Fra Lippo Lippi - In Silence (1981)

Ik vind Movement uiteraard ook de beste plaat van New Order omdat ze natuurlijk het beste aansluit bij Joy Division. Mijn favoriete nummers zijn Dreams Never End en Doubts Even Here en dat zijn nu ook net de nummers die niet werden ingezongen door Bernard Sumner, maar door Peter Hook die echt wel zijn best doet om als Ian Curtis te klinken. Maar ook Power, Correption en Lies vind ik een goeie New Order plaat. Ik zou ze dus als volgt klasseren:
1. Unknown Pleasures: ruim 5*
2. (op de voet gevolgd door) Closer: ruim 5*
3. Movement: ruim 4,5*
4. Power, Corruption & Lies: net 4,5*

En om 't nog maar even over het belang/niet belang van lyrics te hebben... Als ik naar de teksten van Robert Smith luister, ben ik altijd wel ondersteboven en vraag ik me af hoe hij de dingen toch zo mooi kan verwoorden. Een betere poëet bestaat er voor mij niet in de moderne muziek. En dan heb je Nick Cave die natuurlijk een ware verteller is, dus die zou ook de helft van zijn waarde verliezen, mochten de lyrics niet zijn wat ze zijn.

Voor de rest kan ik me 100% vinden in de bewering van LH dat lyrics niet het belangrijkste zijn bij muziek. Hier op deze plaat van FLL stoort het me zelfs niet dat je meer dan de helft van de tijd geen idee hebt wat de zanger aan het wauwelen is. Zoals ik al zei, zijn stem is eerder een instrument die samen met de de onheilspellende baslijnen, de strakke percussie en de sombere synths, dat speciale desolate sfeertje te creëren waar ik zo van hou....

ik vind Jim Morrison ook een goede dichter(heb nog een dichtbundel van hem) Daarnaast heb ik destijds voor mijn studie een spreekbeurt gegeven over Ian Curtis de dichter, want als je de teksten isoleert van de muziek dan is dat regelrechte poëzie! Ik denk als je liedjes schrijft je ook tegelijk een dichter bent.

nog even terugkomen op commerciëel, dat is geen scheldwoord hoor! of een soort degradatie. er is niks verkeerds aan commerciële muziek vind ik, je vindt het gewoon mooi of niet. JD was tijdens het leven van Curtis nog verre van commerciëel(eerder underground) maar na zijn dood hebben ze het liedje Atmosphere en Love will tear Us Apart, toch wel flink uitgemolken, ik kan dat laatste liedje dan ook niet meer horen! Atmosphere blijft gewoon prachtig!

het is jammer dat Fra Lippo Lippi, na dit album al gauw erg poppy werden, ik heb onlangs nog een aantal nummers geluisterd van hun latere werk en dáár vind ik nou juist weer niks aan!

Omdat de meeste vleermuizen op MM nogal enthousiast zijn over deze plaat, heb ik 'm ook maar aangeschaft. Niet dat ik er nu gelijk spijt van heb, maar this is not my cup of tea.

Ik mis tussen alle minimalistische toetsenpartijen een lekkere galmgitaar en die stem, tja daar is inmiddels genoeg over gezegd. Ik zie dit als een soort voorloper van al die (nep) gotische groepen die eind jaren tachtig/begin jaren negentig uit hun (meestal) Duitse grafzerk opstonden en ons zo nodig moesten verblijden met hun synthetische kunstmatige gekweldheid.

Oh ja, voor ik het vergeet. Een echte wave tip uit de Zweedse Noordkaap uit 1984,
Twice a Man - From a Northern Shore. Elektronisch met (jawel) die galmgitaar!

Ik heb het album gisteravond nog geluisterd, en ik ga het steeds mooier vinden. misschien voor mij toch wel een signaal dat dit een blijvertje wordt. vooral die zuinigheid en desolaatheid blijft me aanspreken. wat ook zo is, is dat als je het vaker beluistert je ook gaat begrijpen dat het heel slim in elkaar is gezet. ik vermoed sterk dat de muziekstukjes geen toeval zijn en dat elke toon nauwkeurig is uitgedokterd! echt heel knap gedaan. zei ik aanvankelijk nog dat ik de indruk had dat de heren aan het repeteren waren ja daar kom ik nu met rasse schreden op terug!

Hmm, ik kan toch niet helemaal akkoord gaan met de bewering dat dit album uit 1981 een voorloper zou zijn op de sound van de gothbands uit eind jaren tachtig/begin jaren negentig. Een hééél prille voorloper zou me dat dan wel moeten zijn, vind je niet? We spreken dan over bijna een vol decennium later en intussen was dit album al volledig in de vergetelheid geraakt! Neen, dit is gewoon minimalistische post-punk en heeft dus een hele andere sound dan de bands waar jij op doelt...

De acts die begin jaren '90 opmars maakten in de gothic scene waren als je 't mij vraagt toch vooral geïnspireerd door pure mid jaren '80 gothic bands als The Sisters of Mercy, The Mission, Alien Sex Fiend en ook jullie Nederlandse trots Clan Of Xymox (om er maar enkele te noemen) en gingen steeds meer de nadruk leggen op de electro.

Fra Lippo Lippi haalde de mosterd voor hun debuut duidelijk bij UP en Closer van Joy Division en een band die op zijn beurt door FLL geïnspireerd werd was volgens mij niet meer of minder dan... The Cure!

Vergelijk de tribal drums die aanvangen op 1:50 in tijdens het nummer Lost op deze plaat maar eens met de drums in The Figurehead op Pornography van The Cure en maak je dan maar eens de bedenking dat dit album uitkwam in 1981 en dat Pornography pas het levenslicht zag in 1982

Maar wat de heer R.Smith er vervolgens mee aangevangen heeft is - en daar zijn we het allemaal over eens denk ik - natuurlijk wél van een andere planeet :;

Ik ben het met je eens freddze! Fra Lippo Lippi was een van de betere vroege darkwave bands,ik vind ze ook na vaak beluisterd te hebben heel bijzonder

Luister daarna ook gelijk even Atrocity Exhibition van Joy Division van Closer uit 1980. Joy Division is gewoon de voorloper van deze soort muziek voor zover ik weet.

Uit dezelfde tijd is trouwens ook Section 25 die met dit soort drumgeluid stoeide, ook een experimentelke band die meer invloed heeft gehad dan hun bekendheid doet geloven. Vrij onbekend gebleven namelijk.

Vergelijk Lost van Fra Lippo Lippi bijvoorbeeld eens met het nummer C.P. van Section 25, allebei uit hetzelfde jaar.

Nog een band die best invloed heeft gehad volgens mij is OMD, die in hun begin jaren ook zeer experimenteel waren op dit gebied. Joan of Arc (Maid of Orleans) is ook een nummer met zo'n statisch drumgeluid, dat weliswaar heel anders klinkt, maar best goed van invloed geweest kan zijn op het geluid van bv. The Figurehead van Pornography. Luister maar eens goed.

Ik moet C.P. van Section 25 en Atrocity Exhibition van JD natuurlijk niet meer luisteren, ik ken deze nummers uiteraard uit het hoofd

Maar toch vind ik de drums op beide nummers, alhoewel zeer gelijkend, niet helemaal hetzelfde klinken als Lost en The Figurehead. Een kwestie van takke-takke-takke-tak verus takke-tak-tak-takke-takke-tak-tak (klinkt wel onnozel om het zo te zeggen, ik weet het).

Maar voorwaar... wat de drums op Maid Of Orleans betreft, kan ik je volledig volgen, die komen het meest van de drie overeen met The Figurehad van The Cure, had ik nog niet eens op gelet eigenlijk, terwijl het mij bij Lost dus wel meteen opviel.

En je hebt natuurlijk gelijk dat Joy Division (en ook andere bands) al dat typische tribal drumgeluid voortbrachten. Heb in mijn eerdere berichtjes ook al genoeg aangehaald dat Fra Lippo Lippo voor deze plaat duidelijk de mosterd bij JD gehaald heeft (en ook bij The Cure, dat geven ze zelf ook grif toe).

Trouwens... Maid of Orleans, nog zo een van mijn favoriete nummers allertijden! Die intro alleen al

Uiteraard klinken al die drums niet helemaal hetzelfde. Dat zou plagiaat zijn.
Ja OMD heeft vroeger ook best leuke dingen gedaan!

Wel, dat bedoelde ik dus met mijn zinnetje dat ik op 25 sept. schreef en dat jij hierboven gequote hebt. Ik wou eigenlijk wel een beetje insinueren dat R. Smith weleens wat plagiaat gepleegd zou kunnen hebben, want ik vind ze wel vrij identiek

Maar 't kan natuurlijk ook wel toeval zijn allemaal, zoals jij hier nu eigenlijk wel bewijst met Maid Of Orleans. Ook wel enorm gelijkend. Straks ga ik nog zeggen dat al die post-punk bands uit de vroege jaren '80 allemaal hetzelfde klonken... NOT!

Er zijn overeenkomsten, maar ze hebben over het algemeen gelukkig allemaal een heel eigen geluid.

Qua tribal sound vergeten jullie Siouxsie & The Banshees helemaal! Kenny Morris had in 1978 al een tribal manier van drummen op hun debuut The Scream (in meerdere nummers trouwens), dit komt allerminst uit de koker van Joy Division

Meer dan een jaar later (het is toch al 2008 hé?) komt hier dan eindelijk weer een berichtje. Puur toeval, dat geef ik toe. Mijn playlist was gewist en ik wou snel weer wat muziekjes erin gooien, het eerste wat ik met geluk aanklikte was deze map. Meteen in m'n playlist gegooid en weer eens beluisterd.
Ik moet toegeven dat dit wel een lekker sfeertje neer zet, zonde van nauwelijks verstaanbare stem vind ik, maar toch wel lekker op de een of andere manier. Natuurlijk zijn er invloeden van andere bands te horen maar dat valt allemaal reuze mee moet ik zeggen. Het heeft zo'n eigen 'ding'. Het is wel koud, maar niet kil. Gewoon een lekkere muziek om op de fiets aan te hebben staan als het regent en hard waait. Het is gewoon een aardig plaatje, wat best een aantal keer per jaar gedraaid mag worden. Maar niet te vaak, want dan valt de magie weg denk ik.

Totaal anders dan het geluid van Shouldn't Have To Be Like That.
Ook bij hun Best Of wordt deze periode helaas totaal vergeten, alleen maar nietszeggende commerciele deuntjes aldaar.
Dan hoor ik veel liever hun debuut.

Fra Lippo Lippi, een Noorse band en dit album kwam uit op het Uniton label. Dat label intrigeerde mij ook Eyeless in Gaza had een album, Holy Toy, maar ook Tim Story. Totaal verschillende muziek, maar uniek in stijl. In deze tijd stond Joy Division Closer bij mij op nummer één, iets wat nog melancholischer, triester, mooier was, eigenlijk niet denkbaar. Nick Drake kwam in de buurt, maar zijn muziek paste minder in de jaren 80. Door Closer/Joy Division altijd op zoek naar muziek wat daar enige verwantschap mee had en op deze manier bij Fra Lippo Lippi terecht gekomen. De hoes spreekt al boekdelen, dit gaat niet vrolijk worden en dat wordt het ook niet. De gelijkenis met JD is er wel, maar de zang is zo totaal anders. Hier geen wanhoop meer, maar diepe berusting in het noodlot. In zulke muziek kun je vanzelfsprekend geen jaren blijven hangen en ik zet het bijna nooit meer op. Mar toch blijven er voor mij herinneringen aan verbonden en zo nu en dan lukt het mij een kant te beluisteren. De volgende Fra Lippo Lippi platen werden steeds vrolijker, neerslachtiger kon niet. Nog 2 platen blijven hangen, de tweede vond ik eigenlijk best mooi,maar toen had ik het wel gezien.

Slowchat verwijderd.

Krijg geen genoeg van dit album. Wat een sterke coldwave-plaat.
Recent in een reissue uitgebracht op het (eveneens geweldige) Onderstroom-label uit Rotselaar, België.

Bijzondere band dit. Ik vind zowel deze coldwave periode als hun latere commerciële werk de moeite waard.