The xx - I See You (2017)

Ik heb het album al mogen luisteren en het heeft me aangenaam verrast. Wie een voortzetting van het eerste album xx verwacht, zal teleurgesteld luisteren naar deze plaat. Wie echter is aangetrokken tot Jamie xx en zich afvraagt hoe hij in bandvorm klinkt, zal blij verrast zijn met dit resultaat. De dubsteprandjes die Jamie Smith als elektronicawonderkind en dj wat meer opzocht, zijn er voor dit album wel een beetje afgehaald en het is allemaal net wat melodieuzer met samples.

Het minimalistische en de fijnmazige gitaarlijntjes, die op album 2 al wat meer naar de achtergrond gingen, zijn nu meer ingewisseld door een bass-groove en ook enkele samples zoals op de eerste single On Hold. Op 'I See You' klinkt The xx soms wat als Major Lazer, zonder dat het een album lang die richting uitgaat. De zang is wat meer op de voorgrond gekomen en klinkt helderder. Verrassend vond ik het. Fijn. Dansbaar maar ook nog steeds goed luisterbaar. En zeker een groeiplaat

Op I See You weet The XX mooi de middenweg te vinden tussen hun eerdere eigen minimalistische geluid van de eerste 2 albums en de dansbare sound van bandlid Jamie XX. Deze mix van stijlen levert een fraaie en afwisselende plaat op. Dangerous opent bijvoorbeeld met beat en blazers en is een erg lekker nummer. Maar het erg mooie Performance is juist weer die herkenbare kale uitvoering met de prachtige zang van Romy Madley Croft. Verder staan op het album ook veel nummers met juist een mix hiervan. De productie is top en er staan veel goede songs op. Voor mij is I See You een aangename verrassing.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The xx - I See You - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het uit Londen afkomstige The xx maakte in 2009 een vliegende start met haar titelloze debuut dat door de critici met louter superlatieven werd onthaald.

Daar viel helemaal niets op af te dingen, want het Britse trio creëerde op haar debuut een heel bijzonder of zelfs uniek geluid.

De combinatie van eenvoudige basloopjes, een monotoon tikkende drumcomputer, stemmige gitaarminiatuurtjes, wat atmosferische toetsen en de ingetogen en vaak wat monotone vocalen van Oliver Sim en Romy Madley Croft intrigeerde mateloos en leek in eerste instantie met vrijwel niets te vergelijken.

Uiteindelijk drong vergelijkingsmateriaal zich aan in de vorm van het inmiddels tot een klassieker uitgegroeide debuut van het uit Wales afkomstige Young Marble Giants (dat met het uit 1980 stammende Colossal Youth helaas maar één plaat maakte), maar The xx voegde ook volop eigen elementen toe aan haar onderkoelde maar ook zwoele muziek.

Op het in 2012 verschenen Coexist borduurde The xx vooral voort op haar zo succesvolle debuut, al was de rol van Jamie Smith, die inmiddels als Jamie xx met veel succes als producer aan de weg timmerde, wel iets gegroeid.

Dat bleef op Coexist nog beperkt tot een net iets intensiever gebruik van beats, maar op het nu verschenen I See You kiest The xx voor een duidelijk voller geluid. Het is een geluid dat af en toe flink opschuift richting de moderne dansmuziek, maar ook als The xx flink uitpakt met jungle ritmes, samples, breed uitwaaierende synths en ingeblikte blazers, houdt de muziek van het Britse drietal iets onderkoelds en bezwerends.

De uitbundige klanken van de openingstrack houden zeker niet de hele plaat aan, want I See You bevat ook meerdere tracks die goed aansluiten op de vorige twee platen van The xx. Het is knap hoe de band uit Londen haar muziek heeft verrijkt met uitbundigere ritmes en veel vollere klanken, maar op hetzelfde moment het mysterieuze, onderkoelde en minimalistische van haar eerste twee platen vast heeft weten te houden.

Vergeleken met deze eerste twee platen zijn zowel Oliver Sim als Romy Madley Croft veel beter gaan zingen, terwijl Jamie xx inmiddels precies weet hoe een moderne elektronische plaat moet klinken.

Heel even verlangde ik bij beluistering van I See You terug naar de sobere klanken van het debuut van de band, maar de derde plaat van The xx blijkt al snel een enorme groeiplaat. Het lijkt er soms op dat de vollere klanken en de nadrukkelijker aanwezige beats de intimiteit en desolate sfeer van de muziek van The xx alleen maar hebben vergroot.

Verder zijn de popliedjes van het drietal sinds het debuut rijker en mooier geworden, waardoor I See You zich steeds meer opdringt en steeds dierbaarder wordt. Na twee breed bejubelde platen heeft The xx gekozen voor een andere koers. Dat is niet alleen moedig, maar pakt ook fantastisch uit. I See You is een beklemmende prachtplaat die de ruwe diamanten van The xx flink laten fonkelen. Een veelbelovende aftrap van het muziekjaar 2017. Erwin Zijleman

Steeds meer een Jamie XX project, maar dan met gastzangers.
Wat minder kil, en meer up-tempo.
Soms doet het mij aan Anne Clark denken; in eerste instantie was ik minder positief, maar nu vind ik het toch wel steeds beter klinken.

Hier moet ik toch enigszins op terugkomen, daarmee mijn ongelijk toegevend, of juist mijn gelijk, over dat ik er wel eens naast zit. Ik ben een halfje omhoog gegaan. De eerste twee nummers hebben veel meer energie dan ik in eerste instantie dacht. Toch zakt dit plaatje ook een paar keer flink in. Neem het vrij saaie Lips, Performance en Brave for You, dat vooral tekstueel een absoluut dieptepunt is. Maar op dat moment houdt Jamie de boel overeind. Dankzij hem ontstijgt dit album de middelmatigheid. Zijn voicesamples zijn fantastisch en zijn vlijmscherpe synths klinken alsof ze in een galmende kerk zijn opgenomen. Jamie is in topvorm, en dat maakt dit album toch het luisteren waard.

The xx heeft zich ontwikkeld en laat op I See You gedeeltelijk een ander geluid horen dan we van ze gewend zijn. Hier en daar klinkt het vlotter, moderner en dansbaarder en over de gehele linie is hun muziek wat warmer (lees: minder kil en afstandelijk) geworden. Dat de vocalen meer op zingen in plaats van praten zijn gaan lijken vind ik ook een positieve ontwikkeling.

De liedjes zijn echter wisselvallig van kwaliteit. On Hold, Dangerous en Say Something Loving zijn voor mij de drie prijsnummers, maar ook Replica en I Dare You zijn zeker de moeite waard. De beste vijf nummers van dit album doen me een stuk meer dan de beste vijf van xx en Coexist. Op die albums houdt het na drie goede liedjes eigenlijk wel op.
De rest van de liedjes op I See You is helaas een stuk minder interessant of zelfs ronduit saai. Test Me als afsluiter doet dit album echt geen goed. Als ik nu het hele album beluister kan ik deze nummers wel verteren, maar als ik over een half jaar naar dit album teruggrijp zal ik ze waarschijnlijk net zo saai vinden als ik The xx' eerste twee albums nu vind. En of Replica en I Dare You dan nog in mijn geheugen gegrift staan waag ik ook te betwijfelen.

Ondanks dat ik nu in een xx-roes ben vermoed ik dat dit album op lange termijn niet meer dan een zuinige voldoende waard is. Daarom deel ik een zuinige 3 sterren uit.

Het heeft even geduurd voordat ik durfde te schrijven over I See You. Ik vond er mijn weg niet in, nadat ik de tweede na het prachtige debuut ook niet om over naar huis te schrijven vond. The xx bewandelt heel voorzichtig een nieuw pad en dat is goed. Een derde plaat zoals het was, was er meer dan waarschijnlijk een teveel geweest. Het gevolg is opvulling en ja, dat laat al die mysterieuze en majestueuze stiltes in hun muziek vervallen. Jamie xx mag dus veel meer en dat viel niet altijd goed uit, was mijn eerste indruk.

Na meerdere luisterbeurten viel het kwartje wel. Romie zingt als een vrouw die tevreden met zichzelf is. Het contrast met Oliver Sim komt daardoor nog beter uit. Het album kent een aantal mooi gelaagde, zelfs spannende nummers. Dat de leden, naar eigen zeggen, meer durven te genieten en bewegen is mooi meegenomen, maar daar zie ik niets van in de huiskamer. Wat ik merk, is dat The xx een grote stap heeft durven zeggen in de richting van een nieuw geluid. Op haar derde album in acht jaar. Ter vergelijking, The Beatles waren alles behalve uit elkaar in dezelfde tijdspanne. Ik ben bejaard voordat we weten waar The xx op uit gaat komen in dit tempo.

Voor nu zonder meer het voordeel van de twijfel. Met I See You (prima nummer van Yes overigens) zet de band een noodzakelijke stap, die vooralsnog goed uitpakt.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.