Black Sabbath - Master of Reality (1971)

Haha, soortgelijke avond beleefd! Zie Sabbaths The End.

Vanavond in Birmingham in het stadion van voetbalclub Aston Villa het afscheidsconcert van zowel Ozzy Osbourne solo als Black Sabbath, deze keer mét drummer Bill Ward aan boord. Eerder deze week zag ik op Insta wat foto's van de groep langskomen, geschoten bij de laatste voorbereidingen.
Mijn Google nieuwsfeed brengt het ene na het andere bericht van de Britse pers zoals de BBC, en dan vooral de lokale pers uit Birmingham. Over de tijdelijke winkels die er in Birmingham verschijnen, interviewtjes met fans, etcetera etcetera. Het afscheidsoptreden schijnt dan ook goed te zijn voor de lokale economie. Voor 27 eurootjes kun je bovendien online live meekijken, maar ik sla over.

Waarom dit bericht bij dit album? Op Discogs staat een leuk portret van een dame, mede-eigenaresse van een platenperserij in Austin, Texas, die Master of Reality spaart in zoveel mogelijk versies.
Waarom dit haar favo is ten opzichte van haar kennismaking met de groep via voorganger Paranoid, wordt helder uitgelegd: "The music they created on Master Of Reality became even deeper and more thunderous than before. The album is also defined by its sharp contrasts." Ja, goed samengevat.

In mijn geval vond ik Paranoid een herhaling van zetten ten opzichte van het debuut, met niet alle composities even geslaagd. Met Master of Reality echter vervolgde de ontwikkeling weer. Een gewoonte die ze met ieder volgend album volhielden, tot en met Heaven and Hell uit 1980. Een volgend album betekende steevast een volgende vernieuwing/verandering ten opzichte van de voorganger. In de jaren '80 werden de ontwikkelingen kleiner, maar met de bezettingswijzigingen was er ook toen toch steevast steeds iets veranderd, zij het meestal niet in stijl. Wat dat betreft waren de jaren '70 bij de groep veel avontuurlijker.

Net als de Amerikaanse ontdekte ook ik het oude werk pas later, ik in de jaren '80 en zij in de jaren '90. Leuk om te merken hoe je dan tot dezelfde conclusies komt.

PS Vanmiddag zie ik deze incomplete all-star groepsfoto langskomen.

Met Master of Reality maakte men in mijn beleving het meest donkere album die de heren in de jaren 70 componeerde. Het telt tevens de meest fraaie ballad - namelijk Solitude - in het oeuvre van de band.
Ben het met RonaldjK eens dat de jaren 70 vanuit muzikaal oogpunt het meest creatieve en tevens meest afwisselende decennium betreft van Sabbath.
Hoewel de (meeste) platen met Dio en Martin uiteraard prima zijn wisten de heren optimaal gebruik te maken van de seventies, vanwege alle opkomende muzikale invloeden. Zelf eerst trendsetter, en na enkele jaren sijpelden er wat prog,- symfonische en zelfs hier en daar wat proto-thrash (hallo Symptom of the Universe) elementen door.
Het debuut is simpelweg charmant voor mij, want de Britse variant van de blues en gitaarsolo's die Iommi uit zijn gitaar tovert, zijn voor mij niet te weerstaan.
Hetzelfde jaar nog wisten de heren eigenhandig een nieuw en tevens loodzwaar genre te creëren, om vervolgens bij tijd en wijle te stoeien met opkomende subgenres.

Hoewel het debuut als persoonlijk favoriet nog bovenaan staat heeft Master of Reality met de jaren aan kracht gewonnen.

Het is jammer maar helaas weer een legendarisch idool van vroeger overleden.
Het doet me denken aan mijn grootse held David Bowie , de een brengt nog een prima album uit, de ander geeft nog een afscheidssconcert.
Hij was iemand waar je echt om kon lachen, dat had Herman Brood ook.
Alleen vond ik Herman Brood muzikaal niks voor mij en Ozzy geweldig.
Het leven is niet oneindig.

Sinds mijn uitgebreide recensie van vorig jaar is Master of Reality alleen nog maar verder gaan groeien in mijn waardering. After Forever is van de zes lange nummers de enige die ik net een tikje minder vind, maar de rest is eigenlijk allemaal geweldig. De tweede helft vind ik daarbij stiekem eigenlijk nog sterker dan de eerste (en die bevat Sweet Leaf en Children of the Grave, moet je nagaan!). Waar Paranoid de beste eerste helft van eender welke Sabbath-plaat bevat, is het voor mij Master of Reality dat de beste tweede helft kan voorleggen. Met name Solitude gevolgd door Into the Void is een weergaloze slotakte.

Solitude staat op een fantastische plek op de tracklist, het nummer is weergaloos.
Tussen het loodzware materiaal vormt het zeer een zeer fraai contrast en laat met name Iommi in volle glorie horen. Het fluitwerk van de beste man verraad misschien wel zijn korte flirt met Jethro Tull in 1969.
In ieder geval, het nummer behoort voor mij tot de 5 beste songs door Sabbath gecomponeerd.

Had het album in jaren niet gehoord, toen ik het op cd aanschafte. Kon de tekst van Solitude en die van de andere nummers nog meestal woordelijk meezingen. Ja, heerlijk buitenbeentje in hun werk met naast de genoemde fluit die jazzakkoorden!

Met Planet Caravan op voorganger Paranoid stoeide Iommi al met een fluit en hoewel een heerlijke song, wisten de heren met Solitude een dergelijke invalshoek verder te perfectioneren.
Met Changes zou de band nog een ''ballad'' componeren, hierna was de pret op dat vlak eigenlijk op.
Dat is jammer, want men bewees ook met wat rustiger songmateriaal tot grote hoogten te kunnen stijgen.

'Fluff' is anders ook rustig. Er zit alleen geen zang in. 'She's Gone' en 'It's Allright' van 'Technical Ecstasy' ook rustige stukken. Verder doken er afwijkende nummers als 'Who Are You', 'Supertzar' en 'Breakout' op, op de albums hierna.

Dat zijn allemaal wel afwijkende songs maar geen van allen ademt de sfeer van die drie ballad achtige songs. Ik vind het ook een drietal, en de songs waar jij aan refereert kennen voor mij een andere invalshoek.

Ja, die paar nummers zijn wel enig in hun soort. Net zoals 'Laguna Sunrise' geen 'Orchid' is, ademt toch een andere sfeer uit.

Ik ga hier volmondig mee akkoord.

Als je wil meedoen aan de Artiesten KO's #6: Black Sabbath (Ozzy Era), wees welkom!