Schijnt wat donkerder te zijn dan dit album.

Al met al verdiend dit album een dikke 4 sterren van mij.

De La Soul is cool

Man dat dit niet eens in de top 250 staat, daar hoord die wel.
"Jenny...
Lost her favority Penny
So i gave her a Dollar
She kissed me and i "HOLLA!" "

En dat vond ik wel grappig
Simpel maar grappig

Dit is niet een recensie van mijzelf. Maar wel eentje die voor mij precies aangeeft waar dit album over gaat en waar dit album voor staat: (bron: statemagazine.nl)

1989 is onmiskenbaar het jaar van drie niet al te stoere schoolvrienden uit Long Island die in werkelijk alles verschillen van de rest. Waar tijdgenoten zich vereenzelvigden met bijvoorbeeld een hard, crimineel imago, groffe teksten, rauwe beats en een millitant zwart bewustzijn tapt De La uit een compleet ander vaatje. Zij lopen rond in goofy Hawai-bloesjes, dragen een optimistische boodschap uit en komen vooral los en relaxed over. Met intelligente teksten op het randje van grappig, wacko, nerderig - onschuldig in ieder geval. Het levert ze al snel de bijnaam hippies van de hiphop op. In de clip van Me, Myself & I wordt fiks de draak gestoken met het stereotype door het trio met de curieuze namen Posdnuos, Trugoy the Dove en P.A. Pasemaster Mase. Het is mede deze afwijkende en frisse mentaliteit die De La Soul één van de leidende groepen van de Native Tongues-posse maakt, een stroming binnen de hiphop die sterk leunt op Afrocentrische teksten en ritmes uit de jazz. Andere leden zijn A Tribe Called Quest, Queen Latifah en de Jungle Brothers.
Nadat Stetsasonics Prince Paul een demo van Plug Tunin' in handen krijgt, blijft een contract bij Tommy Boy niet lang uit. In het voorjaar van 1989 verschijnt het mede door hem geproduceerde 3 Feet High and Rising. Samplen, eind jaren tachtig in schwung gekomen, is het woord. Bussen vol heel of half afgedankte artiesten worden door rappers herontdekt en mannen als James Brown zijn plots weer relevant. 3 Feet staat dan ook bol van de samples. Het album is een kleurrijke potpourri van knip- en plakwerk met de meest verrassende en (zeker voor die tijd) ongewone samples (wat dacht je van Steely Dan en Led Zeppelin?). Vele flarden muziek geknipt uit een platenkast vol muziekgeschiedenis. Hoeveel platen zitten er wel niet in verwerkt? Kijk maar eens op www.the-breaks.com. De La Soul wordt al snel aangeklaagd door de rock-groep The Turtles, voor het gebruik van een sample van hun single You Showed Me. Hiphop zou nooit meer hetzelfde zijn. Sinds die tijd moet werkelijk ieder stofje muziek dat door een ander is gecomponeerd worden gecleard. Lees: toestemming worden verkregen en bovendien een flink bedrag storten op een bankrekening.

3 Feet is een nieuw, fris geluid. Hiphop wordt opgeschud en opnieuw uitgevonden, wat dit album tot een van de sleutelplaten in de popgeschiedenis maakt. Het zijn niet alleen de rappers die veel indruk maken, maar vooral het geluid en de attitude. De lijnen van het speelveld waarbinnen hiphop zich afspeelt waren door Public Enemy al behoorlijk opgerekt maar zijn door dit album helemaal achter de horizon verdwenen. Alles kan voortaan. Skits (voor het eerst op dit album), hoorspelletjes, rare samples, grappen, maffe combinaties, lange samples. De La Soul laat het horen en weet bovendien alles te verwerken in tijdloze, knappe popliedjes. Nummers als Say No Go en Me Myself & I kunnen rekenen op fikse hitnoteringen en zijn nog altijd relevant. 3 Feet High is organisch (ondanks zijn totstandkoning), muzikaal en radiovriendelijk. Het is 1989 en de toekomst van rap lag open. Sinds 3 Feet heeft De La Soul nog maar sporadisch het hoge niveau van dit album weten te evenaren. Wie weet verbazen ze nog een keer, ze zijn er immers nog steeds.

Gelukkig is Reijersen het daar met zijn 4,5* bij De La Soul is Dead volledig mee eens

Ja goed he

Reijersen, jij rare kwibus!

Como ?

Nou, dat je blijkbaar een 4,5/5 geeft voor een album dat 'zwaar teleurstelt'. Capisce?