GZA - Liquid Swords (1995)

Een van mijn favoriete albums allertijden, ik weet nog goed dat toen ik dit album nog niet kende, (maar wel al andere Wu-Tang albums), ik een keer de video van Shadowboxin'/4th Chamber voorbij zag komen op tv. Ik was weggeblazen, en staarde na afloop nog een tijdje ongelovig naar het scherm, nog onwillekeurig met mijn hoofd knikkend, een grote grijns op mijn gezicht.

Ik kon niet wachten tot de volgende dag, om het album te kopen in de winkel (zo ging dat toen).

Ik had bij het zien van de video niet door dat Shadowboxin' en 4th Chamber twee verschillende tracks waren. Natuurlijk hoorde ik wel dat de beat halverwege de video veranderde, maar bij de aftiteling stond alleen Genius/GZA "Shadowboxing".

Bij het luisteren in de winkel kon ik met geen mogelijkheid wijs worden uit de tracklist maar gelukkig had ik wel het geduld om het hele (weirde en creepy) intro af te luisteren, waarna de titeltrack erin kwam pompen.
Het mag duidelijk zijn dat ik weer werd weggeblazen, wat een dope track. Wat een beat, wat een flow.
Track 2 dan, Duel Of The Iron Mic, weer met magistrale intro en een van de meest duistere beats die ik ooit hoorde. Eerlijk gezegd had ik toen niet durven hopen op een Wu album dat ik nog niet kende en dat nog doper was dan wat ik al kende van de groep (36 Chambers, Cuban Linx etc)

Ongeduld maakte zich meester van mij, dit was duidelijk een van de dopeste albums die ik ooit hoorde. Nog even snel zoeken naar "Shadowboxing", het nummer dat mij naar de winkel had doen rennen. Bij de intro van track 7 bleef ik nog even hangen, weer zo'n magistrale creepy sfeer (veel sterker en sfeervoller dan de kung fu skits op andere Wu albums), en opeens hoorde ik een bekende beat. Het begon te dagen dat de Shadowboxing video uit twee samengevoegde tracks bestond, stonden die ALLEBEI ook nog op dit album? Nog een keer drukte op ik op 'next' en dat was hem al. God damn.... Meth....

Terzijde:
In die periode (midden jaren 90) was Method Man mijn favoriete MC, op de voet gevolgd door GZA. De nonchalante, natuurlijke swagger van Meth in combinatie met zijn stem en zijn flow maakte hem voor mij nummer 1, de MC die voor mij het meest de essentie van hip hop uitademde, in alles wat hij deed. Hoe hij bewoog, hoe hij keek, hoe hij zich profileerde als bijna spotlight-schuwe, rauwe, dope MC.
Hij zag er uit als het prototype van een MC. Maar in plaats van zijn looks te gelde te maken en de ster van de Wu te worden, zag je hem met rare grimassen, weerzinwekkende (gebits)fronts, en neplenzen die hem eruit lieten zien alsof hij een soort freak was. Dat maakte het alleen maar extra dope.
Zijn verses en bizarre swagger op Shadowboxing (ook in de video) zijn voor mij het hoogtepunt in zijn carriere. Ook op Wu-Tang Forever was zijn flow en swagger nog in zijn prime, zijn tweede album - god weet hoezeer ik naar dat album heb uitgekeken - was de deceptie die het einde van de glorieperiode van de Wu inluidde.

Terug naar Liquid Swords.
Vaak wordt de vergelijking getrokken met Only Built 4 Cuban Linx. Wat is het beste Wu-Tang solo album?
Het lijkt er ten eerste op dat de echte hip hop fans, de fiends die alles hebben en alles checken, en al decennia lang het genre op de voet volgen, en zoals KRS zou zeggen ‘hip hop zijn’, een lichte voorkeur hebben voor de purple tape. Deze kwam eerder in het jaar 1995 uit, eind zomer, en was zoals Ghost zei op Verbal Intercourse ‘the best product on the block’, een verrassend sterke, zelfs instant classic LP, na goede, maar niet buitengewoon solide solo platen van Meth en ODB.
Liquid Swords wist de lijn van Cuban Linx voort te zetten, maar miste denk ik de impact die Cuban Linx had. Daarentegen zijn het vaak de rockers en muziek-omnivoren die zweren bij het atmosferische en magische Liquid Swords, en minder hebben met de gangster/straat hip hop van Rae en Ghost.

Zelf vind ik het een buitengewoon moeilijke afweging. Zoals ik een paar weken geleden schreef bij Cuban Linx (gek genoeg had ik daar, net als bij Liquid Swords, nooit eerder een berichtje getypt): Cuban Linx staat gewoon bomvol met zieke tracks. Het batting-average van ‘bangers’ op die plaat is achterlijk.
Toch zijn er een aantal dingen die ervoor zorgen dat Liquid Swords stiekem mijn favoriet is. 1) GZA is een betere MC, tenminste anno 1995, dan Rae en Ghost. Sterker nog, zijn vocale en lyrische prestatie op Liquid Swords hoort, vind ik, bij de top 5 ooit. 2) De duistere sfeer op Liquid Swords heeft iets magisch. Ook in combinatie met het hoesje, en GZA’s weinig visuele, teruggetrokken rol in de Wu, als een eindbaas in een spel waarvan je tot de eindbattle alleen af en toe glimpen opvangt. 3) Argument nummer drie is doorslaggevend bij mij, ook omdat het puur subjectief is: 4 tracks van Liquid Swords (de vier eerder genoemde tracks in mijn verhaaltje hierboven)behoren voor mij tot mijn favoriete hip hop tracks allertijden, met beats waarvan ik spastisch ga rondstuiteren en flows die dat ondefinieerbare bewerkstelligen.

LL heeft hip hop IMO het best geprobeerd te definieren: die niet te onderdrukken grijns die op je gezicht verschijnt, en dat niet te onderdrukken knikken met je hoofd, als je een superdope flow hoort in perfecte combinatie met een superdope beat.

Iedereen zal weer andere tracks hebben waarbij dat in extremis gebeurt maar Liquid Swords heeft meer van die persoonlijke favorieten dan elk ander album dat ik ken.
En mede daarom is het mijn favoriete album. Niet noodzakelijkerwijs het allerbeste maar wel mijn favoriete.

Deze heb ik laatste tijd weer wat vaker beluisterd. Heb er niet veel over te vertellen, alleen dat ik het een behoorlijk dope Wu album vind! Eerste 2 tracks zijn meteen echte classics, de rest is ook ziekelijk dope. Erg vette beats van RZA, misschien zelfs beter dan op OB4CL. En daarop zijn ze al geniaal. Dit album voel ik wat meer. Beter gezegd: GZA's flow ligt me vele malen beter dan die van Rae. Ik vind zijn teksten meestal ook wat beter. GZA en Deck zijn toch wel de 2 toppers van de Wu-Tang Clan.

Het hele album is dope, en de laatste track is een mooie afsluiter.

GZA zegt in het boekje van de Chess edition van Liquid Swords dat er nog een naam op de cover had moeten staan, die van RZA. Dit Liquid Swords was echt een co-productie van hen samen. RZA verzorgde de misschien wel beste beats en muziek en GZA zorgde voor de sterke teksten en een geweldige flow. De fantastische productie van RZA draagt nog meer bij aan die fraaie donkere sfeer van het album. Overigens las ik ook dat RZA die beats in zijn kelder bewaarde en dat er bij een overstroming 300 verloren zijn gegaan. Gelukkig had hij er nog meer dan genoeg, zegt GZA.

Als je ervoor gaat zitten en je begint aan dit album, dan word je na het intro gelijk de donkere sfeer van dit album ingezogen door die fantastische heavy beats en bijpassende teksten en flow. De sfeer is haast filmisch, film noir. Daarom past het fraaie artwork van de Japanse film Shogun Assassin er ook mooi bij. Grappig is dat het niet, zoals je zou denken, al eerder in het productieproces erbij betrokken was, maar er pas op letterlijk de laatste mix dag erbij werd gehaald door RZA.

Er staan letterlijk alleen maar erg goede tot fantastische tracks op dit Liquid Swords. De eerste vier nummers vind ik briljant. Je zal je album maar openen met zo'n fantastische titelsong & het Duel Of The Iron Mic. Op Gold klopt ook alles: beats, muziek, flow: fantastisch, wat een ijzersterke zeer donkere eenheid hebben ze hier gesmeed.
Eigenlijk moet ik verder maar geen favorieten noemen, dat is hier te moeilijk, zo goed is alles. Maar 4th Chamber ('You don't understand my words, but you must choose...' creepy), Shadowboxin', Investigative Reports & I Gotcha Back vind ik echt briljant.

Dit is niet alleen één van de beste, misschien wel de beste, hip hop plaat ooit. Het was hoog tijd om 'm in mijn top 10 te zetten.

Meesterwerk uit het beste jaar van de Wu-Tang. Tot ruim over de helft ook zeer geslaagd als concept album. Perfecte symbiose tussen de duistere donkere beats van RZA en de diepe vindingrijke teksten van GZA. Daarna ook nog steeds zeer goed, maar wat onsamenhangend. Investigative Reports past meer bij de stijl en sfeer van Only Built for Cuban Linx. Op I Gotcha Back hoor je duidelijk dat het een ouder nummer is en B.I.B.L.E. is geheel anders qua productie en staat daarmee los van de rest. Geen perfect album maar door het unieke geluid en de sfeer, en met Liquid Swords als een van de beste hiphop singles ooit, absoluut een mijlpaal. Misschien wel de laatste uit het gouden tijdperk van de hiphop.
5*

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Toen ik nog veel naar hiphop luisterde was de Wu-Tang Clan één van de groepen waar ik het eerst naar luisterde. Evenals alle soloprojecten van de leden van deze Clan. Daaronder ook dit album van GZA. Maar het is inmiddels als even geleden.
Het hele samurai/ninja thema zit er lekker in. Verder krijg ik ook echt een 90’s hiphopgevoel bij dit album. Sfeertje is heel goed neergezet op dit album. De beats zitten heel sterk in elkaar en hoofdrapper (want bijgestaan door een keur aan features) heeft een hele sterke stem die je echt tot aandacht verplicht. Zo lust ik mijn hiphop wel graag en mooi dit album weer eens gehoord te hebben.