The Prodigy - Music for the Jilted Generation (1994)

De eerste single, One Love, beloofde niet veel goeds. Howlett sloot zich vervolgens echter een paar maanden in z'n kamer op met als resultaat één van de beste dance platen ooit, fantastisch. Hoogtepunt : Voodoo People

Voor mij is dat Poison; het nummer waarvoor het gezegde 'uit je dak gaan' lijkt uitgevonden...

Wat is er trouwens mis met 'One Love' ? zeker als je 'Experience' goed vindt...

Vind het een slap aftreksel van het gemiddelde Experience nummer

Die Beats...die noise-geluiden....3-werf

Ook fantastisch inderdaad. Vooral dat stukje "the pressure... the pressure (drums) BOOM!"

Een van de beste albums die ik ooit gehoord heb. Geniaal.

In dit album zijn de nummers gemiddeld het langst, die tijd is goed besteed aan opbouw in nummers.

Ik vind dat de geniale hand van Liam Howlett toch te zien is in One Love, vooral in hoe die beat erin komt na 2 minuten.

Voodoo People is ook mijn favoriet van deze plaat, net daaronder No Good (man o man, na 56 seconden, iedereen weet wat ik bedoel ) en net daar weer onder Poison, Their Law en Break & Enter.

Jammer dat de andere nummers wat minder zijn (imo)

Zitten jullie ook al vol spanning op hun volgende te wachten (die er nu toch echt schijnt aan te komen)? Hoewel ie eigenlijk alleen maar kan tegenvallen...

Nieuwe komt deze zomer uit. Always Outnumbered, never outgunned gaat ie heten. En dit alles nadat Liam Howlett bekend had gemaakt dat hij niet tevreden was over 'baby's got a temper'. Dus de lat ligt hoog

Baby's got a temper vond ik eigenlijk best wel een slap nummer. Alleen de clip was leuk. Maar goed dat hij er zelf ook niet tevreden over was anders kon dat album wel eens tegen gaan vallen.

Baby's Got a Temper was inderdaad niets. Dat nieuwe album komt er nu al 2 jaar lang "binnenkort" aan, volgens mij zitten de mannen met een gigantisch tekort aan inspiratie.

Een goed album net als the fat of the land en terwijl ik echt van dance houd (meer rock/metal). The prodigy kan ik echter wel waarderen (behalve die zenuwachtige Experience plaat dan).

Favoriete nr op deze cd: Claustrophobic Sting
3,5*

Andere goede en gevarieerde dance naar mijn mening: Leftfield!

Geweldige plaat inderdaad. Favorieten: Poison en het olijke 3 Kilos.

Nogal platte plaat die m'n interesse in The Prodigy volledig deed overwaaien. Waar Experience toen een leuke speelse plaat was, is Jilted redelijk droog, bedeesd en expressieloos. Het is een overgangsalbum waar stilaan de rockinvloeden werden geïntroduceerd, niet zozeer qua instrumenten, dan wel qua sfeer. Nogal zeurderige klanken en weinig push.

Tracks als Voodoo People, Their Law en Poison vind ik zware afknappers, No Good, Claustrophobic Sting en voornamelijk Skylined redden de plaat nog enigszins, de rest van de tracks zijn vooral braaf en keurig naar mijn mening.

2* voor het begin van het einde van The Prodigy.

Ik sta paf.

Ah, ik snap het al, we hebben het waarschijnlijk over een verschillend album of zo. Dit heeft namelijk niets met Music for the Jilted Generation te maken.

Het is maar wat je gewoon bent denk ik. Het is best flauwe muziek als je het zo terughoort, en zelf in vergelijking met de muziek van toen is het allemaal nogal lauw.

En net zoals Faithless en Praga Kahn wordt The Prodigy ook gewaardeerd bij rockgezinde mensen, getuige enkele posts hierboven (en 't is verder ook een algemeen fenomeen), dus die interesse moet in ieder geval van ergens komen. Als je een beetje aandachtig naar het album luistert, is de reden ook niet echt moeilijk te ontdekken.

Grappig, al die verschillende meningen over Experience en Jilted. Ik vind de eerste ook speels, maar tegelijkertijd nogal rommelig. Jilted is naar mijn mening één van de beste dance (bij gebrek aan betere benaming) platen ooit gemaakt. Zo'n vette productie, zulke briljante nummers!!! (Voodoo, No Good, Speedway)

Ik hoor trouwens nieamdn over fat of the land. Betekent dit dat jullie die (op Breathe, Smack my Bitch en nog twee nummers) ook errug tegen vonden vallen? Ik vind # 3 namelijk ontzettend overschat!!!!

Zowel 2 als 3 can ik wel waarderen, ik vind ze niet veel voor elkaar onderdoen. Maar ik ben dan ook geen "dance" liefhebber. Ik houd over het algemeen meer van rock en metal. (en ja op het 3de album zitten wat meer rockinvloeden)

Ik zie dat ik hier het woordje niet ben vergeten, ik houd dus niet echt van dance.

Ik vind Fat of the Land wel aardig, maar het is niet geen klassieker zoals 2 of evt. 1.

is dit wel een klassieker dan...?? het is toch allemaal echt begonnen met Experience en dat is naar mijn idee de echte "klassieker"

Naar mijn mening niet

Enkele klassieke nummers, maar het album vind ik geen klassieker.

Poison....wat werden mijn ouders gek van mij toen ik het album kocht. Want 'Poison' moest gewoon hard over de destijds nieuwe stereo van hen

Liam Howlett is achteraf slechts tevreden met 6 nummers van dit album. Hij zei niet welke maar bijna zeker is wel dat iig Break & Enter, Voodoo People, Poison en No Good eronder vallen.

want?

Slechts 6 nummers? Opmerkelijke uitspraak...

Slechts ?

De laaste drie brengen ze uit als singles met de eerste zijn ze vaak concerten begonnen. Aangezien Liam Howlett ontzettend egoistisch is en muziek voor zichzelf maakt kan je met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid deze nummers noemen.