Klaus Nomi - Klaus Nomi (1981)

Een zeer opmerkelijke plaat. Klaus Nomi lijkt verder te gaan met opera in pop/rock waar Nina Hagen in der tijd eindigde. Klaus Nomi is een bijzonder geconstrueerd album met foute synthesizers, sterke glam-rock invloeden en ijzersterke vocalen. Het hoogtepunt voor mij is Total Eclipse hoewel de plaat consistent sterk is.

'Klaus Nomi' bevat minder space-geluidjes dan op opvolger Simple Man. Geen idee of die afwezigheid de reden is, maar kant A van de LP ging een beetje geruisloos aan me voorbij. Gelukkig las ik hierboven de Hazes-connectie. Als Nederbelg ken ik enkel 'Zij Gelooft in Mij' en 'Een beetje verliefd.' En ik lach me soms nog een breuk vanwege die lege barkruk in de drukke discotheek. Terug naar Nomi's 'You don't Own Me'. Leuk nummer dat voorborduurt op de gemakzuchtige woordspeling ”Will they know me ... Nomi" uit het voorgaande nummer ’Nomi Song’.

Voor hoogtepunten - niet vocaal want die zijn er doorlopend op dit album - moet ik de plaat omdraaien. 'The Cold Song' zou niet misstaan hebben op de soundtrack van A Clockwork Orange. Maar vooral hierna volgen mijn twee favorietjes. 'Waisting my Time' is versneden disco-pop. Stijlvolle gitaarpartijen hebben de traditionele plaats ingenomen van het meer klassieke disco-instrumentarium. De song krijgt hierdoor een erg luisterbare softrockabilly-dimensie.

When the toeters en bellen are marching in, wordt de luisteraar getrakteerd op 'Total Eclipse': een heerlijke over-the-top pastiche van stijlen. Hier lijkt Nomi door de afwisseling tussen zijn 'nomale' stem en zijn sopraan een duet met zichzelf te zingen. Geen toeval dat mijn all-time favourite artist dit nummer als een echt duet gecoverd heeft.

In 'Nomi Chant' gebeurt niks en de titel van dit instrumentaaltje is dus misleidend. De slotaria 'Samson & Delilah' klinks zoals het hoort: klassiek en plechtig. Maar dat is buiten het slotakkoord gerekend, waar stoom lijkt te ontsnappen uit een mafketel.

Rosenstolz & Marc Almond - Total Eclipse