The Boys Next Door - Door, Door (1979)

Eerste muzikale bijdrage van Nick Cave, is niet te vergelijken met zijn latere werk met The Birtday Party en The Bad Seeds.
Wel een leuk album.

Toch maar mijn stem verhoogt naar een 4, nadat ik deze plaat eens heb geluisterd met koptelefoon op. Goede garage/wavepop met De Stem!

Eigenlijk wel vreemd dat dit album met dezelfde muzikanten als The Birthday Party werd gemaakt. Heeft muzikaal weinig gelijkenissen. De zang blijft natuurlijk wel herkenbaar.
Volgens mij heb ik dit album ooit nog voor een gulden!! ergens uit een aanbiedingenbak gevist.

Doet me bij vlagen erg aan Roxy Music denken. Vooral bij Brave Exhibitions en The Voice klinkt Cave als Brian Ferry.

Nu je het zegt, hoor ik inderdaad ook Ferry er in terug.
Is me voorheen nooit opgevallen.

Toch hoor ik hier ook wel wat van Nick & en the bad Seeds in terug, maar het is inderdaad opmerkelijk dat het zoveel afwijkt van The Birthday Party. Af en toe doet het me ook wel wat denken aan Joy Division, maar dan op Prozac, omdat het toch wat luchtiger klinkt.

En met het Nummer Roman, Roman, zijn ze toch weer redelijk actueel. Als ik de tekst goed verstaan heb gaat het namelijk over Roman Polanski die met zijn smerige handen niet van een 13-jarig meisje af kon blijven. Al met al een behoorlijk goede plaat, maar totaal anders dan het ontzettend rauwe geluid wat ze met The Birthday Party zouden laten horen.

Toevallig op de kop getikt bij Sounds in Venlo. Als Cave liefhebber moet ik dit natuurlijk ook in huis hebben. En ik moet zeggen deze plaat valt zeker niet tegen. Roman, Roman en Shivers vind ik voorlopig de uitschieters.

Dit is het oudste werk van Cave dat ik heb en ik vind hem toen al getuigen van veel klasse.

Mick Harvey was een groot fan van Roxy en Nick Cave wilde uiterlijk graag Bryan Ferry imiteren (zie later ook hoes van Kicking Against the Pricks).

Schoolvrienden beginnen een bandje en schrijven eigen werk, geïnspireerd door hun muzikale helden. Een begin als dat van talloze andere groepen. Vervolgens is deze debuutplaat prima - al schijnt de zanger 'm terugblikkend strenger te beoordelen. Maar wie had kunnen voorspellen dat Nick Cave met The Birthday Party en later The Bad Seeds de vlucht zou nemen die hij nam?

Ik zeker niet. Hier doe ik alsof het 1 mei 1979 is en ik het vandaag verschenen Door, Door van The Boys Next Door uit Melbourne uit een platenbak vis en meeneem. Zes nummers op kant 1, vier op 2. In mei '79 worstelde ondergetekende met huiswerk en een gapende open toekomst. Vermoedelijk had deze plaat met de diverse stemmingen prima gepast bij mijn puberbrein, maar ik kende het niet.

De achterzijde van de hoes toont vijf heren met hun voornamen. Naald in de groef... Het gitaarintro van opener The Nightwatchman heeft weg van wat Sex Pistols' Steve Jones deed in Pretty Vacant en verderop klinkt een melodieus oe-hoeeee-hoe-koortje, terwijl de groep stevig speelt. Brave Exhibitions is eveneens zo'n lekker scheurend uptempo liedje, gelardeerd met saxofoon.
Daarna gaat met Friends of My World het tempo omlaag en hoor ik echo's van Roxy Music. De zanger heeft een aparte stem, relatief laag en krachtig, tevens capabel om hogere regionen te beklimmen.
The Voice is sneller en tegelijkertijd licht met een dansende saxofoon, het punkachtige Roman Roman (Bartjeking vermeldde vier berichten hierboven wie hier wordt bezongen) bevat weer een koortje en in Somebody's Watching fraaie en snelle new wave/postpunk met rollende drumfills, plus... aaaah-pap-pap-koortjes!
Kant 2 opent met After a Fashion. Swingend, dansbaar, een licht-neurotisch gitaarlijntje á la Roxy Music, zij het in een eigen jasje. Meer neurose én een onvervalste driekwartsmaat in Dive Position, waarna ik in I Mistake Myself dankzij de gitaarpartijen aan Siouxsie and the Banshees moet denken. Mijn grootste favoriet is het afsluitende Shivers. Eerst een stemmige piano, dan een tweetal gitaarlijnen door elkaar en de zanger die kalmer zingt dan op de vorige nummers. Bijna als een crooner en het werkt ook nog.

Terug naar 2024, waar ik op de routekaart kijk van mijn reis door new wave. Die kwam vanaf The Pop Group, de band die in 1980 in Engeland grote indruk zou maken op Cave & co.
Op mijn afspeellijsten ontbraken zowel een track van de eerste als van de tweede langspeler van het Amerikaanse (Wayne County and) The Electric Chairs. Dat wil ik inhalen. Terug naar februari 1978 als het debuut van The Electric Chairs verschijnt.