Klaus Nomi - Klaus Nomi (1981)

Man, wat is dit briljante muziek. Denk jaren '80, Duits, Kraftwerk, Queen, Electro-rock en een pure klassieke opera sopraan. Ik heb dit pas ontdekt en het staat me geweldig aan. Een vreemd soort Duits gay-expressionisme, maar oh zo briljant.

Wow... de eerste noten staan nu op vanaf vinyl. 'Uiterst cool dit!' is mijn eerste indruk. Daarna (bij het volgende nummer) ook wel even wennen, maar het heeft zeker wat. Eerst maar eens afluisteren...

Het nummer 'You Don't Own Me' heeft trouwens precies dezelfde melodie als 'Zeg Maar Niets Meer' van André Hazes. Beide uit 1981 volgens mij. Op dit album staan J. Madara en D. White genoemd als schrijvers van het nummer. Google zegt me dat dat een schrijvers/producers duo uit Philadelphia is/was. En ik maar denken dat 'Zeg Maar Niets Meer' een echt Hazes nummer was. Zo zie je maar weer: een mens leert elke dag.

Na de plaat afgeluisterd te hebben kom ik tot de conclusie dat het zeker een erg aparte plaat is. Genre Pop / Avant-Garde is als je het ziet staan een hele rare combi, net 2 tegengestelde en toch voor deze plaat wel een goede omschrijving. Het heeft poppy elementen, maar is geen popmuziek. Eigenlijk is de omschrijving van Jacob wel duidelijk genoeg, maar om een echt beeld te krijgen zal je dit toch echt zelf moeten luisteren. Ik denk dat veel luisteraars moeite zullen kunnen hebben met de zang. Ik ben er zelf nog niet helemaal uit. Ik moet dit nog maar eens een aantal keren beluisteren. Interessant vind ik het wèl.

ha ik moet lachen om deze zwitser.

doet me denken aan Antony (van the Johnsons)

Voorzover ik weet is het origineel van Lesley Gore, uit 1964. Maar de versie van The Blow Monkeys is ook redelijk bekend, vanwege Dirty Dancing.

Een vriend van me liet me de documentaire The Nomi Song zien en dan ga je de beste man toch in een heel ander daglicht zien. Hij was z'n tijd best ver voor uit:

The Nomi Song @ IMDB

Ja heerlijke baas dit. Ook een beetje eng, maar dat is wel fijn.

Lightning Strikes is briljant. Net als The Cold Song. Uniek talent deze man.

The Cold Song is al genoeg reden voor 4 sterren.
Ik was Nomi kwijt, blijkt overleden aan de ziekte met een korte naam, een van de eersten.

Een zeer opmerkelijke plaat. Klaus Nomi lijkt verder te gaan met opera in pop/rock waar Nina Hagen in der tijd eindigde. Klaus Nomi is een bijzonder geconstrueerd album met foute synthesizers, sterke glam-rock invloeden en ijzersterke vocalen. Het hoogtepunt voor mij is Total Eclipse hoewel de plaat consistent sterk is.

'Klaus Nomi' bevat minder space-geluidjes dan op opvolger Simple Man. Geen idee of die afwezigheid de reden is, maar kant A van de LP ging een beetje geruisloos aan me voorbij. Gelukkig las ik hierboven de Hazes-connectie. Als Nederbelg ken ik enkel 'Zij Gelooft in Mij' en 'Een beetje verliefd.' En ik lach me soms nog een breuk vanwege die lege barkruk in de drukke discotheek. Terug naar Nomi's 'You don't Own Me'. Leuk nummer dat voorborduurt op de gemakzuchtige woordspeling ”Will they know me ... Nomi" uit het voorgaande nummer ’Nomi Song’.

Voor hoogtepunten - niet vocaal want die zijn er doorlopend op dit album - moet ik de plaat omdraaien. 'The Cold Song' zou niet misstaan hebben op de soundtrack van A Clockwork Orange. Maar vooral hierna volgen mijn twee favorietjes. 'Waisting my Time' is versneden disco-pop. Stijlvolle gitaarpartijen hebben de traditionele plaats ingenomen van het meer klassieke disco-instrumentarium. De song krijgt hierdoor een erg luisterbare softrockabilly-dimensie.

When the toeters en bellen are marching in, wordt de luisteraar getrakteerd op 'Total Eclipse': een heerlijke over-the-top pastiche van stijlen. Hier lijkt Nomi door de afwisseling tussen zijn 'nomale' stem en zijn sopraan een duet met zichzelf te zingen. Geen toeval dat mijn all-time favourite artist dit nummer als een echt duet gecoverd heeft.

In 'Nomi Chant' gebeurt niks en de titel van dit instrumentaaltje is dus misleidend. De slotaria 'Samson & Delilah' klinks zoals het hoort: klassiek en plechtig. Maar dat is buiten het slotakkoord gerekend, waar stoom lijkt te ontsnappen uit een mafketel.

Rosenstolz & Marc Almond - Total Eclipse

Earlyspencer: de lege barkruk in de drukke discotheek is geen domme fout of iets dergelijks, maar juist uitstekend verklaarbaar vanuit de tekst. Hij houdt de plaats immers vrij voor een meisje dat hem, zo blijkt later, in de steek heeft gelaten.

Een grote overgang bij mijn reis door new wave: eind november 1981 verschijnt zowel werk van de Engelse skagroep The Beat als van de Duitser Klaus Nomi. Ik hoorde hem destijds op de radio en vond hem qua zowel muziek als verschijning... raar of zelfs eng.

Als debuutalbum Klaus Nomi verschijnt, is hij al 37 jaar. Klaus Sperber wordt in 1944 het Beierse Immenstadt im Allgäu geboren. Zijn carrière begint met allerlei baantjes in Berlijn, de countertenor zingt bovendien in een discotheek. In 1973 vertrekt hij naar New York, neemt er zanglessen, adopteert de naam Nomi en treedt er op in clubs. Daar wordt hij ontdekt door David Bowie, die hem als achtergrondzanger meeneemt naar diens optreden bij Saturday Night Live.
Geïnspireerd door de kleding van Bowie kiest hij voor eenzelfde soort pak. Bovendien komt hij in contact met onder anderen Andy Warhol en musici uit de New Yorkse new wave (onder meer Debby Harrie en Chris Stein van Blondie), van wie Kristian Hoffman met hem aan muziek gaat werken. Kortom, hij is al enigszins bekend als in 1980 zijn eerste single Keys of Life verschijnt, het jaar erop de opener van Klaus Nomi.

Het album is een vreemde mix van eigen werk: Keys of Life en Wasting My Time van hemzelf, Nomi Song en Total Eclipse voor hem geschreven door Hoffman. En er is een bonte mengeling aan covers met soms kitschachtig effect.
In die laatste categorie vallen Lightning Strikes (1965) van Lou Christie, The Twist (1960) van Chubby Checker, You Don't Own Me (1963) van Lesley Gore en The Cold Song (1691) uit opera King Arthur van Henry Purcell. Na het voor hem geschreven instrumentale Nomi Chant sluit de plaat af met de live met symfonieorkest opgenomen aria Samson and Delilah (1877) van Camille Saint-Saëns, waar Nomi zich ontdoet van alle glitter en hoorbaar uit het hart musiceert. Het eindigt in echo's van straatgeluiden, waarbij de zanger terugkeert in de coulissen.

Beweren dat dit apart is, is een understatement. Anders dan toen kan ik het wel waarderen, al blijft het evenwicht tussen kunst en kitsch wankel met You Don't Own Me als minst pakkende voorbeeld. Toch slaat de weegschaal in Nomi's voordeel uit.

Volgende halte in het land van new wave is van geheel ander kaliber, zij het eveneens in de VS vervaardigd: Damaged van punkgroep Black Flag.