AC/DC - Dirty Deeds Done Dirt Cheap (1976)

Ik vind beide covers oerlelijk.
Bon Scott met popeye-armen

Een van de beste AC/DC platen. Alle albums die zij maakten met Bon Scott als frontman zijn absoluut de moeite waard, en hoogtepunten in de geschiedenis van de hard rock. 'Big Balls' is fantastisch, en ook 'Ride On' (geen ballad, maar wel iets heel anders dan we gewend zijn van AC/DC) is prachtig.

Lijkt meer op 'n kippepootje met 'n keurmerk erop.

Net nog een paar clips bekeken. Bon Scott was stapel.

Lang leve Wikipedia

Ik ken een iets andere uitgave met andere titels en volgorde. Maar goed, de essentie blijft hetzelfde. Lekkere AC DC rock met op deze plaat een opvallend leuke tekst in Big Balls. De heren hebben hier het kunstje onder de knie en komen met een eigen sound en imago goed voor de dag. Sqealer, Problem Child, Big Balls en het titelnummer zijn mijn favo's hier.

Heerlijk album met lekkere nummers.

There's Gonna Be Some Rockin', Rocker, Problem Child en Dirty Deeds mijn favorieten op deze

Prachtig album van AC/DC met nog een lekker ruwe en ongepolijste sound toen nog. er zijn van die dagen dat voor mijn gevoel dit het beste album van hun is, soms kan ik van dit album het meest genieten van AC/DC dus, want hij gaat nog regelmatig in de speler. Powerage draai ik echt het meest en dat is voor mij dan daadwerkelijk hun beste album,maar deze plaat doet daar maar erg weinig voor onder vind ik.

Versta altijd Dirty Deeds Done With Sheep

Zal aan mij liggen

Eén van meest grappig ACDC albums, qua titels en teksten.

je kan onmogelijk stil blijven zitten bij ene nummer als jailbreak

super!

Voor ACDC begrippen een erg afwisselend album.

Heb deze twee maal, australische en europese versie.

Volgens mij is Love At First Feel niet op een Australische cd te vinden.
Dat maakt de Europese versie eigenlijk ook wel uniek.

Mijn tweede echte AC/DC album! En wat voor 1!
Echt geweldige cd, al is mijn tracklist iets ander dan die van MuMe.
Van DDDDC tot Squealer allemaal toppers.

Een hele dikverdiende 4* voor dit album!

Weet iemand of de Australische cd ook remasterd is ?

Ik kom overal alleen de Europese tegen.

Zou het niet weten, maar maakt het veel uit dan? Als m'n fondsen wat vetter zijn wil ik zeker achter die cd's aan (Ebay!), want dat zijn de originele uitgaves. De vroege Bon Scott-era AC/DC-cd's die makkelijk verkrijgbaar zijn zijn met uitzondering van Highway To Hell allemaal verbasterd. Powerage is zelfs in geen enkele juiste versie op cd te krijgen.

Heerlijke plaat dit. Doet mij denken aan toen ik met mijn maten aan auto's of motoren aan het sleutelen was toen ik begin 20 was. Na die tijd met een biertje nog even nakletsen over wat we gedaan hadden, en over de technische problemen waar we tegenaanliepen. En dan met dit album op de draaitafel op de achtergrond. Legendarische tijden waren dat, waar ik met weemoed aan terugdenk. Dit album wekt bij mij dat gevoel het meeste op. Heerlijke blues hardrock staat hierop, die vooral tijdloos is en er altijd wel ingaat. Goede plaat dit.

Van het Scott-tijdperk vind ik dit de minst geslaagde. Het is me allemaal net even niet vet genoeg.

Ride on!

Hmm AC/DC met een heerlijk glas Whiskey bij mijn zij! Is het leven niet mooi? Voor mij is dit het interessantste album, heerlijk bluesy en ondeugend!

Erg lekker album vind ik dit. Afgelopen week tijdens woon/werk verkeer heb ik hem steeds afgespeeld in de auto.

Het begint gelijk groots met de toch wel machtige titeltrack. Daarna een wat bluesy nummer met Ain't No Fun. En daarna een echt rock en roll nummer in de vorm van There's Gonna Be Some Rockin' , prachtig nummer vind ik dat, en misschien wel het beste nummer van deze plaat.

Daarna komt het hardste oftewel het meest stevige nummer van deze plaat met Problem Child. Dat nummer veraad al een beetje de voorbode op wat er ging komen voor album in 1977. Squealer is ook een mooi duister nummer met een lekker pakkende riff.

Dan komt voor mij het minst goede nummer met Big Balls, beetje speels nummer waar je echt van moet houden. Ook de kinderstemmen, of zo klinkt het tenminste houd ik ook beslist niet van op dit album.

Maar het album sluit wel weer super af met Ride On, lekker relaxt en rustig bluesy nummer vind ik dat.

In zijn totaliteit een erg lekker album die mij vooral terug doet denken en verlangen aan vroeger tijden. Ze hebben echter later laten horen dat ze nog veel beter en vooral ruiger kunnen spelen dan op dit album, maar dit is vooral jeugdsentiment en nog steeds altijd erg genietbaar. Een mooie hardrock kennismaking ook vooral, vooral de lekkere bluesy kant ervan.

AC/DC - DIRTY DEEDS DONE DIRT CHEAP

Titelnummer: Goede opener, bevat alle AC/DC eigenschappen: heerlijke riff van Angus Young, Bon Scott zijn zang.

Love at First Feel: Goed nummer.

Big Balls: AC/DC is terug met een lachwekkende titel en tekst na She's Got Balls. Niet slecht.

Rocker: Een echte rocker dit nummer, staat ook op het live-album If You Want Blood. Hardste nummer op deze plaat.

Problem Child: Ik snap niet waarom ze deze ook bij Let There Be Rock bijgevoegd hebben... Goed nummer dat ze ook regelmatig live speelden toen. Een tekst waar vele pubers zich wel in kunnen vinden denk ik

There's Gonna Be Some Rockin': Typisch AC/DC nummer in de stijl van het High Voltage album.

Ain't No Fun: Het zelfde gevoel als bij het vorig nummer.

Ride On: Rustig, bluesy nummer. Hoogtepunt van dit album.

Squealer: Mooie afsluiter voor Dirty Deeds Done Dirt Cheap.

Minste studioplaat uit de Bon Scott-era, maar zeker geen slechte. Op de andere staan er naar mijn gevoel iets meer hoogtepunten.

Weer een prachtig plaatje van onze oude down under vrienden. Wederom met sublieme en hilarische teksten van bon. Bon die bij het eerste nummer in de huid van een zielenknijper kruipt. Big balls waar bon staat op te scheppen over zijn klokkenspel. Aint no fun prachtige woordspelingen. Of ride on waar we een gevoelige bon horen. Met prachtige gevoelige solo's van angus. Bon Scott was gewoon een sublieme tekst schrijver. Ac/dc had daardoor mijn inziens een extra wapen in hun bezit. Bonn was welliswaar nou niet bepaald de beste zanger. Maar door zijn humor oprechtheid juiste gevoel, en intonatie wist hij zich met gemak te handhaven in de voorste linies van de rock buizzz. Een unieke persoonlijkheid en daarbij ook nog eens een symphatieke kneris ha. One of a kind die Ronald Belford scott.
De gebroeders young zijn natuurlijk ook weer volop aanwezig. Ik zou ze bijna vergeten ha. Net als de rest van de band. Kortom weer een lekker plaatje van AC/DC

Dirty Deeds, Problem Child en Ride On zijn klassenummers. Big Balls en Rocker vind ik niet geweldig. De rest is lekker bluesy, maar nog niet echt opzienbarend. Het klinkt allemaal goed, een stukje beter dan High Voltage ook, maar slechts bij een paar nummers spatten de vonken er echt van af. Ze waren nog sterk in ontwikkeling hier. Het kon nog scherper, korter, krachtiger. Maar prima opmaat naar hun finest hour, Let There Be Rock.

Idem als wat ik bij High Voltage schreef: 'Ain't No Fun' en 'There's Gonna Be Some Rockin'' met de Let There Be Rock of Powerage opnamekwaliteit, en die nummers swingen de pan uit...
(Nu ook trouwens, maar goed, de klank is niet wat hij zou moeten zijn.)

Uistekend album van Ac/dc.
Alleen vind ik de zwakste nummers in tegenstelling tot de meesten hier:
R.I.P. (rock in peace)
Big Balls
Ride On

Heerlijke plaat is dit. Ik heb de rerelease. Ik vind Rocker en Problem Child heerlijke nummers. Niet moeilijk, gewoon rocken. Ook Big Balles doet het goed.

Simpel en pakkend rock album van AC/DC, eigenlijk precies zoals we gewend zijn van de Australische rockers. Opener en titelnummer "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" bevat direct weer de heerlijke riffs van de gebroeders Young, ondersteund door een solide ritmesectie en die krachtige stem van Bon Scott. Hoe meer ik naar de eerste albums van AC/DC luister hoe vaker ik moet concluderen dat Scott een veel betere zanger is dan Brian Johnson, de latere zanger van AC/DC. Verder staat "Dirty Deeds Done Dirt Cheap" vol met recht-toe-recht-aan rockers, zonder veel franje, maar het ligt allemaal zo lekker in het gehoor. Overigens erger ik me wel aan het infantiele nummer "Big Balls". Ik hoef niet te horen over het scrotum van de heer Scott of AC/DC of van wie dan ook. Maak er dus ook geen nummer over. Ongetwijfeld grappig bedoeld, maar het bereikt bij mij het tegendraadse effect. Dit nummer skip ik dus ook steevast. Afsluiter "Ride On" is daarentegen weer heerlijk. Iets rustiger dan dat we van AC/DC gewend zijn, maar diep onder water een lekkere blues vibe. Kortom: gewoon weer een puike plaat, ondanks dat ene smetje.

Heb hier nog een(vrij unieke) australische persing van, vond het destijds een sterke plaat.

blijft mijn favo ac/dc album, gewoon stuk voor stuk allemaal lekkere meezinger. mijn favorieten zijn there's gonna be some rockin' en big balls