Damien Rice - 9 (2006)

Uitgelekt, gelekt, gejat uit de studio, marketing-strategie van de platenmaatschappij, een technicus die de tape in zijn auto liet liggen.............whatever.............het album is inderdaad te beluisteren, en aangezien deze al lang en breed in bestelling staat heb ik mijn nieuwsgierigheid niet weten vol te houden tot de release-datum.

Zoals eerder al gezegd vind ik 9 Crimes dus geen tegenvaller. Het is een mooi, eenvoudig nummer zoals ze ook te vinden waren op het debuut, en die staat nog steeds hoog aangeschreven bij mij. Lisa Hannigan is ook te horen op dit nummer.
The Animals Were Gone doet me in het begin wat aan Nick Drake denken. Een lekker, rustig gezongen nummer waar later de strijkers het soms iets te zoet maken maar dit nummer wel zwierig doen klinken zo naar het einde toe.
Ik ben niet vies van dit soort bombast.
Over Elephant heb ik hierboven al het een en ander vermeld (ik las ook vergelijkingen met Radiohead-ballads).
Rootless Tree heeft een wat voller geluid en hier klinkt Damien Rice meer als een band. Een band met wat meer rock-invloeden, een stap die niet iedereen zal weten te waarderen, maar ik vind het wel prettig dat we niet weer 10 folk-ballads voorgeschoteld krijgen.
Dogs kabbelt een beetje langs me heen en doet me vooralsnog niet zo heel veel.
Coconut Skins is ook wat meer up-tempo. En hier past Damien Rice goed in het lange rijtje namen waar we ook een Josh Ritter, Tom McRae enzovoort kunnen noemen, alleen vind ik Ritter of McRae in dit soort nummers net even wat sterker en die la la la's aan het einde hadden van mij niet gehoeven.
Me, My Yoke and I heb ik hierboven ook al beschreven: minder zoet en rauwer dus.
Op Grey Room neemt Rice weer gas terug en vervalt in de inmiddels bekende balladvorm. Het mag best na het vorige nummer (alleen ook hier aan het einde van de song weer een wat 'ruiger' band-geluid): aardige middenmoter op dit album.
Accidental Babies is een nummer gespeeld op piano. Voeg daar de stem van Rice bij en je hebt een prachtig nummer te pakken. Waar mijn aandacht op een nummer als Grey Room soms wat wegebt is die hier gelijk gevangen. Op dit soort nummers mogen we best 3 jaar wachten. Mooi in al zijn eenvoud......
Sleep Don't Weep sluit het album af en wederom samen met Lisa Hannigan. De fluwelen stem van Damien Rice trekt ook hier gelijk al de aandacht en het is een genot om Hannigan daar dan aan toegevoegd te horen.

Gaat het nieuwe fans aantrekken? Ik denk het niet. Dit album zal vooral de weg weten te vinden naar de liefhebbers van O. Omdat er hier en daar kleine zijwegen worden ingeslagen zal dit niet bij al die liefhebbers volledig aanslaan. Ik betwijfel dus of dit album net zo'n succes gaat worden. Maar dat het de weg naar veel muziek-liefhebbers zal vinden is een feit, mede dankzij het grote succes van het debuut.

Het beoordelen van dit album valt nog niet mee. Voorganger O scoort erg hoog bij mij (nee, ik vind dat geen saai album) en daar wil ik dan toch mee gaan vergelijken. Er staan op 9 een paar iets mindere nummers, maar mijn gevoel zegt dat dit ook een beetje komt doordat er ook enorme pracht songs tussen staan.
Dit album heeft ook meer variatie en dat bevalt me goed.
Evenaart het O? Dat zal de tijd wel uitwijzen, maar op dit moment zeg ik van wel (ondanks een paar 'wat mindere' nummers) en dus geef ik, voorlopig, hetzelfde aantal glittertjes.

Hoewel ik geen overdreven bewonderaar ben van Damien Rice, weet hij toch telkens enkele prachtmelodieën uit zijn koker te toveren. En dat doet hij ook op 9. Eveneens aanwezig zijn de epische strijkers, iets wat me 'n pak minder kan bekoren.
Het melancholische 9 Crimes is een weergaloze opener en blaast me vooral tijdens het eerste deel compleet weg. 'n Heel klein beetje jammer dat er weer zo een "grootse" climax aan moest worden vastgehaakt. "Tranentrekkend" zou je gemakkelijk aan deze single/hit kunnen verbinden, maar toch weet 9 Crimes mij oprecht te raken, en wordt het nergens té stroperig.
De piano wordt in The Animals Were Gone ingewisseld voor 'n gitaar van akoestisch allooi en het resultaat is best wel mooi, maar als dit soort nummers niet écht meeslepend voor de dag kunnen komen, loert de verveling al snel om het hoekje. Reken daar nog eens de vrij lange speelduur bij, en je weet hoe laat het is: het niveau van de opener wordt niet gehaald.
Over Elephant kan ik ook niet echt enthousiast worden, de tempoversnelling ten spijt.
Na twee nummers die me niet echt enthousiasmeren, gewoonweg omdat de songs zelf niet sterk genoeg zijn, keert Rice het tij met het mooie Rootless Tree waarin hij vocaal even van leer trekt tegen ... Mja, één of andere vrouw zeker, waarover gaan de teksten van de Ierse bard anders?
Dogs is niet het meest memorabele dat deze artiest ooit heeft gefabriceerd, maar 'n slecht nummer is het zeker niet. Een luchtig popliedje.
Van 'n andere kwaliteit vind ik het fenomenale Coconut Skins: hoe 'spend your time asking everyone else's permission' weerklinkt slaat me met verstomming, God weet waarom. Ik kan niet echt aanwijzen waarom ik het ene lied goed vind en het andere dan weer minder bij Damien Rice. Ik denk dat het voornamelijk bepaald wordt door de melodie; of ik ze wat vind of niet. De uitwerking, de sfeerschepping is hierbij minder van tel.
Me, My Yoke And I, waar ik in den beginne helemaal dol op was, doet mij ook wat denken aan PJ Harvey, een naam die hier al is gevallen, en mag er nog altijd wezen. Deze portie rauwheid tilt 9 zonder twijfel naar een hoger plan. Een pad dat in de toekomst nog bewandeld mag worden, wat mij betreft.
Grey Room lijkt zo weggeplukt van het iets consistentere O: Desolate indeed my friend!
Accidental Babies, dat me soms te sentimenteel is, kan me mits de juiste stemming heel, heel erg stil maken. Enkel begeleid door een piano klinkt het vaak wat berustender, minder hysterisch.
Ook de afsluiter Sleep Don't Weep zorgt voor verstilling, met opnieuw die samenzang met Lisa Hannigan die er wezen mag. Niet voor elk moment van de dag, maar mits de juiste bui uiterst doeltreffend.
Zo is 9 voor mij nét ietsje minder dan het debuut. Er staan een aantal bloedmooie nummers op, maar die wisselt Rice af met een paar saaiere songs. Toch kijk ik al erg uit naar zijn volgende worp!

Laten we eens even eerlijk zijn: Anno 2003 was Damien Rice, een simpele stadsmuzikant die 14th Floor Records van de straat geplukt had, de grootste revelatie van het jaar. 's Hemelse banen tolden uit hun banen en 's heers wegen werden wonderlijke tekenen gezien: Folk/rock zou nooit meer hetzelfde zijn. Damien Rice werd gelauwerd en verheerlijkt tot in het diepste puntje van de hemel. Hate him or love him, maar de vermeldingen zijn aanzienlijk.

Ik zal u de tientallen vermeldingen in grote kranten en tijdschriften besparen, maar het feit dat het album werd uitgeroepen beste album en debuutalbum van het jaar wil al veel zeggen. Damien's zachtzoete liederen wisten zelfs de hardste stenen te kraken. Menige harten braken bij het horen van die pure eenvoud en schaamteloze, gebroken eerlijkheid die Damien zijn publiek voorschotelde.

Er lag dus een grote druk op Rice's schouders. Het grote succes van 'O' leek onevenaarbaar. Iedereen keek rijkhalzend uit naar het resultaat van maanden studio-opnames. En toen, als bij donderslag, verscheen plots de eerste single van het album '9' op de televisie. Laten we eerlijk zijn: Wiens hart brak er nu niet bij het horen van '9 Crimes'? De kwetsbaarheid die we van Damien gewoon zijn, maar dit keer met cello en piano, ommanteld met de zoete stem van de al even aanzienlijke Lisa Hannigan.

Meteen naar de winkel gesneld en het album gekocht. Zucht. Daar was het weer. Die ontroering die Damien Rice voortbrengt. Toch kan men dit album niet betitelen als een verlengde van zijn vorige. Dit klinkt net dat iets profaner. 'The Animals Were Gone' is zo'n folk-achtig meelopertje dat nog een lange tijd blijft hangen. Zoet, maar niet melig. Damien 's nieuwe album is geen liefdesplaat. Hij is net bekomen van de liefde, en dompelt zichzelf in een warme gloed van zachte gemoedsliederen.

Na een tijd in liefdesroes te hebben verkeerd is de terugkeer naar planeet aarde niet altijd zo zoet. 'Rootless Tree' schreeuwt haat uit, roekeloze maar vooral gebroken liefde. "Fuck You! And if you hate me, than hate me so good that you can lett me out of this hell when you're around.' Ja. Liefde kan pijn doen. Hij schreeuwt als een bezetene. En op het einde lijkt hij in te storten. Onlangs speelde hij het nummer live op de piano. Zijn handen beefden van emoties. Dat soort artiest is hij nu eenmaal.

Nieuwe liefde op komst? 'Dogs' is weer zo'n zoet lied dat we van hem gewoon zijn. Een mooi liefdesserenade voor het meisje dat yoga doet en onder een sinaasappelboom woont, terwijl de wolven op haar letten. Lekkere relaxnummers zijn er ook: 'Coconut Skins' en 'Grey Room' passeren ook even om het gemoed te verzachten.

En dan. Last but not least, de afsluiter: 'Sleep Don't Weep.' Mooier had de cd niet kunnen eindigen. Weer maar eens zo'n eenvoudig, maar prachtig nummer waar Lisa hem vergezelt. Na 10 nummers Heaven & Hell te hebben doorstaan snakt het naar meer. Nog maar eens opleggen dus.

In mijn ogen kan Damien niets verkeerds meer doen. Weer maar eens heeft een hij een prachtige plaat tot stand gebracht, zonder zijn debuut te kopiëren. Vroegere fans zullen misschien vinden dat Rice zijn kracht tot ontroeren wat verloren is, maar kom: Wie wil er nu een artiest die heel zijn carrière lang hetzelfde blijft doen? Het klinkt zoet, ontroerend, maar soms ook gebroken hard. Oordovend hard. We vergeven het hem graag. Een dikke 4/5, die zachtjes overhelt naar 4.5/5, voor deze artiest. Men kijke uit naar wat deze man nog in petto heeft.

Openen met 9 Crimes is niet voor veel artiesten weggelegd. Werkelijk een prachtig nummer, met een eveneens prachtige opbouw. Vergelijkingen met het debuut worden veelal gemaakt, wat mij betreft schiet 9 (op 9 Crimes na) overal tekort. Al moet ik Rice complimenten geven voor het risico wat hij neemt. Een nummer als Rootless Tree is niet bepaald alledaags. Dit album is dan ook veel rauwer, het is duidelijk dat Rice zich in een andere fase van zijn leven bevindt.

Hoewel dit album een paar mindere nummers bevat, gaat het pas echt mis bij het slotnummer. Een totaal overbodige toevoeging en tevens zeer irritant. Hiermee verspilt Damien Rice een hoge waardering. Ook Me, My Yoke and I bevalt mij totaal niet.

Naast 9 Crimes worden de hoogtepunten gevormd door Rootless Tree, Dogs, The Animals Were Gone en het bonusnummer Rat Within the Grain. Onbegrijpelijk dat dit nummer het bonusnummer is. Een heerlijk ritme en een prachtige tekst beschrijven uitstekend de gevoelens van Rice. Gek genoeg staat dit nummer dus na Sleep Don't Weep, dus ik denk dat veel mensen niet aan Rat Within the Grain zullen toekomen.

Van de grandeur die op 'O' te vinden was blijft er op '9' weinig over.
Er staan een aantal mooie plaatjes op, maar raken zoals 'O' dat deed, doet deze niet.
Het gevierde '9 Crimes' weet mij ook niet zo erg te bekoren, als dat het bij anderen doet.
De Live In Korea-versie echter....

'Rootless Tree' komt even totaal uit het niets, en slaat ook totaal de plank mis: "fuck you, fuck you, fuck you!".
Voor de rest luistert het wel aardig weg, maar vind ik er niet veel méér aan.

@Eveningguard: ik heb 'Elephant' altijd een soort van 'The blowers daughter part II' gezien, zal me niks verbazen als dat ook werkelijk zo is. Sterker nog, na het typen van voorgaande zin heb ik het opgezocht en blijkt de originele titel zelfs letterlijk 'The blower's daughter part 2' te zijn.. Hehe..

Anyway.. Tijd voor een uitgebreide mening. Onder het motto: beter laat dan nooit!
Damien Rice, één van mijn favoriete singer-songwriters, dan wel niet dé favoriet.

'O' staat al jaren bovenaan mijn top 10. Echter heeft '9' me nooit zo kunnen pakken. Ondanks dat dit album wel mijn ultieme Rice favoriet 'Dogs' bevat. De eerste helft is een mooie opvolger op 'O', met name rustige, breekbare nummers. '9 crimes' is toch een opmerkelijk ander nummer, de release single, waar piano op de voorgrond staat, in plaats van gitaar getokkel dat eigenlijk altijd een hoofdrol speelt in de muziek van Rice. Een prachtig opgebouwd nummer, een grotere rol voor Lisa Hannigan en schitterende lyrics m.b.t. overspel/trouw ("to give my gun away while it's loaded, if you don't shoot it, how am I supposed to hold it?"). Een nummer wat een groot publiek trekt, maar waar een aanzienlijk deel af knapt wanneer ze meer van Rice gaan luisteren.

Te diep, te kwetsbaar, te moeilijk.

The animals are gone en Elephant (blower's daughter part II dus), kabbelen voort op het oude werk. Het is voor mij indrukwekkend hoe weinig Rice nodig heeft om mij te blijven boeien. Het zijn gewoon ijzersterke lyrics en diepgang, dat simpele (maar toch ook niet), dat kwetsbare is wat het voor mij doet.

'Rootless tree' is de 'ruige' uitsteker, mijn op 1 na favoriete nummer van dit album. Ik weet dat ik dit nummer grijs heb gedraaid tijdens een voormalige relatie die met de minuut dieper zonk. Waar ik zo ongeveer verdronk in de hoeveelheid liefde die hij me gaf, het werkte gewoon niet vanaf mijn kant. De lyrics waren toentertijd nogal toepasselijk "Could you hate me, hate me, hate me so good, that you could let me out, let me out, let me out, this hell when you're around".. Ondanks de 'tragische' inhoud zal dit ook altijd één van mijn favorieten blijven.

Dogs, all time favourite.. Vanaf de eerste gitaartokkel kruipt dit nummer onder mijn huid, in m'n ziel. De lyrics die zo simpel klinken, maar zoveel dieper gaan. Verliefheid of zelfs houden van, de manier waarop hij haar beschrijft, wetend dat zij hem nooit zal zien zoals hij haar, zij heeft haar eigen held al. Het zij zo.. het maakt niet uit. Prachtig.

En dan de tweede helft. Niet mijn ding. Met 'Coconut skins' heb ik altijd een haat-liefde verhouding gehad.. Ik vind het bijna een soort singer-songwrite polonaise/'YOLO' song.. Soms kan ik het niet uitstaan, soms vind ik het juist wel lachen. Humoristische tekst en een wat opzwepender gitaarslagje.

De haat-liefde verhouding gaat door met 'Me, my yoke and I'.. Ik vind de opbouw in dit nummer mooi gedaan, van fragiel naar bijna headbangend (slome versie van headbangen dan ), maar soms vind ik het nummer gewoon saai.

De twee na laatste nummers moet ik zelfs opnieuw luisteren om te weten hoe ze klinken, hoe vaak ik ze ook heb gehoord, ze blijven me gewoon niet bij, ze boeien me niet genoeg. Al moet ik zeggen dat als ik 'Grey room' hoor, ik dit toch wel een mooi nummer vind, maar niet zo goed als de nummers op 'O' of de eerste helft van '9'. Accidental babies skip ik regelmatig wanneer hij bijv. per shuffle op m'n Ipod klinkt, ik vind het een té zeikerig nummer en dan gevolgd door 'Sleep, don't weep' een soort van verlenging hiervan..

Ondanks dat ik van de diepe, kwetsbare muziek houd, heb ik liever de romantische dan wel mannelijke Rice dan de wat afhankelijke, boehoe, klinkende Rice..
Al ben ik me ervan bewust dat de lijn tussen die twee soms wel heel dun is..
Gelukkig voor mij meestal aan de juiste kant van de lijn...

Ik zou dolgraag 4,0 sterren geven, maar het lukt me gewoon niet door de laatste helft en dat is meer persoonlijke mening dan kwalitateit, want qua kwaliteit is dit absoluut een viersterren plaat.

9 is het tweede studioalbum van de Ierse singer-songwriter Damien Rice, uitgebracht in 2006. Het volgde op zijn veelgeprezen debuutalbum "O" en bleef zijn talent voor aangrijpende songwriting en unieke vocale levering demonstreren. Het album bevat nummers als 9 Crimes, een populaire single, en andere opmerkelijke nummers zoals The Animals Were Gone, Elephant en Rootless Tree.

Het album werd goed ontvangen door verschillende muziek magazines. Zowel Mojo als Q gaven het album een beoordeling van 4 op 5 en The Sunday Times noemde het hun 'Album van de Week'. Het verdiende ook de titel van Critic Choice door het tijdschrift People in november 2006. In termen van commercieel succes bereikte "9" nummer 4 in de UK Albums Chart en piekte op #22 in de Billboard 200 in de VS, waar het 10 weken bleef.

Het album toont Rice's vermogen om gevoelige songwriting te combineren met intense emotionele levering. Hoewel het een deel van de folky charme van zijn debuutalbum behoudt, verkent "9" een breder scala aan muzikale expressie. Critici hebben opgemerkt dat het album fans van artiesten als David Gray en Coldplay zou kunnen aanspreken.

"9" wordt gekenmerkt door de unieke muziekstijl van Rice, waarbij hij zijn kenmerkende vocale prestaties combineert met lyrische instrumentatie. Het album neemt luisteraars mee door een scala aan emoties, van delicaat en introspectief tot meer intense en expressieve momenten.

Over het algemeen wordt "9" van Damien Rice erkend als een sterke opvolger van zijn debuut, met een mix van emotionele diepgang en muzikale verkenning die wordt gewaardeerd door veel luisteraars. Voor mij persoonlijk heeft het album wat minder waarde. Op de opener 9 Crimes en de drie daar op volgende nummers na draai ik het album eigenlijk nooit. Daarna ben ik weer toe aan een flinke oppepper met tempo en volume. Sleep Don't Weep kom ik helemaal niet doorheen. Halverwege heb ik de sleep gevat.
Kortom mijn 3,5* worden er 3.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl