The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)

Nogal platte plaat die m'n interesse in The Prodigy volledig deed overwaaien. Waar Experience toen een leuke speelse plaat was, is Jilted redelijk droog, bedeesd en expressieloos. Het is een overgangsalbum waar stilaan de rockinvloeden werden geïntroduceerd, niet zozeer qua instrumenten, dan wel qua sfeer. Nogal zeurderige klanken en weinig push.

Tracks als Voodoo People, Their Law en Poison vind ik zware afknappers, No Good, Claustrophobic Sting en voornamelijk Skylined redden de plaat nog enigszins, de rest van de tracks zijn vooral braaf en keurig naar mijn mening.

2* voor het begin van het einde van The Prodigy.

Geloof het of niet, maar mijn eerste kennismaking met the Prodigy was op een carnavalsfeest. Ik had er al geen zin in om daar naar toe te gaan, maar kon er niet onderuit.
Komt daar tussen alle hoempa-krakers opeens Out of Space uit de boxen (grapje van de DJ).
Ja, dan vind ik de muziek opeens weer erg leuk worden

Toen dit album uitkwam viel ik al snel voor de hits. Deze zorgden ervoor dat ik dit album ook aanschafte (waar ik nog steeds geen spijt van heb).

En die "carnavalskraker"? Dat hele album (Experience) kocht ik heel snel na deze, maar daar heb ik weer een stuk minder mee.....

Ik vind het een aardig album. Maar het heeft wat zwakke punten:

1. Sommige tunes duren veel te lang en hebben alleen live een impact (Their law, Break and enter)
2. Sommige stukken klinken wel erg koud en duister, dat past niet zo bij de rest van het Prodigy oeuvre. Voor sommigen zal dit een positief punt zijn.
3. Er zit wel wat filler materiaal in, One Love, Speedway en The Heat the Energy zijn toch mindere tunes.

Kortom; aardig, maar niet persé het beste album van ze.

Als men in 1990 zou beweren dat een van de meest rockende platen van de jaren 90 een dance album zou zijn, dan werd je waarschijnlijk uit gelachen of voor gek verklaard.
Wat Liam Howlett hier als project neer zet, past prima in de huidige tijd, maar 15 jaar geleden wel een grote stap in de muziekgeschiedenis.
De impact van Music For The Jilted Generation wordt zwaar onderschat.

Dit is het geslaagde huwelijk tussen Dance en Rock.
De opgejaagde generatie is de getuige.
Howlett de ceremoniemeester.
Nog zonder de hoofdrol van het vervelende neefje Keith Flint.
Die de bruiloft eind van de avond met zijn irritant gedrag verknalt.

Voor velen is dit een voorspellend vervolg op Experience, voor mij sloeg hij in als een bom.
Experience was voor mij nog teveel electronica, en de opvolger The Fat Of The Land teerde te sterk op de singles Breathe, Firestarter en in mindere mate Smack My Bitch Up.
Hier had Howlett de touwtjes strak in handen en marionet Flint deze nog niet stiekem door geknipt.
De geslaagde singles No Good, Poison en Voodoo People vormen hier nog een onderdeel van het totale eindproduct.
Ze zijn niet de dragers, maar duidelijk onderdeel van.
Knap om een album te maken die een snelle indruk maakt, waar je als het ware doorheen zapt, maar toch een blijvende positieve stempel op gedrukt staat.
Blauwdruk van de vernieuwde popmuziek.

Zonder Music For The Jilted Generation zou ik waarschijnlijk niet de moeite genomen hebben om vervolgens naar acts als The Chemical Brothers, Underworld en The Future Sound Of London te luisteren.
Duidelijk een verbreding van mijn muzikale horizon.

Engeland bevind zich nog steeds in een crisis John Mayor zit nog steeds opgescheept met de nalatenschap van Margret Tatcher en de Britse jeugd (voor een groot deel werkeloos en geen uitzicht op verbetering) verliest zich in grootschallige Rave's en uitbundig alcohol en vooral drugsgebruik.
Als remedie hiertegen is het Britse parlement van mening dat de "Rave cultuur" aan banden moet worden gelegd en dat er een verbod moet komen op de grootschalige (illiegale) Rave's.

The Prodigy gebruikt dit verbod om een album temaken tegen de Major regering met een duister, scherp, hard en zwaar album waarbij ze de controverse niet uit de weg gaan.

Music for the Gilted Generation is een "Dance" album met een statement, waar experience een geweldige Break-Beat, Jungle plaat was die voornamelijk gedragen werd door de sterke composities is Music For the Gilted Generation vooral een verduistering/vernieuwing van de Rave-Muziek met een boodschap.

Op dit album laat The Prodigy veel meer invloeden uit andere muziek binnen Hip Hop komt in beeld door veelvuldig gebruik van loodzware Bass-lines, uit de rock geschiedenis word veelvulldig gesampled oa in Voodoo People zit een sample van Very Ape van Nirvana, Grunge invloeden in Their Law.
Ook uit de filmwereld word druk inspiratie gehaald geluids fragmenten en quotes uit oa The Lawnmower man (Intro), Smokey and the Bandit (Their Law), Star Wars (Full Throttle) en Poltergeist III (The Heat (The Energy) geven het album kleur.

De intergratie van Rock in Dance of visa versa was toen al niets nieuws meer de "uitvinders" hiervan zijn wel The Stone Roses en de eerste adaptors hiervan Primal Scream, maar om het te combineeren met een duidelijk politiek standpunt was weer wel even wennen voor de Britten.

Music For the Gilted Generation is een album dat bruist van de energie en of dat nu positieve of negatieve energie is dat maakt eigenlijk weinig uit. Het is een zeer dynamisch en overweldigend album dat een aanklacht is tegen de heersende klasse. Hoe je het ook bekijkt het is de Punk van eind jaren 90.

Dit album maakte de weg vrij voor oa leftfield, Goldie en Underworld om albumlange statements te maken.

4.5*

Weer eens beluisterd na al die jaren. Even snel wat kleine opmerkingen plaatsen.
This IS the pulsating rhythmical remedy!

Het is een geweldig album en ik werd er volledig door overrompelt toen het uitkwam.
Nu terugluisterend na al die jaren, ben ik nog steeds volop aan het rocken op het beste dance-album dat werd uitgebracht toen de rave-scene eigenlijk al langzaam aan het wegebben was.
Het album is overladen met de anti-autoritaire punk en hiphop invloeden, maar is een volwaardig rave-album.
Het nummer dat me 28 jaar geleden naar het album bracht was No Good (Start The Dance) met zijn breakbeats en is voor mij misschien nog steeds het beste dancehallnummer ooit gemaakt.

Waar het album echt volop z'n top bereikt mijns inziens is in Voodoo People. Hiervoor al vele malen beschreven door anderen, inclusief over Nirvana sample en meer.
Andere hoogtepunten zijn Break & Enter, Poison en Claustrophobic Sting

Waarom geen 5 sterren? Hoewel alle 13 nummers enorm van elkaar verschillen, zijn er in dit 78 minuten durende opus ook een aantal mindere goden . Ze hadden een paar van deze 'fillers' eruit kunnen halen, om het perfect te maken.