Damien Rice - 9 (2006)

Nadat O mij bijzonder goed bevallen is heb ik me toch ook maar eens aan deze plaat van Damien Rice gewaagd. En eerlijk gezegd is de kous er wel een beetje vanaf. Vond eerstgenoemde cd vele malen beter, het pakte me simpelweg meer als deze cd.

Weer een aardige plaat, maar O is duidelijk stukken beter. Het enige nummer dat je echt móet luisteren als je van deze muziek houdt is natuurlijk 9 crimes, de rest is wat mij betreft niet meer dan "aardig".

Dit is een prima aanvulling als je O grijs hebt gedraait, en zeker geen slechte plaat, maar niet van het niveau van O. Daarom dus een 3.0

En ook het 2e album van Rice is weer een meesterwerkje.
Met het nummer '9 crimes' begint het album meteen ijzersterk en het zakt eigenlijk naderhand nauwlijks af.
Ook 'Accidental Babies' was een van mijn favorieten door de heerlijke combinatie tussen piano en zang.

4.5*

wie damien rice goed vindt moet zeker malcolm middleton eens een kans geven. betere songs en betere teksten. minder sugary, en lekker vuilgebekter.

Ik ben gelukkig te laat op de kar van deze hype gesprongen en daardoor kan ik nuchter zeggen dat Damien Rice enorm overroepen is.

Ik vind van niet, maar tsja meningen verschillen en smaken ook gelukkig:)

Er is natuurlijk ook wel een groot verschil tussen zijn debuut 'O' en '9'. Zijn debuut is stukken beter, ik weet niet of je dat al gehoord hebt. Indien wel, dan is dat je goed recht om dat te vinden maar zijn debuut is werkelijk schitterend!

@Droombolus; geheel akkoord over inhoud plaat en pokkehoesjes, dat moet stukken beter!

Mooie cd maar na die fantastische 1ste had ik wel meer verwacht.

Lang had ik uitgekeken naar deze cd. Ik was zo zot van "O" dat ik zo snel mogelijk weer nieuws van Damien Rice wou horen. Aanvankelijk was de teleurstelling toch wel groot, maar dat was omdat mijn verwachtingen dan ook overdreven hoog waren. Nu na al die tijd deze cd opnieuw te beluisteren, vind ik "9" toch nog altijd van enorm hoog niveau. Iets minder dan zijn album "O", maar toch er heel kort bij aanleunend. Nu ja het gevoel van "wauw", "wauw" en nog eens "wauw" dat ik bij Damien Rice zijn eerste album had, zal me van "O" denk ik toch nog altijd wel de meerdere van "9" doen zien.

Typisch plaatje wat me af en toe bij de lurven grijpt, om me vervolgens 2 nummers verder hard neer te smijten.

Ik denk dat ik 'm maar kado doe

Deze plaat vannacht nog eens beluisterd. Aan het eerste deel van deze plaat zitten voor mij al heel wat mooie herinneringen vast, en is de muziek best goed maar na Coconut Skins wordt het een tikkeltje saai. Niet dat het echt slecht te noemen is maar ik krijg het er niet warm van. En dat is niet uit 'teleurstelling' na het schitterende 'O', want ik hoorde eerst deze '9', dus daar kan het niet aan gelegen hebben.

Conclusie, deze '9' groeide wel bij mij maar ik heb het eerst wat moeten verteren en het einde van deze cd zorgt voor een soort van anti-climax voor mij. Misschien zet ik hem nog wel terug op 3 sterren voor het mooie eerste deel.

Hoewel ik geen overdreven bewonderaar ben van Damien Rice, weet hij toch telkens enkele prachtmelodieën uit zijn koker te toveren. En dat doet hij ook op 9. Eveneens aanwezig zijn de epische strijkers, iets wat me 'n pak minder kan bekoren.
Het melancholische 9 Crimes is een weergaloze opener en blaast me vooral tijdens het eerste deel compleet weg. 'n Heel klein beetje jammer dat er weer zo een "grootse" climax aan moest worden vastgehaakt. "Tranentrekkend" zou je gemakkelijk aan deze single/hit kunnen verbinden, maar toch weet 9 Crimes mij oprecht te raken, en wordt het nergens té stroperig.
De piano wordt in The Animals Were Gone ingewisseld voor 'n gitaar van akoestisch allooi en het resultaat is best wel mooi, maar als dit soort nummers niet écht meeslepend voor de dag kunnen komen, loert de verveling al snel om het hoekje. Reken daar nog eens de vrij lange speelduur bij, en je weet hoe laat het is: het niveau van de opener wordt niet gehaald.
Over Elephant kan ik ook niet echt enthousiast worden, de tempoversnelling ten spijt.
Na twee nummers die me niet echt enthousiasmeren, gewoonweg omdat de songs zelf niet sterk genoeg zijn, keert Rice het tij met het mooie Rootless Tree waarin hij vocaal even van leer trekt tegen ... Mja, één of andere vrouw zeker, waarover gaan de teksten van de Ierse bard anders?
Dogs is niet het meest memorabele dat deze artiest ooit heeft gefabriceerd, maar 'n slecht nummer is het zeker niet. Een luchtig popliedje.
Van 'n andere kwaliteit vind ik het fenomenale Coconut Skins: hoe 'spend your time asking everyone else's permission' weerklinkt slaat me met verstomming, God weet waarom. Ik kan niet echt aanwijzen waarom ik het ene lied goed vind en het andere dan weer minder bij Damien Rice. Ik denk dat het voornamelijk bepaald wordt door de melodie; of ik ze wat vind of niet. De uitwerking, de sfeerschepping is hierbij minder van tel.
Me, My Yoke And I, waar ik in den beginne helemaal dol op was, doet mij ook wat denken aan PJ Harvey, een naam die hier al is gevallen, en mag er nog altijd wezen. Deze portie rauwheid tilt 9 zonder twijfel naar een hoger plan. Een pad dat in de toekomst nog bewandeld mag worden, wat mij betreft.
Grey Room lijkt zo weggeplukt van het iets consistentere O: Desolate indeed my friend!
Accidental Babies, dat me soms te sentimenteel is, kan me mits de juiste stemming heel, heel erg stil maken. Enkel begeleid door een piano klinkt het vaak wat berustender, minder hysterisch.
Ook de afsluiter Sleep Don't Weep zorgt voor verstilling, met opnieuw die samenzang met Lisa Hannigan die er wezen mag. Niet voor elk moment van de dag, maar mits de juiste bui uiterst doeltreffend.
Zo is 9 voor mij nét ietsje minder dan het debuut. Er staan een aantal bloedmooie nummers op, maar die wisselt Rice af met een paar saaiere songs. Toch kijk ik al erg uit naar zijn volgende worp!

ik vind deze damien rice altijd een beetje vrouwenmuziek. overdreven gevoelig, en eigenlijk is het ook wel een beetje saai allemaal.

Deze vandaag op de gok gekocht, heb nu de eerste 2 nummers gehoord, en weet dat het wel goed komt tussen mij en Damien Rice.

Ik moet tot de conclusie komen dat het erg veel weg heeft van PJ Harvey. Zie het maar als de mannelijke tegenhanger. Vooral Me, My Yoke and I had zo als duet op Rid of Me gepast.

P.S. Als ik de andere berichten lees; blijkt dat meerdere dat vonden (ik dacht een nieuwe invalshoek te zien.

Ik zal één van de weinigen zijn maar ik vind deze 9 beter dan O. Dan kijk ik puur naar de sterke nummers die er per cd opstaan. Deze 9 wint wat mij betreft dan glansrijk. 9 Crimes, Elephant en Accidental Babies zijn imho de beste nummers van Damien.

Hmm...zat altijd te twijfelen om deze mee te nemen, omdat ik van iedereen hoor dat ie zoveel minder is dan O. Maar ja, nu verandert het natuurlijk aangezien Joy4Ever het iedereen aanbeveelt. Dus iedereen: kopen en als ie niet bevalt: reclameren bij Joy!

Deze is inderdaad niet minder dan O, ben ik met je eens. Het heeft lang geduurd, maar O is nu toch wat in mijn achting gedaald terwijl 9 gestegen is. Enige minpunt: Me, my joke and I, wat een kutnummer!!

Persoonlijke favoriet is dan weer het schitterende Coconut skins!

Laten we eens even eerlijk zijn: Anno 2003 was Damien Rice, een simpele stadsmuzikant die 14th Floor Records van de straat geplukt had, de grootste revelatie van het jaar. 's Hemelse banen tolden uit hun banen en 's heers wegen werden wonderlijke tekenen gezien: Folk/rock zou nooit meer hetzelfde zijn. Damien Rice werd gelauwerd en verheerlijkt tot in het diepste puntje van de hemel. Hate him or love him, maar de vermeldingen zijn aanzienlijk.

Ik zal u de tientallen vermeldingen in grote kranten en tijdschriften besparen, maar het feit dat het album werd uitgeroepen beste album en debuutalbum van het jaar wil al veel zeggen. Damien's zachtzoete liederen wisten zelfs de hardste stenen te kraken. Menige harten braken bij het horen van die pure eenvoud en schaamteloze, gebroken eerlijkheid die Damien zijn publiek voorschotelde.

Er lag dus een grote druk op Rice's schouders. Het grote succes van 'O' leek onevenaarbaar. Iedereen keek rijkhalzend uit naar het resultaat van maanden studio-opnames. En toen, als bij donderslag, verscheen plots de eerste single van het album '9' op de televisie. Laten we eerlijk zijn: Wiens hart brak er nu niet bij het horen van '9 Crimes'? De kwetsbaarheid die we van Damien gewoon zijn, maar dit keer met cello en piano, ommanteld met de zoete stem van de al even aanzienlijke Lisa Hannigan.

Meteen naar de winkel gesneld en het album gekocht. Zucht. Daar was het weer. Die ontroering die Damien Rice voortbrengt. Toch kan men dit album niet betitelen als een verlengde van zijn vorige. Dit klinkt net dat iets profaner. 'The Animals Were Gone' is zo'n folk-achtig meelopertje dat nog een lange tijd blijft hangen. Zoet, maar niet melig. Damien 's nieuwe album is geen liefdesplaat. Hij is net bekomen van de liefde, en dompelt zichzelf in een warme gloed van zachte gemoedsliederen.

Na een tijd in liefdesroes te hebben verkeerd is de terugkeer naar planeet aarde niet altijd zo zoet. 'Rootless Tree' schreeuwt haat uit, roekeloze maar vooral gebroken liefde. "Fuck You! And if you hate me, than hate me so good that you can lett me out of this hell when you're around.' Ja. Liefde kan pijn doen. Hij schreeuwt als een bezetene. En op het einde lijkt hij in te storten. Onlangs speelde hij het nummer live op de piano. Zijn handen beefden van emoties. Dat soort artiest is hij nu eenmaal.

Nieuwe liefde op komst? 'Dogs' is weer zo'n zoet lied dat we van hem gewoon zijn. Een mooi liefdesserenade voor het meisje dat yoga doet en onder een sinaasappelboom woont, terwijl de wolven op haar letten. Lekkere relaxnummers zijn er ook: 'Coconut Skins' en 'Grey Room' passeren ook even om het gemoed te verzachten.

En dan. Last but not least, de afsluiter: 'Sleep Don't Weep.' Mooier had de cd niet kunnen eindigen. Weer maar eens zo'n eenvoudig, maar prachtig nummer waar Lisa hem vergezelt. Na 10 nummers Heaven & Hell te hebben doorstaan snakt het naar meer. Nog maar eens opleggen dus.

In mijn ogen kan Damien niets verkeerds meer doen. Weer maar eens heeft een hij een prachtige plaat tot stand gebracht, zonder zijn debuut te kopiëren. Vroegere fans zullen misschien vinden dat Rice zijn kracht tot ontroeren wat verloren is, maar kom: Wie wil er nu een artiest die heel zijn carrière lang hetzelfde blijft doen? Het klinkt zoet, ontroerend, maar soms ook gebroken hard. Oordovend hard. We vergeven het hem graag. Een dikke 4/5, die zachtjes overhelt naar 4.5/5, voor deze artiest. Men kijke uit naar wat deze man nog in petto heeft.

Heel mooi stukje tekst. Ik krijg meteen zin dit album weer op te zetten, ga ik doen ook! Maar wellicht stop ik na nummer 6, want daarna zakt de plaat helaas ineen voor mij. De eerste zes gaan wel van zeer goed tot prachtig!

Kan ik inkomen, 't is iets heel anders he?
Maar geef de laatste track toch een kansje,
ik vind hem persoonlijk bloedmooi

Ik zat er compleet naast, zit hem nu nog eens te luisteren en hij is me aan het omverblazen, opnieuw intens en pakkend mooi.

Netjes beschreven Rascaly! Ik sluit me volledig bij jou aan.

Damien is nog echt een rasartiest die zingt met emotie! Nu beide albums in huis en ik moet zeggen zet ze beide even vaak op. Lekker om bij na te denken of helemaal niks te doen.

Had ze beide op 4* staan. Ik dacht dat ik dit niet zo lang kon hebben, maar nu ruim anderhalf jaar geleden krijg ik er nog geen genoeg van. Verhoog "0" en "9" naar een 4.5*

Ik ben het helemaal met je eens. Overigens vind ik 'O' ook erg goed, maar deze is wat afwisselender.
Het is inderdaad een wat gevoelige, dramatische plaat......maar dat was de vorige volgens mij ook. Die kritiek snap ik niet zo. Vrouwen-muziek las ik nog ergens....prima, is dat negatief?
Mij is de verstilde muziek van Damien Rice zeer welkom na de nodige metal en rock.

overdreven gevoelig omdat hij zijn passie uit, of omdat je zijn muziek niet begrijpt ?
en is het saai omdat er geen langharige retard met zijn sg aan t rond rennen is ?

Zo zie je maar hoe smaken kunnen verschillen. Ik vind dat de cd zwaar aftakelt na 'Grey Rooms'. 'Sleep don't weep' vind ik nog wel de grootste flater van het album. Echt een nummer waarin Rice bij mij net iets te ver gaat, richting zeikerig. Het lijkt ook een beetje een rip-off van een ander nummer.. Cold Water. Wat ik dan wel weer een mooi nummer vind. Oké misschien is het niet echt een 'flater', maar ik loop er in ieder geval niet warm voor.. Hm ja ik vind het een beetje een zwakker aftreksel van de andere nummers . Nu ik het nummer opzet, klinkt het niet eens zo sterk, maar in vergelijking met andere nummers van Rice vind ik het één van z'n mindere nummer .

hmm ja ik ben nog steeds een groot 'O'-fan..
Al bevat dit album ook echt een paar fantastische nummers.. Elephant, het vervolg op The blower's daughter..
Rootless tree, gewoon ruig
Dogs.. hmm gewoon zo.. heerlijk.. love it.
9 crimes heeft mijn oren helaas iets te vaak bereikt, maar blijft natuurlijk ook een hoogstandje..

Beetje wisselende plaat naar mijn mening. Het bevat toppers als Elephant en 9 Crimes, maar ook mindere nummers zoals Me, My Yoke and I en Grey Room. Haalt helaasch niet het niveau van O, wat ik wel een hele prachtige plaat vind!

Damien Rice 'fuck you' horen zingen in Rootless Tree was de grootste verrassing van deze CD. Het is duidelijk een gradatie ruiger dan O. 9 crimes blijft natuurlijk gewoon een prachtig nummer. Kortom nog steeds geweldig.

4,5*