menu

Lloyd Cole & The Commotions - Rattlesnakes (1984)

mijn stem
3,95 (276)
276 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Polydor

  1. Perfect Skin (3:10)
  2. Speedboat (4:34)
  3. Rattlesnakes (3:24)
  4. Down on Mission Street (3:43)
  5. Forest Fire (4:33)
  6. Charlotte Street (3:50)
  7. 2CV (2:50)
  8. Four Flights Up (2:31)
  9. Patience (3:35)
  10. Are You Ready to Be Heartbroken? (3:03)
  11. Are You Ready to Be Heartbroken? [Demo] * (2:09)
  12. Perfect Skin [Demo] * (3:26)
  13. Glory [Live] * (2:30)
  14. Beautiful City [Live] * (3:44)
  15. Charlotte Street [Live] * (3:40)
  16. Sweetness [Live] * (2:43)
  17. 2CV [Live] * (2:58)
  18. Patience [BBC Radio Session] * (3:21)
  19. Forest Fire [BBC Radio Session] * (4:14)
  20. Speedboat [BBC Radio Session] * (3:59)
  21. Rattlesnakes [BBC Radio Session] * (3:36)
  22. The Sea and the Sand * (3:03)
  23. You Will Never Be No Good * (2:40)
  24. Andy's Babies * (2:53)
  25. Glory * (2:39)
  26. Sweetness * (2:52)
  27. Beautiful City * (3:38)
  28. Jesus Said * (3:14)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur: 35:13 (1:32:32)
zoeken in:
avatar van dazzler
5,0
RATTLESNAKES 1984

Ik kocht de twee eerste van Lloyd en zijn Commotions
gelijktijdig in 1985 en ik draaide ze ook graag na elkaar.

Rattlesnakes blijft na al die jaren meer dan overeind.
Deze plaat had een groot retrogehalte tussen al dat synthpop
en new wave geweld uit de eerste helft van de jaren 80.

Perfect Skin is de perfecte opener.
Een zacht kreunende Cole debiteert op een mooie gitaarriff.
Dit heet 24 karaatse radiopop met een scheutje zonneschijn.

Heel dit album klinkt als de zon in een goed glas wijn.
Daar zorgen de aangenaam spinnende keyboards voor.
Op Speedboat bijvoorbeeld, een nummer met twee snelheden.

En op Rattlesnakes praten de strijkers een hartig woordje mee.
Dansen op teksten boordevol slimme metaforen, schalkse studentenpop.
Een vleugje Dexy's Midnight Runners soms (zelfde producersduo).

Down on Mission Street is het enige nummer waarin gepast
een donderwolk voorbij de zon schuift, het nummer dat de doorsnee
new waver onder mijn klasgenoten mee over de streep kon trekken.

Forest Fire was een beetje een moeilijke tweede single
(tussen Perfect Skin en Rattlesnakes), maar het blijft wel een meesterwerkje.
Zeker in zijn lange (op CD terug te vinden) versie.

Like a forest fire ... it's a simple metaphore for a burning love ...

Charlotte Street vind ik het zwakste broertje van de plaat.
Muzikaal iets te licht op de hand ... neigt wat naar de harmonica
van Pogue James Fearnley ten tijde van Red Roses for Me.

2CV is een miniatuurtje ... een nummer dat je meeneemt
naar de singer songwriter generatie van eind jaren 60, begin jaren 70.
En geef toe, die titel alleen al maakt het verschil.

Four Flights Up ligt in het verlengde van de bonustracks.
Lijkt op een vluchtig b-kantje, al sijpelt ook iets door van Dylans rijmelarij.

Patience vind ik intrigerend, een nummer dat met zijn vrouwelijke backings
en zijn soulvolle beat aan Prefab Sprout doet denken.
Lloyd Cole vertoeft in het juiste gezelschap.

En dan eindigt zo'n relatief korte plaat met het absolute meesterwerk.
Are You Ready to Be Heartbroken (had toch een single moeten zijn zeker)
in een meesterlijk arrangement gegoten, boordevol gevoelige snaren
en met strijkers en keyboards die langzaamaan doodbloeden.

What will it take to get that smile off of your face ...

Opvolger Easy Pieces (what's in a name) was volgens de critici
een iets te doorzichtige kopie van dit hoogst aangename debuut.
Met meer klemtoon op de blazers en een iets vlakkere productie.

Debuteerden The Smiths in 1984 met een soort grootstad mix
van folky gitaren en new wave thematiek, dan bracht Lloyd Cole
een haast pastorale variant op die sixties gitaar revival.
Samen rond het kampvuur met The Commotions.

Prefab Sprout, Big Country, The Smiths en Lloyd Cole.
In 1984 werd er weer gitaarmuziek gemaakt die er toe deed.

avatar van deric raven
Bij Lloyd Cole heb ik het zelfde gevoel als bij Tanita Tikaram. Het ene moment geniaal; het andere moment vind ik de stem zeurderig en eentonig.
Doet me in de verte denken aan Morrissey. Alleen verveelt Morrissey me nooit.
Echt zo'n album wat ik tig keer in mijn handen heb gehad, en telkens maar weer terug zette. Het zal ooit nog in mijn cd collectie opgenomen worden.

avatar van orbit
4,0
Heb hier het omgekeerde van wat jij bij Morrissey hebt.. L C & C vind ik gewoon net wat oprechter, in elk geval dit album. Erg gelijkende bands verder, met beide goede nummers, maar deze plaat is consistenter dan het overschatte Queen is Dead.

MentalTheo58
Kwam zojuist op het net Easy pieces tegen en kwam op dat moment tot de ontdekking dat ik nog een belangrijk hiaat in mijn cd-verzameling heb : namelijk deze prachtplaat. In de jaren 80 werkelijk finaal grijsgegedraaid! Zojuist besteld voor een zacht prijsje.

avatar van Droombolus
3,5
Echt heel veel gedraaid destijds, deze lieveling van het Weeshuis Van De Hits ......... Ik had een cassette met de LP en Sweetness ( de B-kant van de Rattlesnakes 45 ) erachteraan voor in de walkman, ja kinders dat ging toen nog met bandjes .......

Uiteindelijk bleef ik Sweetness dus missen iedere keer als ik de LP draai dus heb ik nu de CD met boni maar gekocht ...........

avatar van rkdev
Ken alleen het titelnummer, en dat is erg mooi.

Maar ik kwam hier terecht op zoek naar het album "Fortuny" van de band Bloomsday, waar Neil Clark (van the Commotions) ook in speelt. Ik heb dit album ooit gekocht op aanraden van een leraar, maar kan op het hele internet niks vinden over dit album.
Iemand ??

edit: gevonden op Discogs en toegevoegd aan deze site. Als er mensen zijn die meer weten over die plaat zie ik ze graag daar

avatar van rolandobabel
Het valt mij op hoeveel hij op Brandon Flowers lijkt. Qua uiterlijk, maar ook qua stem.......

avatar van deric raven
Bij Lloyd Cole heb ik een wisselend gevoel.
Vergelijkbaar met Tanita Tikaram.
De ene keer past de stem perfect bij een nummer.
Vervolgens roept het bijna valse, zwalkende geluid irritaties op.
Ook de arrogante uitstraling draagt niet positief bij.
Alsof hij er totaal geen plezier aan beleeft.
Laat dat over aan Morrissey.
Daar werkt het wel bij.
Een bepalend en geaccepteerd imago.
Ik heb regelmatig het gevoel met een mindere copy cat te maken te hebben.
Natuurlijk heeft hij geen Johnny Marr in zijn band.
Wat ook een rol speelt.

Rattlesnakes roept bij mij een onderscheid op.
Soulvolle nummers afgewisseld met New Wave.
Mijn voorkeur gaat uit voor de laatste categorie.
Rattlesnakes, en Charlotte Street zijn positieve voorbeelden.
Ook het einde van Speedboat is prachtig.
Dat ingetogen, ingehouden stuk ervoor vind ik weer minder.
Forrest Fire en Patience vallen binnen de minder interessante groep.
Teveel gevoelloze Soul.
Muzikaal is het helaas regelmatig niet spannend genoeg.
Teveel een frontman met een doorsnee begeleidingsband.

Er zijn voorbeelden genoeg van acts die de perfecte balans vinden.
China Crisis, The The, The Smiths en Echo & The Bunnymen lukt het wel.
Hierbij wordt genoeg emoties in de koude wave gelegd.
Waardoor je van binnen lekker warm wordt.
Voor mij zal Llod Cole altijd gezien worden als One Day Fly.
Al leverde hij met Rattlesnakes wel gelijk een van de meest memorabele songs van de jaren 80 af.
Niks op dit album wat er maar enigszins in de buurt komt.
Toevallig een van de twee nummers waarbij gitarist Neil Clark een aardig stuk mee schreef.
Misschien wat vaker zijn ego aan de kant schuiven.
Waardoor overige bandleden de mogelijkheid krijgen om het plaatje in te kleuren.

avatar van dazzler
5,0
En misschien helpt het ook om te weten dat Lloyd Cole het aartsmoeilijk vond
om tegelijk gitaar te spelen en te zingen: vandaar die krampachtigheid.

The Commotions was toch een behoorlijke begeleidingsgroep, vind ik.
De bandleden droegen wel bij tot het songschrijven hier en daar.

Ik heb verder ook geen last met de emotionele geladenheid
van nummers als Perfect Skin, Forest Fire, 2CV, Patience en
bovenal het onovertroffen Are You Ready to Be Heartbroken?

De vergelijking met Tanita Tikaram gaat wel op vind ik.
Maar ik vind haar debuut dan ook van een vergelijkbaar hoog niveau.
Daarna werd het bij Lloyd en Tanika te veel meer (maar minder overtuigend) van hetzelfde.

avatar van orbit
4,0
Vind het muzikaal ook echt geen bal onderdoen voor The Smiths.. zijn allebei heldere guitar-driven bands met een tintje soul en folk. Geen van beide heeft ge-copycat natuurlijk, aangezien de beide debuten uit hetzelfde jaar komen. En dan vind ik het debuut van Lloyd Cole een stuk volwassener en sterker. Het schijnt dat de 2 opvolgers uit de 80s hiervan ook helemaal niet slecht zijn, dus meer een kwestie van een zoveelste onderschat bandje.

avatar van PUbu
3,0
Ach......Forest Fire.......wanneer ik dat weer hoor springen de tranen in mijn ogen.......dat is muziek!

avatar van De Daniël
4,0
Wat een heerlijke plaat is dit zeg!

3,5
Een echte kant a / kant b plaat wat mij betreft: prachtige kant a. Had m vroeger expres in omgekeerde volgorde op een bandje gezet anders is de afgang zo groot. Forest fire is een mooi einde.

avatar van dazzler
5,0
De afgang groot? 2CV en Are You Ready to Be Heartbroken
zijn beter dan Speedboat en Down on Mission Street volgens mij.

avatar van JJ&Joan
5,0
Ik was ongelooflijk enthousiast over dit album wanneer het uit kwam in 1984. Het was een zeer frisse sound op dat moment. De combinatie van mooie nummers met sprankelende guitaren sloeg bij mij helemaal aan. Mijn hoge verwachtingen kon Lloyd echter nooit meer invullen.

4,5
Ramen open, lente zon en wit wijntje... Hmmm het is winter

avatar van Droombolus
3,5
Dat was even schrikken ......

avatar van Gert P
4,0
Mijn originele cd heeft ook geen 10 nummers maar 14 nummers.
Tracklijst origineel klopt die wel?

avatar van J.J. Wever
5,0
Gert P schreef:
Mijn originele cd heeft ook geen 10 nummers maar 14 nummers.
Tracklijst origineel klopt die wel?


Mijn originele l.p. heeft wél 10 tracks, dus de tracklijst klopt.

avatar van dazzler
5,0
De vier extra nummers op de originele cd release zijn b-kantjes van de singles.
Ze werden alle vier hernomen in de tracklist van de uitstekende 2cd deluxe editie.

Ook de opvolger Easy Pieces (1985) had drie b-kantjes als bonus op de cd.
En twee b-kantjes keren zelfs terug op de allereerste verzamelaar van de groep.

avatar van Gert P
4,0
Dus de cd die oorspronkelijk uit gegeven is 14 nummers? Wordt allemaal niet overzichtelijk zo.

avatar van dazzler
5,0
Waarom niet? Dat was toch gebruikelijk vroeger.
Dat een cd vaak wat bonustracks telde, in dit geval een paar b-kantjes van de singles.
De cd is dan ook een paar jaar later uitgebracht dan het vinyl album.

avatar van Droombolus
3,5
En om het nog wat verwarrender te maken was de eerste CD die ik er ooit van tegenkwam een 2fer van Rattlesnakes & Five Easy Pieces........ zonder bonustreks dus .......

avatar van dazzler
5,0
Ja, dat was een latere release. Een budget zetje van de platenfirma.

avatar van kaj_666
4,0
Ooooh dat Perfect Skin is toch zo'n geweldig lekker nummer! Heerlijk, die rammelende gitaartjes

avatar van devel-hunt
4,0
Rattlesnakes, puur sentiment voor mij.
Ben deze artiest uit het oog verloren na easy pieces.
Hoewel hij zelfs vandaag de dag nog hele behoorlijke cd's maakt is het voor mij geen artiest gebleken die ik jaren wilde volgen.
Maar Rattlesnakes en easy pieces zijn goede platen die alleen, nu weer eens terughoren, saaier zijn geworden met de jaren.

avatar van TEQUILA SUNRISE
5,0
Dit is toch wel het hoogtepunt in het Lloyd Cole oeuvre.
Alle 3 de platen met zijn Commotions zijn trouwens het aanhoren waard en ook Cole solo heeft indrukwekkende albums gemaakt.
Grappig de vergelijkingen met een band als The Smiths, ik ontdekte beide bands tegelijkertijd in de jaren 80 en kan de vocalen van zowel Cole als Morrissey prima verdragen.
Dit debuut kent in mijn ogen geen zwakke broeders, op vinyl met 10 nummers in de kast staan, op CD met 4 bonusnummers.
Heerlijk album.

avatar van Alicia
4,0
Niet zo verschrikkelijk woest als de meeste platen die ik in de kast heb staan, maar net zo aantrekkelijk.

Ik heb Lloyd ook gezien (en gefotografeerd) op Torhout/Werchter '85. Moet eigenlijk nog een hoop negatieven digitaliseren, als ik ze tenminste nog weet te vinden

avatar van brandos
3,5
Alicia zegt:
Ik heb Lloyd ook gezien (en gefotografeerd) op Torhout/Werchter '85
Ik zag hem daar ook en vond dat ie behoorlijk adequaat speelde wat hij adequaat had gecomponeerd en vastgelegd op deze schijf. Ik zit een beetje in mijn maag met deze plaat, verstandelijk kan ik er weinig tegen in brengen; het zijn goede nummers (weinig zwakke punten) die ook niet echt gedateerd zijn. Sowieso vonden we een gitaarplaat toen prettig in een tijd dat de synthesizer nogal dominant was. Maar waarom draaide ik hem dan in al die jaren daarna zo weinig?
Dat is net het verschil tussen 3,5 en 4 sterren. Wat niet wegneemt dat ik veel plezier had met Lloyd Cole op T/W en als men 'perfect skin' (toch wel het beste nummer) op de radio draaide (-sorry Lloyd).

4,5
Blijft een klassieker.
Veel gedraaid toen en nu ook nog af en toe.
Een plaat die nooit verveelt, onderschat ook wel, idd itt andere bands steekt deze plaat mijlenver uit boven de rest.


avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
geplaatst:
Toen ik deze plaat ten tijde van de release liet horen aan een vriend die mijn muzieksmaak deelde, zei hij: "Dit zou een geweldige debuutplaat zijn als het niet gewoon een geweldige plaat-zonder-meer was, want het klinkt zó volwassen dat het lijkt alsof deze jongens al járen platen maken." En zo is het precies, ook 35 jaar later. Lou Reed meets The Byrds, zoiets, met teksten propvol literaire en popculturele verwijzingen maar zó sardonisch gebracht dat het nergens pretentieus wordt, en met een sound die nog steeds heerlijk en helder is, met dank aan de produktie die geen spatje gedateerd is. Toen een dikke favoriet, nu nog steeds een muzikale oase uit de jaren 80, en dat ik Rattlesnakes nèt geen 5* geef is omdat kant 2 na Charlotte Street enigszins inzakt – er staat geen enkel slecht nummer op, maar zelfs de beste van de laatste vier tracks vind ik nog minder dan de minste van de eerste zes (en die eerste zes vind ik zelfs zó goed dat ik werkelijk niet weet welk nummer ik het "slechtst" vind). Maakt niet uit, als geheel blijft dit een formidabel album.
        Na de vinylversie heb ik deze plaat later in z'n eerste CD-release gekocht, met de vier bonustracks Sweetness, Andy's babies, The sea and the sand en You will never be no good. Daarmee is het één van de weinige CD's waarvan de bonustracks echt wat toevoegen en ook het niveau van het oorspronkelijke album zeer dicht benaderen (en in het geval van The sea and the sand zelfs overstijgen wat LP-kant 2 betreft). En één van mijn meest teleurstellende aankopen ooit was de eerste CD-versie van Paul Youngs No parlez omdat daar de walgelijk opgerekte 12"-versies van Come back and stay en Wherever I lay my hat (that's my home) op stonden in plaats van de originele (single-)versies; ik zou er dan ook op tegen moeten zijn dat op Rattlesnakes hetzelfde is gebeurd met (mijn favoriete track) Forest fire, maar met die 40 extra seconden gitaarsolo ben ik hier juist bijzonder blij.

avatar van gaucho
4,5
geplaatst:
Klopt helemaal wat je hierboven schrijft, BoyOnHeavenHill. Ik heb deze onlangs ook weer eens gedraaid en het viel me ook op dat deze allerminst gedateerd is gaan klinken. Fris, sprankelend, helder, mooie melodieen en teksten die ergens over gaan. Ik vind de omschrijving 'Lou Reed meets the Byrds' wel aardig gevonden, want de rinkelende gitaren geven een meerwaarde aan Cole's uit duizenden herkenbare stem, die in de verte inderdaad wel iets van Lou Reed weg heeft.

Nog steeds een prachtplaat, die werkelijks niets aan kracht heeft ingeboet. Nummers als Perfect skin, Forest fire, Heartbroken en de titeltrack kan ik de hele dag wel blijven horen. En ja, ook ik kocht de LP en later de CD, en vind die laatste vanwege de bonustracks en de iets verlengde versies van enkele tracks inderdaad een meerwaarde hebben. Met Paul Young ging het bij mij trouwens ook precies zoals jij beschrijft. Daar hadden ze inderdaad beter de LP-versie op CD kunnen zetten...

Gast
geplaatst: vandaag om 04:30 uur

geplaatst: vandaag om 04:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.