GZA - Liquid Swords (1995)

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Top10 favoriete Wu-Tang albums.

GEWELDIG de sfeer die in dit album gecreërt word .. hoe vaker ik em luister hoe bter..voor wie dit album voor het eerst luistert, herhaal dit nog een aantal keer en j zult inzien wat de betere hiphop brengt ..

Sterk album na meer luisterbeurten volgt mijn volledige mening tot nu toe geef ik geen stem omdat ik weet dat het hoger gaat worden,de sfeer en gitaren zijn zeker een pluspunt.

Liquid swords is zo een gruwelijke track die intro alleen al

Die track greep mij ook meteen... voor de rest had ik wat langer nodig maar Liquid Swords vond ik meteen super.
Heerlijke beat, geniaal sample werk.

Dat had ik inderdaad min of meer ook bij Liquid Swords, maar had dit helemaal voor 4th Chamber! Wat een geweldige track is dat zeg!!

Kan iemand mij uitleggen wat er nou zo geweldig is aan dit album? Ik ben een groot fan van de Wu, maar bij deze is nooit het kwartje gevallen bij mij.
Liquid Swords is inderdaad geniaal, een simplistische beat met een hongerige GZA maakt voor één van de beste Wu-affiliated tracks.
Verder zijn Living in the World Today en Shadowboxin' ook goed vanwege de vette beats, maar de rest voel ik niet. Gold heeft geen fijne beat, net als Killah Hills, Swordsman heeft een irritant refrein en B.I.B.L.E. klinkt een beetje te prekerig.
De grote posse cuts zijn wel vet maar blijven bij mij niet echt hangen, zoals dat wel bij OB4CL was.
Uiteindelijk denk ik dat de tracks te veel in dezelfde sfeer liggen en te weinig variëren.

Denk dat je daar deels wel gelijk in hebt ja. De producties variëren inderdaad niet heel veel, de ene beat is wel net wat rauwer dan de andere, maar veel variatie, nee. Maar ik kan nou niet echt zeggen dat dat ook het geval is met de raps, de gastartiesten van de Wu zorgen er alleen al voor dat er variatie zit in het album, daarnaast zijn de raps en de flows van GZA na mijn mening echt niet eentonig te noemen op dit album. Maar veel variatie is er inderdaad niet, maar dat is na mijn mening ook niet erg, dat is toch niet essentieel om een album goed te vinden? Dit album sprak mij vanaf het begin aan, omdat het echt Wu materiaal is en na mijn mening zelfs nog wat rauwer en bruter!

Het is inderdaad echt Wu, maar het moet zich ook onderscheiden tov andere Wu-albums, en de manier waarop dat wordt gedaan op dit album staat me niet aan denk ik.

Dat is natuurlijk altijd mogelijk;)

Ik snap niet dat je hier kunt spreken over geen fijne beats en een irritant refrein. Misschien weinig variatie (dat kan, maar die mening deel ik niet), maar de speelduur (niet te lang, niet te kort) sluit daar ook perfect bij aan en ik mag dat wel, een bepaalde sfeer op een hele plaat van één artiest.

Dit album is naar mijn mening totaal niet eetonig en dat komt omdat 55 minuten een perfecte lengte is!Als hij 1u15 of meer duurde kon het wat eentonig misschien worden maar nu is dit top!

Wat een geweldig album blijft het toch. Heel raar, maar met mooi weer zoals gister en eergisteren heb ik een grote neiging om deze uit de kast te pakken en dan is die naar mijn mening ook op zijn best! Wel apart aangezien het toch een aardig donker album!

Een van de beste albums ooit. Wat een sfeer, wat een concept, wat een lyrics. Echt GZA op zijn best. Ook de featurings vind ik echt hard komen. Killah priest's tekst in '4th Chamber' vind ik bijvoorbeeld echt hard. Hoe hij die situatie schetst.

I judge wisely, as if nothin ever surprise me
Loungin, between two pillars of ivory
I'm lively, my dome piece, is like buildin stones in Greece
my poems are deep, from ancient thrones I speak
Brag 'n Boast op zijn best als je het mij vraagt.

Producing is ook top hier. Enige minpunt vind ik het feit dat het geluidskwaliteit niet zo denderend is, maar dat is zo met elke Wu shit van the nineties ongeveer.

Dat vind ik op dit album best zijn charmes hebben. De donkere sound komt zo veel beter tot zijn recht.

Misschien wel het beste album ooit gemaakt door een solo artiest van de legendarische groep Wu-Tang Clan!
Alles is aan dit album klopt, geweldige beats,hele goede featurings,lyrics die je op weinig albums naar mijn mening beter zal vinden.
Ik begrijp wel dat sommige mensen dit album minder vinden dan bijvoorbeeld Only Built 4 Cuban Linx van Raekwon, Iron Man van Ghostface of Tical van Method Man.
GZA heeft een album gemaakt die je moet liggen, bij mij is dit absoluut het geval en heb dit album dan ook grijs gedraaid.
Ik kan absoluut geen beste nummer kiezen, enig minpuntje op dit album is dan toch wel het laatste nummer B.I.B.L.E die naar mijn mening het beste weggelaten had kunnen worden..
Maar dit heeft uiteraard geen enkele reden om dit album geen 5.0 te geven.
Een van de beste hiphop albums ooit.

wat een album . Die gitaar op 4th chamber is echt zo . 4 of 4,5

Verruit het beste Wu Tang solo album. De sfeer die er op dit album aanwezig is, de manier van rappen van the GZA, de vette producties en gastartiesten. Geweldig, GZA is zowiezo met M Man de beste Wu Tang lid.

Hmm vind het toch vreemd..

Dit ligt precies in mijn straatje, maar op een of andere manier doet het niet zo veel met mij.

Ik kan erg genieten van Wu-tang Clan en over de solo platen van afilliates ben ik over het algemeen erg te spreken.

De beat i.c.m. met de tekst doet me vrij weinig.

Toch staan er mooie nummers op: Cold World en B.I.B.L.E. zijn nice.

uiteindelijk vind ik het toch niet zo speciaal met totaal niet slecht. 4*

Voor mij juist de minste nummers, waarschijnlijk de reden dat ik dit helemaal geweldig vind en jij wat minder

Ik verlaag hem toch een halfje vanwege het feit dat B.I.B.L.E er niet echt tussen past, afgezien van het feit dat het erg vet nummer is

4,5* dus

De Amerikaanse rapper GZA zal deze avond zijn legendarische album Liquid Swords (uit 1995) live performen! Ook maakt GZA onderdeel uit van de hiphopsupergroep Wu Tang Clan.

Echt?

Zo staat het vermeld bij de bron.
Don't shoot the messenger
Concert Genius / Gza performing Liquid Swords in Melkweg, Amsterdam op 16 april 2011 - musicfrom.nl

Oh. Dan is het 'opendeurtrapeffect' nogal verdwenen.

Een van mijn favoriete albums allertijden, ik weet nog goed dat toen ik dit album nog niet kende, (maar wel al andere Wu-Tang albums), ik een keer de video van Shadowboxin'/4th Chamber voorbij zag komen op tv. Ik was weggeblazen, en staarde na afloop nog een tijdje ongelovig naar het scherm, nog onwillekeurig met mijn hoofd knikkend, een grote grijns op mijn gezicht.

Ik kon niet wachten tot de volgende dag, om het album te kopen in de winkel (zo ging dat toen).

Ik had bij het zien van de video niet door dat Shadowboxin' en 4th Chamber twee verschillende tracks waren. Natuurlijk hoorde ik wel dat de beat halverwege de video veranderde, maar bij de aftiteling stond alleen Genius/GZA "Shadowboxing".

Bij het luisteren in de winkel kon ik met geen mogelijkheid wijs worden uit de tracklist maar gelukkig had ik wel het geduld om het hele (weirde en creepy) intro af te luisteren, waarna de titeltrack erin kwam pompen.
Het mag duidelijk zijn dat ik weer werd weggeblazen, wat een dope track. Wat een beat, wat een flow.
Track 2 dan, Duel Of The Iron Mic, weer met magistrale intro en een van de meest duistere beats die ik ooit hoorde. Eerlijk gezegd had ik toen niet durven hopen op een Wu album dat ik nog niet kende en dat nog doper was dan wat ik al kende van de groep (36 Chambers, Cuban Linx etc)

Ongeduld maakte zich meester van mij, dit was duidelijk een van de dopeste albums die ik ooit hoorde. Nog even snel zoeken naar "Shadowboxing", het nummer dat mij naar de winkel had doen rennen. Bij de intro van track 7 bleef ik nog even hangen, weer zo'n magistrale creepy sfeer (veel sterker en sfeervoller dan de kung fu skits op andere Wu albums), en opeens hoorde ik een bekende beat. Het begon te dagen dat de Shadowboxing video uit twee samengevoegde tracks bestond, stonden die ALLEBEI ook nog op dit album? Nog een keer drukte op ik op 'next' en dat was hem al. God damn.... Meth....

Terzijde:
In die periode (midden jaren 90) was Method Man mijn favoriete MC, op de voet gevolgd door GZA. De nonchalante, natuurlijke swagger van Meth in combinatie met zijn stem en zijn flow maakte hem voor mij nummer 1, de MC die voor mij het meest de essentie van hip hop uitademde, in alles wat hij deed. Hoe hij bewoog, hoe hij keek, hoe hij zich profileerde als bijna spotlight-schuwe, rauwe, dope MC.
Hij zag er uit als het prototype van een MC. Maar in plaats van zijn looks te gelde te maken en de ster van de Wu te worden, zag je hem met rare grimassen, weerzinwekkende (gebits)fronts, en neplenzen die hem eruit lieten zien alsof hij een soort freak was. Dat maakte het alleen maar extra dope.
Zijn verses en bizarre swagger op Shadowboxing (ook in de video) zijn voor mij het hoogtepunt in zijn carriere. Ook op Wu-Tang Forever was zijn flow en swagger nog in zijn prime, zijn tweede album - god weet hoezeer ik naar dat album heb uitgekeken - was de deceptie die het einde van de glorieperiode van de Wu inluidde.

Terug naar Liquid Swords.
Vaak wordt de vergelijking getrokken met Only Built 4 Cuban Linx. Wat is het beste Wu-Tang solo album?
Het lijkt er ten eerste op dat de echte hip hop fans, de fiends die alles hebben en alles checken, en al decennia lang het genre op de voet volgen, en zoals KRS zou zeggen ‘hip hop zijn’, een lichte voorkeur hebben voor de purple tape. Deze kwam eerder in het jaar 1995 uit, eind zomer, en was zoals Ghost zei op Verbal Intercourse ‘the best product on the block’, een verrassend sterke, zelfs instant classic LP, na goede, maar niet buitengewoon solide solo platen van Meth en ODB.
Liquid Swords wist de lijn van Cuban Linx voort te zetten, maar miste denk ik de impact die Cuban Linx had. Daarentegen zijn het vaak de rockers en muziek-omnivoren die zweren bij het atmosferische en magische Liquid Swords, en minder hebben met de gangster/straat hip hop van Rae en Ghost.

Zelf vind ik het een buitengewoon moeilijke afweging. Zoals ik een paar weken geleden schreef bij Cuban Linx (gek genoeg had ik daar, net als bij Liquid Swords, nooit eerder een berichtje getypt): Cuban Linx staat gewoon bomvol met zieke tracks. Het batting-average van ‘bangers’ op die plaat is achterlijk.
Toch zijn er een aantal dingen die ervoor zorgen dat Liquid Swords stiekem mijn favoriet is. 1) GZA is een betere MC, tenminste anno 1995, dan Rae en Ghost. Sterker nog, zijn vocale en lyrische prestatie op Liquid Swords hoort, vind ik, bij de top 5 ooit. 2) De duistere sfeer op Liquid Swords heeft iets magisch. Ook in combinatie met het hoesje, en GZA’s weinig visuele, teruggetrokken rol in de Wu, als een eindbaas in een spel waarvan je tot de eindbattle alleen af en toe glimpen opvangt. 3) Argument nummer drie is doorslaggevend bij mij, ook omdat het puur subjectief is: 4 tracks van Liquid Swords (de vier eerder genoemde tracks in mijn verhaaltje hierboven)behoren voor mij tot mijn favoriete hip hop tracks allertijden, met beats waarvan ik spastisch ga rondstuiteren en flows die dat ondefinieerbare bewerkstelligen.

LL heeft hip hop IMO het best geprobeerd te definieren: die niet te onderdrukken grijns die op je gezicht verschijnt, en dat niet te onderdrukken knikken met je hoofd, als je een superdope flow hoort in perfecte combinatie met een superdope beat.

Iedereen zal weer andere tracks hebben waarbij dat in extremis gebeurt maar Liquid Swords heeft meer van die persoonlijke favorieten dan elk ander album dat ik ken.
En mede daarom is het mijn favoriete album. Niet noodzakelijkerwijs het allerbeste maar wel mijn favoriete.

Nog een laatste opmerking.

DRIE van mijn favoriete beats allertijden, waaronder Duel Of The Iron Mic, samplen verschillende stukjes uit het zelfde nummer. Ik heb het al eerder gezegd maar check even op youtube I'm Afraid The Masquerade Is Over, de lange versie YouTube - David Porter - (I'm Afraid) The Masquerade Is Over

0:05 > GZA - Duel Of The Iron Mic
5:07 > Biggie - Who Shot Ya
8:27 > LL - Ill Bomb

Het beste hip-hop album allertijden, lyricaal gezien top-notch en de donkere beats van RZA zijn ook van erg hoog kaliber. Gza's lyrical ability is second to none. Zijn gebruik van internals, multies, wordplay, imagery, similes, rijmschema's en metaforen zijn op een andere level dan 'de rest'. Ook erg tof dat GZA, Killah Priest nummer 13 van het album gunt en ook de Wu-affliate 4th disciple heeft een geweldige beat gemaakt voor dit nummer.

Grootste nadeel van het album is dat je de exacte volgorde van de songtitels moet opzoeken. De songtitels worden weergegeven in 1 groot stuk tekst waarbij de songtitles aangeduid worden in de tekst maar ze staan niet in volgorde geniaal maar ook wel klote