menu

AC/DC - Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976)

mijn stem
3,62 (264)
264 stemmen

Australiƫ
Rock
Label: Atlantic

  1. Dirty Deeds Done Dirt Cheap (3:46)
  2. Ain't No Fun (Waiting 'Round to Be a Millionaire) (6:57)
  3. There's Gonna Be Some Rockin' (3:14)
  4. Problem Child (5:43)
  5. Squealer (5:12)
  6. Big Balls (2:39)
  7. R.I.P. (Rock in Peace) * (3:35)
  8. Ride On (5:47)
  9. Jailbreak * (4:41)
  10. Love at First Feel * (3:05)
  11. Rocker * (2:46)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 33:18 (47:25)
zoeken in:
avatar van Ronald5150
3,5
Simpel en pakkend rock album van AC/DC, eigenlijk precies zoals we gewend zijn van de Australische rockers. Opener en titelnummer "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" bevat direct weer de heerlijke riffs van de gebroeders Young, ondersteund door een solide ritmesectie en die krachtige stem van Bon Scott. Hoe meer ik naar de eerste albums van AC/DC luister hoe vaker ik moet concluderen dat Scott een veel betere zanger is dan Brian Johnson, de latere zanger van AC/DC. Verder staat "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" vol met recht-toe-recht-aan rockers, zonder veel franje, maar het ligt allemaal zo lekker in het gehoor. Overigens erger ik me wel aan het infantiele nummer "Big Balls". Ik hoef niet te horen over het scrotum van de heer Scott of AC/DC of van wie dan ook. Maak er dus ook geen nummer over. Ongetwijfeld grappig bedoeld, maar het bereikt bij mij het tegendraadse effect. Dit nummer skip ik dus ook steevast. Afsluiter "Ride On" is daarentegen weer heerlijk. Iets rustiger dan dat we van AC/DC gewend zijn, maar diep onder water een lekkere blues vibe. Kortom: gewoon weer een puike plaat, ondanks dat ene smetje.

avatar van gigage
3,0
Erg onevenwichtig album. Een song als Problem Child is veel steviger dan Squeeler, het melige Big Balls en de bluestune There's gonna be some rockin'. Op zich niet erg, maar ik hoor Bon Scott toch graag tot het uiterste gaan. Bij aint no fun komt dat ook nog niet erg uit de verf. Blijven over de bekendere tracks (Rocker, Problem Child) die je ook op het live album If you want Blood tegenkomt en de titeltrack. Ik snap wel dat dit album niet in de States werd uitgebracht. Weinig klassiekers dus die je in huis moet hebben.

avatar van west
4,0
Een onevenwichtig album? Dit is een klassieke mix van bluesrock en hardrock, die ik prima in balans vind. Bon Scott zingt hier dus op allerlei manieren, maar steeds erg sterk. Angus speelt natuurlijk geweldig en de band staat hier al als een huis. Big Balls is melig is en past er niet zo bij, maar bijvoorbeeld de 2 bekendste songs Dirty Deeds Done Dirt Cheap & Problem Child, de 2 fraaie bluesnummers Ain't No Fun (Waiting 'Round to Be a Millionaire) & Ride On en hardrock nummer Squeeler zijn erg sterk. Ik vind dit een erg prettig plaatje en zet het graag op.

avatar van ZAP!
4,5
De (onrechtstreekse) inspiratie voor Big Balls zou trouwens van Chuck Berry komen, zoals een Ding-a-ling, maar Great Balls of Fire comes to mind, also...

Vind de afwisseling hier heel fijn, er zit geen misser tussen, ook Big Balls niet, want dat gaat gewoon over dure feestjes... Ook Ride On is een serieus lekker nummer.

Een nette 9.

P.s. dit vind ik een minstens even leuke hoes, die ik ken van vroeger (cd-uitgave, was dat).

avatar van RonaldjK
4,5
Opnieuw zet MusicMeter (punt En El!) de Australische cover bij een album, net als bij voorganger High Voltage. De plaat die in de nazomer van ’76 in Nederlandse platenbakken (En El!!) terechtkwam was deze, een prachtige, eigenzinnige hoes van de ontwerpers van Hipgnosis.

Samen met een maatje was ik begin jaren '80 bezig om eerdere albums van AC/DC te ontdekken. Het tweede (Europese) album stelde bepaald niet teleur.
De titelsong is een heerlijke midtempo rocker met een grommend koortje in het refrein; de titel bleek een probleem om te vertalen. Daarna Love at First Feel, met een shuffle die aan glamrock herinnert.
Hierboven las ik de meningen over de tekst van Big Balls. Toen wij de plaat voor het eerst hoorden, moesten we hard lachen, pubers die we waren. Met de oren van nu valt op hoe Scott hier met een kak-aristocratisch accent zijn quasi-opschepperige verhaal doet; de man had een gave om teksten met een knipoog te schrijven en juist dat vind ik nu zo leuk.
De track sluit abrupt af, waarna onmiddellijk Rocker eroverheen knalt, een effect dat op streaming verdwijnt door die ene seconde stilte. Kant A sluit af met Problem Child en man, dát ging me toch over ons: “And my mother hates me!” Dat ging zeker op als ze de stop eruit draaide en ik opeens in de stilte zat, om daarna boos naar beneden te stormen en ‘m er weer in te draaien. Puberstrijd… Als de song voorbij is, begint ie weer om langzaam te worden weggedraaid; simpel maar erg effectief.

Kant B opent met het ietwat slappe There’s Gonna Be Some Rockin’, wat ik jaren later bij Jovink & De Voederbietels tegenkwam als ’t Geet Hier Spoken. Die hertaalde versie bracht me terug naar het origineel, waardoor ik deze plaat herontdekte.
Daarna Ain’t No Fun Waiting Round To Be a Millionaire. Ik schrijf dit de dag nadat de postcodeloterij alwéér niet op mijn adres is gevallen, maar toen leerden we de zinnen “I got holes in my shoes, I got holes in my teeth, I got holes in my socks, I can’t get no sleep” lachend uit het hoofd. Bovendien subtiel-knap opgebouwd naar het snellere tweede deel.
Ride On. Hoorden wij een ingetogen bluesje? We waren verbaasd, lekker was het wél! Mooie tekst en solo ook.
Met Squealer komen we aan het einde van de plaat. Wat ons toen vooral opviel was het soleren van Angus Young, die ten opzichte van de vorige plaat duidelijk vooruit was gegaan. Dat merkte je al op eerdere nummers, hier valt het helemaal op. Wat me nu pas opvalt is de four-to-the-floor-beat. Dat is echt niet gedaan om discofans te winnen, juist daardoor wordt er opnieuw zo sterk een climax opgebouwd.

Heerlijk plaatje, qua productie identiek aan voorganger High Voltage. De band maakte duidelijk progressie met heftiger uitbarstingen (Rocker, Problem Child, Squealer) tot gevolg. De humor is nog sterker aanwezig en dit alles tesamen levert eerlijke rock ‘n’ roll op van een vijftal dat keihard werkte, met altijd met een knipoog naar de luisteraar.

Gast
geplaatst: vandaag om 08:19 uur

geplaatst: vandaag om 08:19 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.