menu

Black Sabbath - Master of Reality (1971)

mijn stem
4,00 (408)
408 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal / Rock
Label: Vertigo

  1. Sweet Leaf (5:06)
  2. After Forever (5:27)
  3. Embryo (0:28)
  4. Children of the Grave (5:16)
  5. Orchid (1:31)
  6. Lord of This World (5:26)
  7. Solitude (5:02)
  8. Into the Void (6:11)
  9. Weevil Woman '71 * (3:00)
  10. Sweet Leaf [Studio Outtake Featuring Alternative Lyrics] * (5:04)
  11. After Forever [Studio Outtake Instrumental] * (5:20)
  12. Children of the Grave [Studio Outtake Featuring Alternative Lyrics] * (4:36)
  13. Children of the Grave [Studio Outtake Instrumental] * (6:01)
  14. Orchid [Studio Outtake with Tony Count-In] * (1:40)
  15. Lord of This World [Studio Outtake Featuring Piano & Slide Guitar] * (5:37)
  16. Solitude [Studio Outtake Intro with Alternative Guitar Tuning] * (3:45)
  17. Into the Void * (6:24)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 34:27 (1:15:54)
zoeken in:
4,5
gar
Ik zit er aan te denken om de 2cd Deluxe te gaan kopen bij Bol.com die in 2014 is verschenen. Ik heb momenteel de Castle release uit 1996 in huis (1 CD) Kan iemand mij vertellen hoe de geluidskwaliteit is van die Deluxe uitvoering? Beter dan de Castle release?

avatar van Edwynn
4,5
Geen idee. Puristen mogen graag Vertigopersingen affakkelen. Ik vind het allemaal best en houd het bij mijn Castle cd's'. De 96 versies zijn echt uitstekend.

4,5
gar
Edwynn schreef:
Geen idee. Puristen mogen graag Vertigopersingen affakkelen. Ik vind het allemaal best en houd het bij mijn Castle cd's'. De 96 versies zijn echt uitstekend.


De 96 versie die ik in bezit heb klinkt ook prima. De nieuwe versie is een 2 CD en bevat bonustracks. En als die 2 CD versie beter zou klinken is het misschien waard om deze te gaan kopen.

avatar van lennon
3,0
Deze plaat begint veel belovend, al vind ik de gitaar echt klinken alsof t van een bootleg komt. Dat vind ik al sinds ik het nummer kan (van verschillende bronnen) maar het nummer zelf is lekker!

Kant a kan me veel meer bekoren dan kant b, ook al wordt t nergens slecht. Toch vergelijk je met de 2 voorgangers, en dan moet je gewoon concluderen dat het niet zo sterk is als die 2, maar zeker nog de moeite waard!

avatar van EttaJamesBrown
3,5
Mannenrocknrollmeteenstrakkespijkerbroekbiertjeindehandenshaggietussendelippenenhetvolgendebiertjekomteralweeraan.

avatar van lennon
3,0
EttaJamesBrown schreef:
Mannenrocknrollmeteenstrakkespijkerbroekbiertjeindehandenshaggietussendelippenendevolgendebiertjekomteralweeraan.


DandenkiktochmeeraanStatusQuoeigenlijk

Cured

avatar van EttaJamesBrown
3,5
lennon schreef:


DandenkiktochmeeraanStatusQuoeigenlijk


Dat is ook waar, maar sloot niet aan bij hetgeen ik gisteravond op had staan.

avatar van Johnny Marr
4,5
Wat blaast dit album toch nog steeds alles aan flarden. Heerlijke stonerplaat. Ik zou willen zeggen dat het hun beste is maar dat kan ik ook zeggen van het debuut, Paranoid en Sabbath Bloody Sabbath.

avatar van Bartjeking
4,0
Eigenlijk zijn de eerste zes platen állemaal raak. Deze maand stond een mooi artikel in Mojo Magazine n.a.v. hun naderende afscheid als band. En oh, elke keer als ik een plaat van ze draai heb ik spijt dat ik niet naar hun concert in het Ziggo Dome ben geweest. Maar goed, de muziek is er nog en deze plaat behoort tot de absolute rockklassiekers. Riff na Riff genieten.

avatar van Kronos
5,0
Van die eerste zes klassiekers hadden wij vroeger Paranoid en deze. Waarschijnlijk is dat de reden waarom die twee albums mijn favorieten zijn uit Black Sabbath's beginjaren.

avatar van lennon
3,0
Ik verlaag de score voor deze plaat toch naar 3.

Gisteren de 2 voorgangers gespeeld, en die zijn echt een stuk sterker naar mijn mening.

Deze is zeker niet oninteressant maar heeft de pech die 2 broers te hebben.

avatar van Lau1986
4,5
Ik vind dit toch een heerlijke plaat. De opener is gelijk al een geweldig nummer. Hoogtepunt van deze plaat is Children of the Grave. De nummers erna mogen er echter ook zijn, Lord of this World is ook genieten. Eigenlijk gewoon een topplaat.

avatar van ASman
5,0
Voor mij is het altijd een beetje wikken en wegen tussen deze en het debuut wanneer de titelstrijd voor mijn favoriete Black Sabbath wordt uitgevochten.
Nu ja, eigenlijk zijn de eerste 6 albums met Ozzy consistent sterk en kende de Dio-periode eveneens zijn hoogtepunten.

avatar van lennert
4,5
Kijk, nu komen we ergens! Waar ik me bij Paranoid lichtjes heb geërgerd aan kleine momenten, is Master Of Reality een compleet schot in de roos. Children Of The Grave zal vanuit de Ozzy-era altijd wel een van mijn favorieten blijven, maar dat Solitude zo mooi zou zijn, had ik niet voor mogelijk gehouden. Extra wonderbaarlijk omdat Ozzy op dat nummer ook gewoon oprecht mooi zingt. Het moge in ieder geval duidelijk zijn waar een band als Blood Ceremony inspiratie moet hebben opgedaan als je dat nummer hoort. Wat mij betreft een veel beter album dan de eerste twee.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Paranoid
3. Black Sabbath

avatar van RuudC
4,5
Fijn album! Er gaat minder aandacht naar blues en psychedelica en dat maakt Masters Of Reality een stuk directer. Er staan heel fijne songs op, maar toch hoor ik liever het wilde van Paranoid. Op dit album staan een flink aantal pareltjes en daardoor vindt deze plaat regelmatig de weg terug naar de speler. Wat is een muziekcollectie toch ook zonder After Forever, Solitude en Into The Void? Black Sabbath is heerlijk op dreef hier. De muziek is volwassener en meer metal. Children of the Grave doet mij dan stiekem weer weinig.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Masters Of Reality
3. Black Sabbath

2,5
Alleen Sweet Leaf, Children of the Grave en Into the Void zijn goed. De rest is zeer en zeer matig.

avatar van bennerd
4,5
shrink1972 schreef:
Alleen Sweet Leaf, Children of the Grave en Into the Void zijn goed. De rest is zeer en zeer matig.

Oei, die doet pijn. Voor mij de fijnste Sabbath-plaat in een reeks heel fijne platen.

avatar van Kronos
5,0
Toch ook wel mijn favoriet. De jongens van Black Sabbath hebben hun vroegste stijl hier helemaal tot in de puntjes geperfectioneerd.

avatar van Johnny Marr
4,5
Ik kan echt niet kiezen tussen hun eerste vijf platen. Allemaal even geniaal. Toch een prestatie hoor.

avatar van Kronos
5,0
Hier is Sabbath de best geoliede machine ooit. Alle onderdelen zijn perfect op elkaar ingewerkt waardoor het volle potentieel aan pk's kan losbarsten. Even kuchen en dan gaat het van start met de monsterrif van Sweet Leaf. Alright now! Won't you listen! Een dik half uur genieten van onverwoestbaar edelmetaal.

99/100

avatar van davyvdp
4,5
Hier heeft Kyuss dus zijn mosterd vandaan gehaald. Hail Sabbath! :bow:
Dit album is een echt meesterwerk. 5*

avatar van LucM
4,0
De twee voorgangers vind ik iets beter maar het is een sterk album met sterke, zware riffs met Children of the Grave als hoogtepunt. Black Sabbath heeft in de eerste helft van de jaren '70 duidelijk zijn beste werk geleverd.

avatar van Zagato
4,0
De afgelopen tijd heb ik me weer eens in Black Sabbath verdiept. Hoewel voor mij de 2 albums met Ronnie James Dio het absolute hoogtepunt blijven moet ik toegeven dat de periode met Ozzy ook een ruime hoeveelheid pareltjes heeft opgeleverd. Daarbij heeft Ozzy iets unieks, zijn vaak een beetje rare timing, zijn energieke frontmanschap en nasale voordracht. Master of Reality is een zwaar solide album waar eigenlijk geen zwakke broeders op staan.

pRvQ
Gaf hier een man dan zijn eerdere dikrif gestalte.

De dikrif als levenswijze in je vroegere fase.

Heer en meester van je algehele werkelijkheid.

Een kunst op zich, het meest simpele vaak het lekkerst.

Een paar gedempte open snaren, wat goed geplaatste akkoorden.

Eigenlijk de dingen die elke beginner wel gelijk kan spelen, zie ze maar eens tot een sprekend geheel aan elkaar te vlechten.

Zat muziekgroepen van relatief legendarische status die nog nooit echt een dikrif hebben gebakken.

Toch vind ik hem hier, alles in beschouwing genomen, nog lang niet zo sterk als op het latere werk.

avatar van Johnny Marr
4,5
Waar is de tijd dat deze nog in m'n top 10 stond. Blijft één van de hardste beukplaten ooit though Die intro alleen al.

avatar van milesdavisjr
3,5
Een redelijke opvolger van Paranoid maar persoonlijk heb ik toch wat minder met dit plaatje in vergelijking met zijn voorganger laat staan het debuut. Het speelse bluesy karakter van het debuut (wat bij Paranoid ook al een stuk minder was) blijft grotendeels achterwege. Sweet Lead vind ik maar een saai nummer ondanks de zware riff. After Forever vind ik een stuk sterker, voor mijn gevoel wat afwisselender en een lekkere drive. Embryo voegt wat mij betreft niks toe, omdat als een nummer van 0.28 seconden toe te voegen aan de schijf vind ik onbegrijpelijk, laat het dan als intro dienen, in een nummer geïncorporeerd. Children of the Grave dendert door en valt op door het drumwerk. Orchid is sfeervol, vormt een akoestisch intermezzo maar is ook niet meer dan een niemendalletje,. Lord of This World, zwaar en log en ligt voor mijn gevoel wat in het verlengde van Sweet Leaf, desalniettemin wel wat beter. Solitude heb ik altijd een van de beste songs gevonden van Sabbath, omdat het contrast zo groot is met het zwaardere materiaal. Het nummer vind ik van een prachtige schoonheid. De song ademt, is mysterieus en mooi gearrangeerd. Into The Void is een goede afsluiter maar kan mij niet de volle lengte boeien, dat zal te maken hebben met de wat ongeïnteresseerde zanglijnen van Ozzy, die indruk laat hij in ieder geval op mij achter. Zo streep ik nummers weg die voor mijn gevoel niks toevoegen, vind ik Sweet Leaf en Lord of This World wat saai en hou je vier nummers over die prima te pruimen zijn. Kortom, de lijn van de eerste twee schijven wordt wat mij betreft niet doorgezet, een dikke voldoende derhalve.

avatar van milesdavisjr
3,5
geplaatst:
De heren hadden er begin jaren 70 zin in, het arbeidsethos van de band lag hoog. De mannen hadden geproefd van het succes en het ijzer moest gesmeed worden. Master of Reality ligt wat in het verlengde van voorganger Paranoid maar kan mij niet over de hele lengte boeien hoewel er wel degelijk enkele juweeltjes op staan. Sweet Leaf is degelijk maar kent enigszins dezelfde signatuur als Iron Man en boeit mij niet de hele lengte. After Forever doet dat dan weer wel, wat kent dit nummer toch een fijn ritme. Echter het schijfje bevat ook 2 niemendalletjes als Embryo en Orchid, dit materiaal voegt naar mijn gevoel maar bitter weinig toe. Waar Planet Caravan een hoogtepunt vormde op Paranoid doet Solitude dat voor mij op deze worp. Wat een sfeervol geheel, een prachtige song in al zijn eenvoud. Children of the Grave vormt een ander hoogtepunt, wat een denderende groove zeg, nu weet je direct waar alle stonerrock bands hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Zo is Master of Reality een solide opvolger van Paranoid maar is het hier en daar ook wat wisselvallig. Echter enkele hoogtepunten tillen het geheel iets boven zijn voorganger.

Tussenstand:

1. Black Sabbath
2. Master of Reality
3. Paranoid

avatar van Kronos
5,0
geplaatst:
milesdavisjr schreef:
Echter het schijfje bevat ook 2 niemendalletjes als Embryo en Orchid, dit materiaal voegt naar mijn gevoel maar bitter weinig toe.

Beide zijn sfeervolle intermezzi die als rustpunt en contrast fungeren en dragen zo bij aan het geheel. Embryo is tegelijk ook een heerlijk intro van Children of the Grave. Orchid opent de tweede kant van de lp en is al een voorsmaakje van de verstilde eenvoud die verderop in Solitude wordt uitgewerkt.

Onmisbare 'niemendalletjes'.

avatar van Deranged
5,0
geplaatst:
Zo heb ik dat ook altijd ervaren.

Smaakvolle inleidingen die eigenlijk gewoon bij de nummers horen die er op volgen.

5,0
Master of Reality betekent een verdere breuk met de bluesinvloeden, en kenmerkt zich als een echte grondlegger voor de metal. De riffs van Iommi zijn duister en zwaar. Dit komt goed naar voren in een van mijn favoriete nummers van Black Sabbath ooit: Children of the Grave. Het begint met het basriedeltje, gevolgt door de riff. Het percussiewerk van Bill Ward vind ik ook uitstekend - het geeft de gejaagdheid aan het nummer. Een andere favoriet is Solitude, ik kan mij nog herinneren dat ik na de eerste keer luisteren het idee had dat er een gast vocalist dit in had gezongen, bleek het toch Ozzy te zijn. Het is een sfeervol nummer dat naar mijn idee op gelijk hoogte staat met Planet Caravan van die andere kraker van de band. Persoonlijk ben ik altijd fan van korte instrumentale stukken op een album, geen noodzaak natuurlijk, maar op dit album dienen ze mooi als intro van het opvolgende nummer. Wat ook wel gewaagd is vind ik het nummer Sweet Leaf, dat openlijk gaat over drugsgebruik - nogal not done in die tijd, ironisch genoeg gezien sinds de jaren '60 er veelvoudig gebruik van werd gemaakt, echter moest de schijn hoog gehouden worden dat het niet zo was. Het kuchje is dan ook hilarisch.
Na lange tijd op 4,0* gestaan te hebben, verhoog ik deze naar 5,0*. Het is een ongekende classic, grondlegger van een genre, inspiratie voor velen. Paranoid is voor mij toch nog de nummer 1, maar ik ben blij dat ik ze beiden met plezier kan draaien.
Afsluitend lyrics van mijn favoriet, met hun boodschap: Make love, not war - blijkt maar weer dat het satanisme dat ze werd verweten veelal ver te zoeken is.

So you children of the world
Listen to what I say
If you want a better place to live in
Spread the word today
Show the world that love is still alive
You must be brave
Or you children of today
Are children of the grave

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Master of Reality
3. Black Sabbath

Gast
geplaatst: vandaag om 15:37 uur

geplaatst: vandaag om 15:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.