Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

Lloyd Cole and the Commotions: how we made Rattlesnakes.

Toen ik deze plaat ten tijde van de release liet horen aan een vriend die mijn muzieksmaak deelde, zei hij: "Dit zou een geweldige debuutplaat zijn als het niet gewoon een geweldige plaat-zonder-meer was, want het klinkt zó volwassen dat het lijkt alsof deze jongens al járen platen maken." En zo is het precies, ook 35 jaar later. Lou Reed meets The Byrds, zoiets, met teksten propvol literaire en popculturele verwijzingen maar zó sardonisch gebracht dat het nergens pretentieus wordt, en met een sound die nog steeds heerlijk en helder is, met dank aan de produktie die geen spatje gedateerd is. Toen een dikke favoriet, nu nog steeds een muzikale oase uit de jaren 80, en dat ik Rattlesnakes nèt geen 5* geef is omdat kant 2 na Charlotte Street enigszins inzakt – er staat geen enkel slecht nummer op, maar zelfs de beste van de laatste vier tracks vind ik nog minder dan de minste van de eerste zes (en die eerste zes vind ik zelfs zó goed dat ik werkelijk niet weet welk nummer ik het "slechtst" vind). Maakt niet uit, als geheel blijft dit een formidabel album.
        Na de vinylversie heb ik deze plaat later in z'n eerste CD-release gekocht, met de vier bonustracks Sweetness, Andy's babies, The sea and the sand en You will never be no good. Daarmee is het één van de weinige CD's waarvan de bonustracks echt wat toevoegen en ook het niveau van het oorspronkelijke album zeer dicht benaderen (en in het geval van The sea and the sand zelfs overstijgen wat LP-kant 2 betreft). En één van mijn meest teleurstellende aankopen ooit was de eerste CD-versie van Paul Youngs No parlez omdat daar de walgelijk opgerekte 12"-versies van Come back and stay en Wherever I lay my hat (that's my home) op stonden in plaats van de originele (single-)versies; ik zou er dan ook op tegen moeten zijn dat op Rattlesnakes hetzelfde is gebeurd met (mijn favoriete track) Forest fire, maar met die 40 extra seconden gitaarsolo ben ik hier juist bijzonder blij.

Klopt helemaal wat je hierboven schrijft, BoyOnHeavenHill. Ik heb deze onlangs ook weer eens gedraaid en het viel me ook op dat deze allerminst gedateerd is gaan klinken. Fris, sprankelend, helder, mooie melodieen en teksten die ergens over gaan. Ik vind de omschrijving 'Lou Reed meets the Byrds' wel aardig gevonden, want de rinkelende gitaren geven een meerwaarde aan Cole's uit duizenden herkenbare stem, die in de verte inderdaad wel iets van Lou Reed weg heeft.

Nog steeds een prachtplaat, die werkelijks niets aan kracht heeft ingeboet. Nummers als Perfect skin, Forest fire, Heartbroken en de titeltrack kan ik de hele dag wel blijven horen. En ja, ook ik kocht de LP en later de CD, en vind die laatste vanwege de bonustracks en de iets verlengde versies van enkele tracks inderdaad een meerwaarde hebben. Met Paul Young ging het bij mij trouwens ook precies zoals jij beschrijft. Daar hadden ze inderdaad beter de LP-versie op CD kunnen zetten...

[quote]dazzler schreef:
RATTLESNAKES 1984

Ik kocht de twee eerste van Lloyd en zijn Commotions
gelijktijdig in 1985 en ik draaide ze ook graag na elkaar.

Rattlesnakes blijft na al die jaren meer dan overeind.
Deze plaat had een groot retrogehalte tussen al dat synthpop
en new wave geweld uit de eerste helft van de jaren 80.

Mooie en herkenbare combi ook; OMD en Lloyd Cole!

johan de witt
Ik heb je misschien heel misschien een beetje gestalkt.
Maar daardoor heb ik dit album wel ontdekt ( vooral omdat onze smaak nogal overeenkomt)

Het doet me ergens denken aan The Smiths en toch ook weer totaal niet ( de stem)
Het gitaarwerk is echt on point hier. Goede alt- pop liedjes met inhoud.
Perfect skin is hele goede shit.
4,5*

Sterk debuut dat Lloyd nooit meer heeft overtroffen.

Nu, in 2023, staat deze plaat nog als een huis...

Rattlesnakes is een heerlijk verfijnd indierock album. Beïnvloed door o.a. de poëzie van Bob Dylan en de scherpte van het post-punk genre, weeft dit album ingewikkelde melodieën en introspectieve teksten tot een boeiend tapijt. De jangly gitaren en pulserende ritmes creëren een nostalgische sfeer, die zowel melancholie als een sprankje hoop oproept. Ik ervaar "Rattlesnakes" als een bitterzoete reis die een onuitwisbare indruk achterlaat.

Lastig om 2 favoriete nummers aan te wijzen als ik er wel 6 in kan vullen. Perfect Skin, Speedboat, Rattlesnakes, 2CV, Forest Fire en Are You Ready To Be Heartbroken? Allemaal geweldig en afkomstig van een tijdloos goed album uit de eighties. De zang van Lloyd Cole is de kers op de taart.

Al 40 jaar oud en toch klinkt het als een fris debuutalbum uit 2024.
Over tijdloos gesproken. Wat een classic.

Vandaag precies 40 jaar geleden kwam dit prachtige debuutalbum uit. Ik was 17 en kocht binnen een maand een nieuwe plaat want de eerste had ik al grijsgedraaid. Vanaf toen beloofde ik mezelf: van deze artiesten ga ik alles 'doof' kopen wat ze in de toekomst uitbrengen. Want als je zo'n debuutplaat kunt maken moet je wel heel erg je best gaan doen om shit te maken. Ik heb me aan de belofte gehouden. Geen spijt van. Lloyd Cole heeft nooit troep gereleased. Het is jammer en ook wel begrijpelijk dat iedereen het maar blijft hebben over zijn debuut, want inmiddels heeft Lloyd een prachtig oeuvre opgebouwd die ik zeer waardeer. Voor de jeugd die van gitaarmuziek houdt en nog nooit van Lloyd Cole heeft gehoord: probeer dit tijdloze en nog steeds fris klinkende album!
Beste songs: nummer 1 t/m 10.

Van het bovenstaande bericht van Jasmin is geen woord gelogen