Bob Dylan - Desire (1976)

Wat is Joey is enorm zalig nummer zeg. Potverdriedubbeltjes, met die acordeon en de harmonica....de sfeer druipt ervan af. Een heerlijke, schijnbaar oneindige elf minuten lang. De klagerige zang van Dylan die op perfecte momenten wordt bijgestaan door de nóg klagerige vrouwelijke stem.

De stem van Emmylou Harris toch? Ja die zingen fraai tegen elkaar in he

Tot de beste albums van Dylan reken ik Desire en Blood on the tracks, beide midden jaren 70, in Bob's derde bloeiperiode. De eerste was rond The times they are a' changing, de tweede rond blonde on blonde.

Maar Desire legt het net even af tegen Blood. De reden is het iets te holle geluid. Daardoor mis ik iets van de intimiteit van Blood on the tracks, dat droger klinkt.
Met de name de drums in Joey aan het eind van elk couplet van dat nummer klinken als paukeslagen. De zang heeft idem dito iets te veel galm. Beetje jammer, want een song als Sarah klinkt daarentegen wel weer lekker klein. maar goed, Desire is desondanks fantastisch. De zeer verstaanbare teksten helpen ook goed meer, net als de viool en de heerlijke tweede stem van Emmylou.

Dylan zingt geweldig op deze plaat.

Tekstueel is het allemaal wat minder, zeker vergeleken met Blood On The Tracks, wat een absoluut meesterwerk is.

Hurricane speelt hij niet meer live nadat duidelijk werd dat Carter wel degelijk schuldig was. Hurricane vind ik overigens tekstueel een van de minste nummers op deze plaat, samen met Joey. Beiden zijn voor het grootste deel door Jacques Levy geschreven.

Mijn favorieten zijn One More Cup Of Coffee, Romance In Durango, Isis en Black Diamond Bay. Maar ik geniet ook van de plaat als geheel, de gypsy sound, de viool, en de achtergrondzang.

Het schijnt overigens dat Emmylou Harris dacht dat ze nog met de repetities bezig waren toen ze door Dylan werd bedankt voor haar bijdrage...

Dylan is een bastard, maar wel mijn favoriete.

Floater schreef:
"Hurricane speelt hij niet meer live nadat duidelijk werd dat Carter wel degelijk schuldig was."

?????

Waar heb jij die informatie vandaan????
Ik heb nergens kunnen vinden, dat het bovenstaande juist zou zijn.
(Wikipedia - Biografie van Rubin Carter)

Zie ook: Wikipedia: "Dylan has not performed "Hurricane" since January 25 1976 in Houston, Texas."

Dit ligt vóór de datum van definitieve vrijspraak in 1985.

Wikipedia lijkt me niet bepaald een betrouwbare bron.
Hieronder twee links naar websites van mensen die zich grondig hebben verdiept in de hele rechtsgang aangaande de drioevoudige moord in Paterson, N.J. in 1966:

The "True Story" of Rubin "Hurricane" Carter by Larry Elder -- Capitalism Magazine - capmag.com

Rubin "Hurricane" Carter: The Other Side of the Story - graphicwitness.com

Rubin Carter is door de verschillende rechtbanken NOOIT onschuldig verklaard noch is zijn naam ooit van iedere blaam gezuiverd. Carter kwam enkel en alleen vrij doordat er een tweetal procedurele fouten werden gemaakt, NIET omdat er nieuw bewijs werd aangevoerd.

De film THE HURRICANE neemt met de waarheid een loopje, maar is desalnietemin een onderhoudende film. Hetzelfde kan worden gezegd van het lied Hurricane.

Feit is dat Bob Dylan na januari1976 dit nummer nooit meer live heeft gespeeld (terwijl Desire toen pas net uitgebracht was!). Zijn beweegredenen hiervoor zijn uiteraard niet bij mij bekend, moet ik toegeven, maar laten zich raden....

De zang op One More Cup Of Coffee doet me denken aan Khaled


mooi stukje tekst uit Joey

"What time is it?" said the judge to Joey when they met
"Five to ten," said Joey. Judge says, "That's exactly what you get."

4*

Hoe kan iemand beweren dat Desire tekstueel minder is??. Desire is juist een echte teksten plaat, misschien minder langdradig als vele van zijn teksten maar juist daarom veel doeltreffender en to the point. Over de briljante tekst van Hurricane hoeven we het hier niet te hebben. Maar neem een nummer als Sara, zijn smeekbede aan zijn vrouw, een waar gedicht. Hetgeen feitelijk voor alle nummers op deze plaat geldt. De teksten zijn juist op deze desire briljant.

Sara is voor mij een bijzonder nummer. Toen in 1988 mijn dochter werd geboren noemden wij haar Sarah. Mijn neef stuurde als geschenk een op cassette opgenomen felicitatie op, vergezeld van het nummer Sarah van Desire.

Maar goed: wat betreft de song Sara:

Wat Dylan hier doet is niet zijn vrouw smeken, maar op zijn eigen unieke manier zijn gevoelens voor zijn inmiddels al enkele jaren ex-echtgenote Sara onder woorden brengen.
Hij vergelijkt haar met een nimf met een pijl en boog, met een sfinx, met een engel, uit zijn liefde voor haar...maar ze is al lang niet meer zijn vrouw, dat weet hij ook: Alles wat hij bezingt speelt in het verleden, toen de kinderen klein waren, toen hij afkickte, toen hij sad eyed lady schreef, op vakantie in Savanna la Mar. Dat is nu allemaal al lang voorbij.
Maar de tijd heelt de wonden en nu is hij instaat om terug te kijken op hun mooiste gelukkige momenten. Vooral de scenes met de kinderen op het strand zijn prachtig verwoord.
Al is de laatste regel: don't ever leave, don't ever go....het is al lang gebeurd, ze zijn al een paar jaar gescheiden. Wat hij hoopt is dat ze ondanks de scheiding toch op een of andere manier in zijn leven blijft, als vriendschap bijvoorbeeld, maar dat vul ik zelf nu in.

Het nummer Sara is eigenlijk een prachtig vervolg op "If you see her say hello" van de plaat die hij voor Desire maakte: Blood on the tracks. Dat was kort er na de scheiding en in "if you see her say hello" is de pijn nog schrijnend.
In de tijd van Sara is het allemaal al zachter geworden en kan hij haar al weer meer los zien van de ruzies, de verwijten en het plotselinge vertrek dat op "Blood on the tracks" de boventoon voert.
Wat dat betreft zijn deze twee songs, trouwens beide hele albums in feite, één mooie reflectie van het verwerkingsproces na een echtscheiding.

Volgens zijn eigen zeggen was Sara zijn enige echte grote liefde ooit. Ze gaf hem midden jaren 60 rust, 3 kinderen en een gezinsleven, zoals in één van zijn boeken beschreven. Waar hij, zoals beschreven in zijn boek 'kronieken' echt van genoot. Ze woonde in een Boerderij in het plaatsje Woodstock, toen nog onbekent, het grote festival had er nog niet plaats gevonden. Maar het ging stuk door het onpohoudelijke vreemdgaan van Dylan, een vernedering die ze niet meer kon weerstaan. Na het vertrek van Sara uit zijn leven heeft hij nooit meer een echt thuis gehad maar woont hij voornamelijk in een camper.

Zoals alles rond Dylan: hij is een meester in het scheppen van mysteries rond zijn persoon. Zie de film I'm not there. Hij speelt met het personage Dylan en veel fans geloven dat hij Dylan is en dan blijkt Dylan toch ineens weer een ander te zijn
In Kronieken beschrijft hij enigszins hun huwelijksleven in Woodstock waar ze een huis hadden gekocht om uit het drukke wereldje weg te zijn. Tijdens deze happy periode ontstond onder andere het mooie album New Morning.
De reden van de scheiding is nooit aan de openbaarheid prijs gegeven voor zover ik weet. Van dat vreemdgaan weet ik niet , maar het is niet uit te sluien, de sixties...weet je wel.
Dat leven in die camper klinkt erg romatisch, maar het is ook bekend dat Dylan een aantal huizen en landgoederen bezit.

Dylan is natuurlijk schatrijk en heel vele huizen, waaronder in Schotland, maar woont veel in zijn camper, of dat klopt is bij Dylan nooit helemaal duidelijk,. Over de oorzaak van die scheiding is Dylan ook nooit duidelijk geweest, maar Sara heeft in die periode verschillende interviews gegeven, waarin ze heel duidelijk was.

Effe op een rijtje:

Dus uit het feit dat Sara "in die periode" dat zei, leid je af dat hij na haar vertrek "nooit meer" een echt huis heeft gehad?

Volgens mij had hij het in die zin over de reden van de scheiding, niet over Dylans woonplaats.

Ach so... merci...

uitstekende dylan-plaat , maar mist imo toch de intensiteit van absoluut meesterwerk Blood On The Tracks. Iets oppervlakkiger.

Wel genieten van vooral de tweede kant van de plaat , black diamond bay is mijn favoriet .

Ik heb hurricane helemaal kapot geluisterd en hij hoord in mijn rijtje van mooiste nummers ooit. jammer dat als je dan de rest van het album hoort dat het eigenlijk alleen maar tegen kan vallen na zón nummer

Met het inbrengen van country invloeden heeft Bob Dylan veel lef getoond. Dit is geslaagd. Joey is het hoogtepunt van dit album. De prachtige samenzang tussen Bob Dylan en Emmylou Harris gaat door merg en been.

Even voor de goede orde:
Het nummer "Sara" werd opgenomen op 31 juli 1975. De scheiding tussen Bob en Sara (die overigens ook na de scheiding de achternaam Dylan bleef dragen) werd voltrokken op 29 juni 1977.

Daar zit dus bijna twee jaar tussen. In die tussenliggende periode werd de film Renaldo and Clara gemaakt, dat deels gaat over de huwelijkscrisis en waarbij de hoofdrollen werden gespeeld door Bob en Sara.

In die twee jaar werd ook de Rolling Thunder Tour op touw gezet, waarbij Sara enkele keren op de voorste rij tussen het publiek zat, en waarbij "Sara" iedere avond werd gespeeld en soms zo emotioneel werd gebracht dat het leek of Bob Sara letterlijk smeekte om terug te komen in zijn leven.

Het is bekend dat het echtpaar daarna ook nog enige tijd heeft samengewoond.

De teksten van Desire zijn voor het grootste gedeelte door Dylan samen met Jacques Levy geschreven. Voor een nummer als "Joey" heeft Dylan enkel de muziek geschreven en in iets mindere mate geldt dit ook voor 'Hurricane".
De enige nummers op Desire die door Bob helemaal zelf zijn geschreven (zonder inbreng van Levy) zijn "One More Cup Of Coffee" en "Sara".

Muzikaal vind ik Desire een erg interessante plaat. Prachtig vind ik zijn zang op "One More Cup Of Coffee" en de meeste nummers worden met zeer veel overtuiging gebracht. Tekstueel doet het hier en daar gekunseld aan en vind ik Blood On The Tracks duidelijk beter.

Overigens werd "Sad-Eyed Lady Of The Lowlands" gedeeltelijk geschreven in New York (Chelsea Hotel) - dus niet toen hij toen hij op vakantie was in Savanna la Mar - en werd de song afgewerkt in de studio in Nashville. Dylan heeft hier toen 8 uur aan een stuk aan de tekst zitten sleutelen, vooraleer hij het nummer wilde opnemen. Dit terwijl zijn dure sessiemuzikanten al die tijd aan het kaarten waren in de ruimte ernaast...

Bob "leeft' inderdaad de laatste 20 jaar, wanneer hij op tournee is, in zijn tourbus (geen camper dus, maar een uiterst luxueuze bus). Wanneer hij niet op tournee is (ongeveer 5 maanden per jaar) woont hij afwisselend in zijn huis in Point Dume (Malibu) - waar hij thans zijn buren terroriseert met een mobiel toilet - en zijn andere huis in Minnesota.

Hij heeft nog minstens 15 andere huizen, waaronder een huis in Schotland, maar die bewoont hij zelden en kunnen worden gezien als belegging.

Floater, heb jij Down The Highway gelezen?

Ha, ha!
Ja, Arthur, samen met nog tig andere boeken en fanzines over Dylan.

Die informatie over Sad-Eyed Lady Of The Lowlands heb ik overigens uit het meest recente boek van Clinton Heylin: "Revolution In The Air".

'Desire' is een prachtige plaat, waarop de viool een hoofdrol toebedeeld heeft gekregen. 'Sara' is een ontroerende song, hier geeft Dylan zijn ziel helemaal bloot, zoals hij in voorganger 'Blood on the Tracks' continu deed. 'One More Cup Of Coffee' klinkt Arabisch, vind ik, met die zangerige intonatie van Dylan. De samenzang met Emmylou Harris werkt perfect, het is één van de aspecten waarom deze plaat zo'n fantastische plaat is. Moet mijns inziens niet onderdoen voor 'Blood On The Tracks'

4.5 sterren

Desire is in mijn ogen ook net zo goed als blood on the tracks dan wel niet beter.

Sara is voor mij het mooiste nummer ooit. Daarbij moet ik toch vaak even een traantje wegpinken.

wel bijzonder om die reacties te zien over de nummers terwijl ik egt het gevoel heb dat hurricane bij iedereen wel het hoogste scoord maar valt blijkbaar mee

Hurricane is ook een heel mooi nummer Maarja ik vind Sara toch het mooiste nummer van het hele album, daarna one more Cup of Coffee en daarna Hurricane.
Ik vind vooral de emotie waarmee Bob in Sara zingt geweldig.

Mooie plaat van Dylan! Ben de lp versie aan het draaien. Op kant A vind ik Mozambique en Oh Sister beetje tegenvallen. Kan iemand me ompraten om tot de 5* te komen?

Isis en Joey zijn echt schitterend. En over de hele plaat heen de viool en de trommels maakt het echt origineel!

Nou, ik niet, want deze plaat is gewoon geen 5.0* waard in mijn optiek Kan je beter Love and Theft luisteren !