Bloc Party - A Weekend in the City (2007)
mijn stem
823 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Pop
Label: Wichita
-
Song for Clay (Disappear Here) (4:50)
-
Hunting for Witches (3:31)
-
Waiting for the 7.18 (4:15)
-
The Prayer (3:44)
-
Uniform (5:33)
-
On (4:45)
-
Where Is Home? (4:54)
-
Kreuzberg (5:29)
-
I Still Remember (4:35)
-
Flux * (3:38)
-
Sunday (5:01)
-
SRXT (4:50)
-
Secrets * (4:06)
-
The Once and Future King * (3:20)
-
England * (4:15)
-
We Were Lovers * (4:12)
-
Emma Kate's Accident * (5:38)
-
Version 2.0 * (3:19)
-
Rhododendrons * (4:49)
-
Atonement * (3:46)
-
Cain Said to Abel * (3:24)
-
Selfish Son * (4:59)
toon 11 bonustracks
totale tijdsduur:
51:27
(1:36:53)
0
Lost Highway
geplaatst: 21 augustus 2009, 20:20 uur
Dat zijn alweer een pak positieve berichten bij een destijds slecht onthaald album waarvan ik één van de weinigen was die hem gelijkwaardig vond aan Silent Alarm.
Bloc Party heeft ons mooie momenten geschonken, en twee topalbums. Bloc Party is/was dé stem van deze generatie alternatieve muziekliefhebbers (veel meer dan Arctic Monkeys bvb).
Dat laatste album vergeet ik liever, ik gooi het wel in één of andere uitverkoopbak. Bloc Party was tekstueel steeds sterk, maar als je die laatste single hoort dan kan je echt niet geloven dat dit één en dezelfde band is. Ik denk dat Kele zich te hard laat beïnvloeden door al die urban rotzooi en de overige leden te weinig inspraak hebben. Hij heeft ook al laten weten dat er wellicht geen vierde BP album komt. Als fan van het eerste uur betreur ik dat, maar misschien nog liever dit dan de band nog dieper te zien wegglijden. Kele en zijn maats waren de eerste om de commercie rond de muziekwereld op de korrel te nemen -zelfs Jack White werd fake genoemd- maar ik denk dat, alvorens nog nieuw materiaal uit te brengen, de band eens dringend in de spiegel moet kijken.
Bloc Party heeft ons mooie momenten geschonken, en twee topalbums. Bloc Party is/was dé stem van deze generatie alternatieve muziekliefhebbers (veel meer dan Arctic Monkeys bvb).
Dat laatste album vergeet ik liever, ik gooi het wel in één of andere uitverkoopbak. Bloc Party was tekstueel steeds sterk, maar als je die laatste single hoort dan kan je echt niet geloven dat dit één en dezelfde band is. Ik denk dat Kele zich te hard laat beïnvloeden door al die urban rotzooi en de overige leden te weinig inspraak hebben. Hij heeft ook al laten weten dat er wellicht geen vierde BP album komt. Als fan van het eerste uur betreur ik dat, maar misschien nog liever dit dan de band nog dieper te zien wegglijden. Kele en zijn maats waren de eerste om de commercie rond de muziekwereld op de korrel te nemen -zelfs Jack White werd fake genoemd- maar ik denk dat, alvorens nog nieuw materiaal uit te brengen, de band eens dringend in de spiegel moet kijken.
0
geplaatst: 21 augustus 2009, 22:32 uur
Ik was met je LH, zoals je kunt lezen in m´n recensie. Ook ik ben teleurgesteld in Bloc Party sinds Intimacy (hoewel het ook enkele hele goede nummers bevat) en als je met de nieuwe single One More Chance bedoeld ben ik het eens met je volledige bericht. Een heel matig nietszeggend nummer. Flux was tenminste nog een gek uitstapje. Dit is meer een b-kantje a la Hero (die ik wel weer kan waarderen).
0
geplaatst: 22 augustus 2009, 12:53 uur
Ik laat Intimacy ook liever links liggen. Het is me een keer gelukt om het gehele album te luisteren, maar was voor mij misschien wel de tegenvaller van het jaar. Hoop dat ze nog een keer een album weten te maken van het niveau van hun eerste twee, maar ben bang dat ik mezelf valse hoop geef 
..
..
0
geplaatst: 24 augustus 2009, 02:18 uur
Mss iets minder sterk dan het overdonderende Silent Alarm, maar nog steeds een geweldige plaat!
0
geplaatst: 13 september 2009, 14:14 uur
Mooie recensie. Ik kreeg kippenvel bij het lezen van de recensie en horen van deze plaat. schitterend gedaan.
Dn!S schreef:
Van alle albums die ik ooit geluisterd heb is er denk ik geen enkele waar ik zo'n hechte band mee heb gecreëerd als met A Weekend in the City. Ik ken het werk dan ook van achter naar voren. In een tijd waarin ik mij om verscheidene redenen niet zo goed voelde zocht ik mijn toevlucht in dit album. Hoe vaak heb ik wel niet in het duister op mijn bed gelegen met slechts deze muziek als sensatie. Dit is muziek die je goed tot je door moet laten dringen.
Het thema is Londen met al haar zonden maar eigenlijk is het nog zoveel meer. A Weekend in the City is een snapshot van het huidige decennium. Dit album had over iedere grote stad kunnen gaan. Consumentisme, hedonisme, terrorisme, leven voor je suffe kantoorbaan, zien en gezien worden, zogenaamde rebelse verveelde jeugd, drugs, racisme, nog verdere seksuele bevrijding en ten slotte antidepressiva. Het zijn de onderwerpen van de nummers op dit album, maar ook de gezichtskenmerken van de 21ste eeuw tot dusver.
Dit alles wordt op bijna sublieme manier uitgevoerd door Bloc Party. Ze leggen de hoekige rifjes en het neurotische drumwerk opzij voor een wat gladder, geproduceerder geluid. Dit is goed aangezien de boodschap, de teksten, nu meer centraal komen te staan. Dit is voor de vele fans van Silent Alarm een grote teleurstelling geweest. Gelukkig heb ik er overheen leren kijken.
AWITC brengt me in verschillende gemoedstoestanden. De frustratie na de eerste twee nummers maken plaats voor wanhoop en ook wat berusting op Waiting for the 7.18. Tijdens nummers 4 en 5 voel ik me een veiligheidscamera op een pleintje waar jongeren rondhangen. Daarna raak ik in een soort trance. On is een heerlijk wegdroomnummer dat over drugsgebruik lijkt te gaan. Where is Home is het enige minpuntje dat ik kan ontdekken op deze plaat. Ondanks dat het wel past op het album vind ik het niet spannend genoeg en gaat het refrein me wel wat irriteren.
Nu, echter, kom ik pas aan bij mijn hoogtepunten van AWITC. Steeds verder zak ik weg en dringt de muziek meer binnen in mijn onderbewuste. Kreuzberg is van een adembenemende schoonheid. Het enige uitstapje naar een andere stad (Berlijn) en eigenlijk pas de eerste love song. Over een kortstondige seksuele relatie die Kele heeft gehad in datzelfde Kreuzberg. I Still Remember is niet zo indrukwekkend, maar wel heel lief en mooi. Twee mensen (geslachten hou ik in het midden) die hun werk overslaan om samen de stad te doorkruisen en de protagonist die hier later op terugkijkt. Op de kansen die hij had moeten grijpen.
Nu ben ik langzaam weer wakker aan het worden. Sommige stukjes heb ik gemist maar het deert niet want ik kan ze dromen. Dan is het zondag. Het enige volledig positief ingestelde nummer en meteen ook het absolute hoogtepunt. De tekst alleen al is zo aandoenlijk evenals de emotionele vocalen. "You see giant proclamations are all very well, but our love is louder than words." Wat een prachtige zin. Bijna volledige stilte en vervolgens die gitaar uitbarsting. Ettelijke malen heb ik op dit punt een paar tranen moeten wegpinken. Dan nog de afsluiter SRXT, of, Seroxat. De antidepressiva die blijkbaar niet werkte voor de persoon aan het woord. Hij schrijft een zelfmoordbrief. Een lugubere afsluiter. Na al de ellende lijkt het album met Sunday een berustend einde te krijgen. Maar na de wat theatrale climax van SRXT is het toch de dood die overwint.
Ik doe mijn ogen open. Ik voel me onverwacht helder door al de spanning die ik ben kwijtgeraakt door de vele kippenvelmomenten. Ik zet een lampje aan en bekijk de wereld net even iets anders dan 50 minuten geleden. Als ik wat ouder ben, en ik denk terug aan mijn late puberjaren, zal ik ongetwijfeld ook denken aan deze plaat. Je moet hem even uitvogelen, maar daarna staat het als een huis. Muzikaal iets minder dan Silent Alarm, maar inhoudelijk zoveel sterker dan de politieke bash die het debuut was.
Van alle albums die ik ooit geluisterd heb is er denk ik geen enkele waar ik zo'n hechte band mee heb gecreëerd als met A Weekend in the City. Ik ken het werk dan ook van achter naar voren. In een tijd waarin ik mij om verscheidene redenen niet zo goed voelde zocht ik mijn toevlucht in dit album. Hoe vaak heb ik wel niet in het duister op mijn bed gelegen met slechts deze muziek als sensatie. Dit is muziek die je goed tot je door moet laten dringen.
Het thema is Londen met al haar zonden maar eigenlijk is het nog zoveel meer. A Weekend in the City is een snapshot van het huidige decennium. Dit album had over iedere grote stad kunnen gaan. Consumentisme, hedonisme, terrorisme, leven voor je suffe kantoorbaan, zien en gezien worden, zogenaamde rebelse verveelde jeugd, drugs, racisme, nog verdere seksuele bevrijding en ten slotte antidepressiva. Het zijn de onderwerpen van de nummers op dit album, maar ook de gezichtskenmerken van de 21ste eeuw tot dusver.
Dit alles wordt op bijna sublieme manier uitgevoerd door Bloc Party. Ze leggen de hoekige rifjes en het neurotische drumwerk opzij voor een wat gladder, geproduceerder geluid. Dit is goed aangezien de boodschap, de teksten, nu meer centraal komen te staan. Dit is voor de vele fans van Silent Alarm een grote teleurstelling geweest. Gelukkig heb ik er overheen leren kijken.
AWITC brengt me in verschillende gemoedstoestanden. De frustratie na de eerste twee nummers maken plaats voor wanhoop en ook wat berusting op Waiting for the 7.18. Tijdens nummers 4 en 5 voel ik me een veiligheidscamera op een pleintje waar jongeren rondhangen. Daarna raak ik in een soort trance. On is een heerlijk wegdroomnummer dat over drugsgebruik lijkt te gaan. Where is Home is het enige minpuntje dat ik kan ontdekken op deze plaat. Ondanks dat het wel past op het album vind ik het niet spannend genoeg en gaat het refrein me wel wat irriteren.
Nu, echter, kom ik pas aan bij mijn hoogtepunten van AWITC. Steeds verder zak ik weg en dringt de muziek meer binnen in mijn onderbewuste. Kreuzberg is van een adembenemende schoonheid. Het enige uitstapje naar een andere stad (Berlijn) en eigenlijk pas de eerste love song. Over een kortstondige seksuele relatie die Kele heeft gehad in datzelfde Kreuzberg. I Still Remember is niet zo indrukwekkend, maar wel heel lief en mooi. Twee mensen (geslachten hou ik in het midden) die hun werk overslaan om samen de stad te doorkruisen en de protagonist die hier later op terugkijkt. Op de kansen die hij had moeten grijpen.
Nu ben ik langzaam weer wakker aan het worden. Sommige stukjes heb ik gemist maar het deert niet want ik kan ze dromen. Dan is het zondag. Het enige volledig positief ingestelde nummer en meteen ook het absolute hoogtepunt. De tekst alleen al is zo aandoenlijk evenals de emotionele vocalen. "You see giant proclamations are all very well, but our love is louder than words." Wat een prachtige zin. Bijna volledige stilte en vervolgens die gitaar uitbarsting. Ettelijke malen heb ik op dit punt een paar tranen moeten wegpinken. Dan nog de afsluiter SRXT, of, Seroxat. De antidepressiva die blijkbaar niet werkte voor de persoon aan het woord. Hij schrijft een zelfmoordbrief. Een lugubere afsluiter. Na al de ellende lijkt het album met Sunday een berustend einde te krijgen. Maar na de wat theatrale climax van SRXT is het toch de dood die overwint.
Ik doe mijn ogen open. Ik voel me onverwacht helder door al de spanning die ik ben kwijtgeraakt door de vele kippenvelmomenten. Ik zet een lampje aan en bekijk de wereld net even iets anders dan 50 minuten geleden. Als ik wat ouder ben, en ik denk terug aan mijn late puberjaren, zal ik ongetwijfeld ook denken aan deze plaat. Je moet hem even uitvogelen, maar daarna staat het als een huis. Muzikaal iets minder dan Silent Alarm, maar inhoudelijk zoveel sterker dan de politieke bash die het debuut was.
0
Ravenous
geplaatst: 14 september 2009, 12:01 uur
Ik ga toch een halfje er af doen. Na een tijdje beginnen sommige nummers wat te vervelen en heb ik het wel weer even gehoord. Het ubergladde staat me ook niet zo heel erg aan. Alsong een behoorlijk sterk album en een mooie 4*.
0
geplaatst: 14 september 2009, 12:06 uur
Ja dat heb ik ook... Deze plaat klinkt lekker fris en rockent in het begin maar na verloop van tijd boet deze plaat toch in...
Ik vraag me toch af of deze plaat nog verder verval zal kennen?
Ik vraag me toch af of deze plaat nog verder verval zal kennen?
0
Ravenous
geplaatst: 14 september 2009, 12:17 uur
We zullen zien. Van de eerste twee tracks was ik eerst helemaal wild, maar daar is het bijzondere toch wel een beetje van af nu. Op korte termijn laat ik het dan ook maar even voor wat het is, over een tijdje nog eens gaan proberen. Silent Alarm daarentegen vind ik nog altijd zeer genietbaar. Die plaat heeft wat mij betreft toch net wat sterkere songs.
0
geplaatst: 14 september 2009, 12:44 uur
ZoeF schreef:
Mooie recensie. Ik kreeg kippenvel bij het lezen van de recensie en horen van deze plaat. schitterend gedaan.
Mooie recensie. Ik kreeg kippenvel bij het lezen van de recensie en horen van deze plaat. schitterend gedaan.
Dankje hartelijk!
0
geplaatst: 14 september 2009, 21:55 uur
Na een tijdje hier niet gekeken te hebben, lees ik hier opeens een pagina vol goede reacties. Meningen waar ik me helemaal in kan vinden. Wat Dn!S schrijft over het gevoel dat dit plaatje met zich meebrengt is precies wat ik ook had. Net als de gitaarexplosie in Sunday waar BPDD het over heeft. Op het moment luister ik deze plaat niet heel vaak meer, omdat het een beetje uit een andere periode van mijn muzikale ontdekkingen stamt. Maar dit is een album dat me bij blijft en niet vaak hoef te luisteren om de kwaliteit te kennen.
0
geplaatst: 2 november 2009, 18:50 uur
Laatste album van Bloc Party dat ik beluister en ik ben weer aangenaam verrast door de sterke songs.
Het album opent al erg sterk met Song For Clay. Wat heeft dat nummer een vette rif zeg!. Ik kan het nooit laten om luchtgitaar te spelen als dit nummer opstaat.
Bij het volgende nummer haal ik mijn luchtgitaar direct opnieuw naar boven. De rif van Hunting For Witches vind ik misschien nog beter dan die van Song For Clay. Waiting For The 7.18 begint rustig, maar heeft een fenomenaal einde: "Let's drive to Brighton on the weekend!'.
The Prayer is een nummer waar je voor het eerst echt de experimentele kant van Bloc Party hoort en het kan me ook boeien. Het heeft vooral een erg leuk refrein.
On vind ik dan het minste nummer van de plaat. Where Is Home? kan me ook niet helemaal overtuigen, maar het kan er nog mee door.
Kreuzberg is een heel mooi nummer dat ook op het einde een hoogtepunt kent. I Still Remember is net zoals het vorige ook een rustig nummer, maar het is nog beter. Het is één van mijn favoriete songs op het album.
Flux heeft een erg leuke beat en is erg catchy. Sunday is dan weer wat rustiger en het heeft ook een climax op het einde. Het album sluit af met SRXT (van waar komt die titlel?). Het is echt een droevige afsluiter van dit zeer sterke album.
Ik wil ook nog zeggen dat de lyrics op dit album echt geweldig zijn. Het zijn vaak mooie teksten over de moderne samenleving. Ik vind het album iets minder sterk dab Silent Alarm, maar het krijgt van mij toch wel 4,5*.
Het album opent al erg sterk met Song For Clay. Wat heeft dat nummer een vette rif zeg!. Ik kan het nooit laten om luchtgitaar te spelen als dit nummer opstaat.
Bij het volgende nummer haal ik mijn luchtgitaar direct opnieuw naar boven. De rif van Hunting For Witches vind ik misschien nog beter dan die van Song For Clay. Waiting For The 7.18 begint rustig, maar heeft een fenomenaal einde: "Let's drive to Brighton on the weekend!'.
The Prayer is een nummer waar je voor het eerst echt de experimentele kant van Bloc Party hoort en het kan me ook boeien. Het heeft vooral een erg leuk refrein.
On vind ik dan het minste nummer van de plaat. Where Is Home? kan me ook niet helemaal overtuigen, maar het kan er nog mee door.
Kreuzberg is een heel mooi nummer dat ook op het einde een hoogtepunt kent. I Still Remember is net zoals het vorige ook een rustig nummer, maar het is nog beter. Het is één van mijn favoriete songs op het album.
Flux heeft een erg leuke beat en is erg catchy. Sunday is dan weer wat rustiger en het heeft ook een climax op het einde. Het album sluit af met SRXT (van waar komt die titlel?). Het is echt een droevige afsluiter van dit zeer sterke album.
Ik wil ook nog zeggen dat de lyrics op dit album echt geweldig zijn. Het zijn vaak mooie teksten over de moderne samenleving. Ik vind het album iets minder sterk dab Silent Alarm, maar het krijgt van mij toch wel 4,5*.
0
geplaatst: 2 november 2009, 20:08 uur
hallo! schreef: Het album sluit af met SRXT (van waar komt die titlel?). Het is echt een droevige afsluiter van dit zeer sterke album.
SRXT staat voor Seroxat en kan worden toegepast bij o.a depressies, paniek- en angststoornissen.
Idd. een droevige afsluiter bij m.i de hoofdpersoon van dit verhaal in album vorm waarbij het middel niet heeft geholpen.
0
geplaatst: 2 november 2009, 21:27 uur
Madjack71 schreef:
SRXT staat voor Seroxat en kan worden toegepast bij o.a depressies, paniek- en angststoornissen.
Idd. een droevige afsluiter bij m.i de hoofdpersoon van dit verhaal in album vorm waarbij het middel niet heeft geholpen.
(quote)
SRXT staat voor Seroxat en kan worden toegepast bij o.a depressies, paniek- en angststoornissen.
Idd. een droevige afsluiter bij m.i de hoofdpersoon van dit verhaal in album vorm waarbij het middel niet heeft geholpen.
Bedankt voor de info.
Ik dacht al dat het nummer ging over iemand die zelfmoord pleegt.
0
geplaatst: 3 november 2009, 00:19 uur
Na het lezen van enkele berichten hier kreeg ik weer zin in dit album. Ik voel nog steeds precies hetzelfde bij de muziek van dit album. Bijna ieder nummer is een voltreffer en past zeer mooi in het totaalplaatje.
Goede teksten en een duidelijke boodschap is alom aanwezig. Dit was ook het geval op Silent Alarm. Alleen SA bracht de boodschap meer In Your Face terwijl AWITC het wat gevoeliger brengt.
Als ik vervolgens weer Ares en Mercury beluister op Intimacy is het toch zo'n wereld van verschil. Ergens vind ik Ares en Mercury nog niet eens slechte nummers, maar de nuance en het gevoel zijn verdwenen. Dat is altijd een beetje mijn probleem met drumloops en andere elektronica. Mits gedoseerd gebruikt, kan het werken, maar teveel zorgt ervoor dat ik persoonlijk het goede gevoel erbij verlies.
Ik hoop dat men op een volgend album besluit de electronica weer achterwege te laten. Maar ik ben bang dat dat valse hoop is. Zo ja, dan is het helaas over tussen mij en Bloc Party.
Goede teksten en een duidelijke boodschap is alom aanwezig. Dit was ook het geval op Silent Alarm. Alleen SA bracht de boodschap meer In Your Face terwijl AWITC het wat gevoeliger brengt.
Als ik vervolgens weer Ares en Mercury beluister op Intimacy is het toch zo'n wereld van verschil. Ergens vind ik Ares en Mercury nog niet eens slechte nummers, maar de nuance en het gevoel zijn verdwenen. Dat is altijd een beetje mijn probleem met drumloops en andere elektronica. Mits gedoseerd gebruikt, kan het werken, maar teveel zorgt ervoor dat ik persoonlijk het goede gevoel erbij verlies.
Ik hoop dat men op een volgend album besluit de electronica weer achterwege te laten. Maar ik ben bang dat dat valse hoop is. Zo ja, dan is het helaas over tussen mij en Bloc Party.
0
geplaatst: 6 februari 2010, 12:50 uur
Het begin van het album gaat na een tijdje een beetje vervelen, maar het rustige einde (vanaf Uniform) is echt perfect!
0
Nian
geplaatst: 7 februari 2010, 18:45 uur
Nice album, wel iets minder dan Silent Alarms maar toch nog zeer te smaken.
Song for Clay, Hunting for Witches, The prayer en vooral Flux zijn zalige nummers.
Song for Clay, Hunting for Witches, The prayer en vooral Flux zijn zalige nummers.
0
geplaatst: 16 februari 2010, 18:56 uur
Ik reageer nogal laat op de recensie van Dn!S, maar ik vind het echt mooi omschreven. Het laatste stuk waarin je schrijft over het slotnummer, je voelt het helemaal, kreeg er even kippenvel van toen terug dacht aan jouw recensie.
0
geplaatst: 1 mei 2010, 18:36 uur
Dn!S ik zie nu ineens je recensie, echt fantastisch beschreven man! Juist omdat je net als ik een jongere bent en je dit soort albums dus veel persoonlijker kan aantrekken vind ik het heel interessant om te lezen. Daarnaast heb je ook enorm gelijk al vind ik Sunday niet het beste maar 1-na-beste nummer: Uniform blijft voor mij beter, mede omdat het werkelijk 1 van de beste lyrics ooit geschreven zijn! Maar nogmaals, hulde 
Zie ook mijn eerdere recensie..
Graag verder nog even aandacht voor dit geweldige shirt! Meteen aangeschaft uiteraard
:
http://blocparty.sandbag.uk.com/Content/249.jpg
Zie ook mijn eerdere recensie..Graag verder nog even aandacht voor dit geweldige shirt! Meteen aangeschaft uiteraard
:http://blocparty.sandbag.uk.com/Content/249.jpg
0
geplaatst: 31 mei 2010, 01:48 uur
Dit weekend op de gok gekocht ( ik kende enkel Hunting For Witches ) en ik moet er erg aan wennen, na een eerste luisterbeurt niet geheel overtuigd.
Een paar sterke nummers afgewisseld met een paar mindere, ik ga deze plaat komende tijd nog wel een paar keer opzetten.
Een paar sterke nummers afgewisseld met een paar mindere, ik ga deze plaat komende tijd nog wel een paar keer opzetten.
0
Nihilisme
geplaatst: 15 juni 2010, 15:16 uur
Een goede plaat, sterke teksten en een mooi geheel, dat zondermeer. Maar íets, íets spreekt mij gewoon niet aan op dit album. De eerste teleurstelling ("waar is in godsnaam Silent Alarm 2"?) te boven, blijft er een zeer aardige plaat over, waarin het 'stadse' gevoel mooi is bevangen. En een nummer als Sunday is het nummer dat de Editors al jaren willen schrijven, maar laat zien dat Bloc Party toch wel enkele treden boven dat bandje staat. Maar toch, ik kan mijn vinger er niet op leggen. Sowieso is het album slecht opgenomen: veel te zacht. De singles zijn prima als vanouds, maar ik heb nooit echt iets met dit album gehad en zal dat waarschijnlijk ook niet krijgen. Ik weerhoud mezelf er dan ook maar van om te stemmen, want dan krijg ik een cijfer dat dit album éigenlijk niet verdient. Ik raad overigens iedereen aan dit album te scoren zónder Flux. Wat een ontzettend slecht nummer blijft dat zeg. 
Geef mij maar Silent Alarm.
Geef mij maar Silent Alarm.
0
geplaatst: 10 juli 2010, 02:07 uur
Het kan verkeren, de eerste keren dat ik de plaat beluisterde deed het me weinig tot niets, maar het kroop langzaam onder de huid en ik betrapte mezelf erop dat ik het album steeds beter begon te vinden.
Nu ben ik zover dat ik met gerust hart 4 sterren aan dit album kan toevertrouwen, enkel Where Is Home ? & ( in mindere mate ) Flux pakken mij niet echt maar de overige 10 tal nummers zijn groots.
Zowel tekstueel als muzikaal toch wel een indrukwekkend album.
Favorieten: Uniform ,I Still Remember, Kreuzberg & Sunday.
Nu ben ik zover dat ik met gerust hart 4 sterren aan dit album kan toevertrouwen, enkel Where Is Home ? & ( in mindere mate ) Flux pakken mij niet echt maar de overige 10 tal nummers zijn groots.
Zowel tekstueel als muzikaal toch wel een indrukwekkend album.
Favorieten: Uniform ,I Still Remember, Kreuzberg & Sunday.
0
geplaatst: 31 juli 2010, 15:04 uur
Kele is bij Song For Clay geïnspireerd door het boek Less Than Zero van Bret Easton Ellis. Het schijnt dat Kele terug kwam van een tour en dat hij toen zijn vrienden aantrof die er eigenlijk alleen maar naar uitkeken om zich te bezatten en zo dus hun levens vergooiden. In het boek komt hoofdpersoon Clay na een lange vakantie terug in L.A. Hij treft er zijn vrienden aan (overigens allemaal zoons en dochters van rijke filmproducenten etc.) die alleen maar bezig zijn met drugs, drank en sex en zo hun levens vergooien. Kele voelde zich waarschijnlijk alsof hij in dezelfde situatie zat, aangezien hij net als Clay steeds meer probeerde te breken met het leven van zijn vrienden. Dissapear Here in the titel, komt ook terug in het boek. In het boek staat deze tekst op een groot billboard waar hij vaker langs komt, als advertentie voor een vakantie. Dissapear Here, verdwijnen van alle problemen van de stad.
0
geplaatst: 20 september 2010, 15:11 uur
Pfffoeh. Ik ben goed 1,5 maand geleden begonnen dit album en toen ik in de gaten kreeg dat Song For Clay (geïnspireerd/gebaseerd) was op Less Than Zero ben ik ook dat boek gaan lezen. Dit heeft geholpen en dat maakte voor mij dit nummer dan ook meteen het beste nummer van het album. Prachtig! Daarna komen er veelal donkere nummers, die stuk voor prachtig zijn.
0
geplaatst: 20 september 2010, 18:05 uur
Where Is Home begint mooi maar vervalt als snel zoday ik dat nummer knudde mag noemen. Waiting for the 7:18, Uniform en Sunday zijn mijn favorieten. Hunting for Witches en The Prayer zijn goed maar niet super, en daarbij te vaak op tv/radio gedraaid.
0
geplaatst: 24 oktober 2010, 13:06 uur
Wat zijn Sunday en SRXT verschrikkelijk mooie nummers.
Het einde van Sunday is geweldig, de gitaaruitbarsting na de zin 'Our love is louder than words'. SRXT is helemaal fantastisch, een beetje een postrock structuur qua opbouw en gebruik van drums, werkelijk fenomenaal en ik word helemaal in die track gezogen, prachtig emotioneel nummer.
Het einde van Sunday is geweldig, de gitaaruitbarsting na de zin 'Our love is louder than words'. SRXT is helemaal fantastisch, een beetje een postrock structuur qua opbouw en gebruik van drums, werkelijk fenomenaal en ik word helemaal in die track gezogen, prachtig emotioneel nummer.
0
geplaatst: 31 oktober 2010, 13:59 uur
Op de eerste helft van het album ben ik wel een beetje uitgekeken, maar de tweede helft is en blijft prachtig!
0
geplaatst: 19 januari 2011, 20:59 uur
Na de release van Silent Alarm, wat mij betreft een baanbrekend album uit het voorbije decenium, keek ik met grote verwachtingen uit naar opvolger A Weekend In The City.
De verwachtingen werden ingelost, veel meer dan dat. Dit album weerspiegelt voor mij de muzikale evolutie in de 00's en schetst zowel instrumentaal als tekstueel een perfect tijdsbeeld. Het was de tijd voor de zogenaamde economische crisis; hebben = zijn, maar ook de periode dat steden als London en Madrid werden opgeschrikt door terreuraanslagen.
Trying to be heroic in an age of modernity
Dit album is een roetsjbaan doorheen de Engelse hoofdstad. De ondertoon is extreem nihilistisch. Het hoofdpersonnage feest erop los, laaft zich aan drank en drugs en komt geleidelijk tot de conclusie dat dit niet het leven is dat hij ooit voor ogen had.
De hoekige BP stijl blijft behouden, toch is er plaats voor experiment. Eerste single uit het album, The Prayer, is een geslaagd voorbeeld, de elektronica en Afrikaanse ritmes passen prima bij de thematiek -dance to forget- vergelijkbaar met I dance the way I feel van Ou est le swimming pool.
Ook op 'On -switched On- is dansen troef, het verhaal van de fabrieksarbeider die in het weekend alle remmen los gooit. Ogenschijnlijk vrij eenvoudig nummer dat zich desondanks een weg recht naar het hart baant.
Naarmate het album vordert horen we meer teleurstelling, vervolgens bitterheid en woede; om ten slotte in wanhoop en gelatenheid te verzanden.
Een laatste strohalm in Kreuzberg; het tempo wordt steeds langzamer en Londen wordt er vergeleken met Oost-Berlijn. At 25 I Have decided something must change.
I Still Remember voelt wel héél persoonlijk aan. I kept your tie Kele maakt geen geheim van zijn homoseksualiteit en blikt terug op een tienerliefde die mogelijk omwille van deze homoseksualiteit -de angst voor reactie van de buitenwereld- is fout gelopen.
De intro van Sunday laat ons haast verstikkende drums horen, de outro is het laatste spatje hoop dat dit album nog rest.
SRXT is het afscheidsbriefje. It's not becoming for a boy of my age.
Bijzonder album, destijds nogal wisselvallig ontvangen, naar mijn mening onbegrijpelijk. Ik denk dat de critici niet goed wisten wat hiermee aan te vangen; het album is een slag in het gezicht i.p.v. het pseudo-intellectueel gedoe van het, tevens uitstekende, debuut.
Het verhaal van deze band is al even tragisch; op de vooravond van de grote doorbraak slaagden deze heren erin een gedrocht van een derde plaat te maken; zelfmoord, zowel commercieel als artistiek. Het is allemaal zeer snel gegaan met deze band, die mag bestempeld worden als de Gang Of Four/Comsat Angels van deze generatie.
De verwachtingen werden ingelost, veel meer dan dat. Dit album weerspiegelt voor mij de muzikale evolutie in de 00's en schetst zowel instrumentaal als tekstueel een perfect tijdsbeeld. Het was de tijd voor de zogenaamde economische crisis; hebben = zijn, maar ook de periode dat steden als London en Madrid werden opgeschrikt door terreuraanslagen.
Trying to be heroic in an age of modernity
Dit album is een roetsjbaan doorheen de Engelse hoofdstad. De ondertoon is extreem nihilistisch. Het hoofdpersonnage feest erop los, laaft zich aan drank en drugs en komt geleidelijk tot de conclusie dat dit niet het leven is dat hij ooit voor ogen had.
De hoekige BP stijl blijft behouden, toch is er plaats voor experiment. Eerste single uit het album, The Prayer, is een geslaagd voorbeeld, de elektronica en Afrikaanse ritmes passen prima bij de thematiek -dance to forget- vergelijkbaar met I dance the way I feel van Ou est le swimming pool.
Ook op 'On -switched On- is dansen troef, het verhaal van de fabrieksarbeider die in het weekend alle remmen los gooit. Ogenschijnlijk vrij eenvoudig nummer dat zich desondanks een weg recht naar het hart baant.
Naarmate het album vordert horen we meer teleurstelling, vervolgens bitterheid en woede; om ten slotte in wanhoop en gelatenheid te verzanden.
Een laatste strohalm in Kreuzberg; het tempo wordt steeds langzamer en Londen wordt er vergeleken met Oost-Berlijn. At 25 I Have decided something must change.
I Still Remember voelt wel héél persoonlijk aan. I kept your tie Kele maakt geen geheim van zijn homoseksualiteit en blikt terug op een tienerliefde die mogelijk omwille van deze homoseksualiteit -de angst voor reactie van de buitenwereld- is fout gelopen.
De intro van Sunday laat ons haast verstikkende drums horen, de outro is het laatste spatje hoop dat dit album nog rest.
SRXT is het afscheidsbriefje. It's not becoming for a boy of my age.
Bijzonder album, destijds nogal wisselvallig ontvangen, naar mijn mening onbegrijpelijk. Ik denk dat de critici niet goed wisten wat hiermee aan te vangen; het album is een slag in het gezicht i.p.v. het pseudo-intellectueel gedoe van het, tevens uitstekende, debuut.
Het verhaal van deze band is al even tragisch; op de vooravond van de grote doorbraak slaagden deze heren erin een gedrocht van een derde plaat te maken; zelfmoord, zowel commercieel als artistiek. Het is allemaal zeer snel gegaan met deze band, die mag bestempeld worden als de Gang Of Four/Comsat Angels van deze generatie.
0
geplaatst: 27 januari 2011, 14:31 uur
Een heerlijk album om naar te luisteren, persoonlijk vind ik 'm beter dan Silent Alarm. Je kunt merken dat de tracks bij elkaar een verhaal vertellen die je niet meer loslaat. Het eerste nummer vind ik alleen wat minder.
Zeker 4,0 sterren waard, kan hoger uitvallen.
Zeker 4,0 sterren waard, kan hoger uitvallen.
0
Dikkop
geplaatst: 18 maart 2011, 21:24 uur
@ Man of Sorrows: Geef je het zo rap op voor een band die platen als A Weekend in the City en Silent Alarm heeft gemaakt? Het zou ongelooflijk zijn als Bloc Party elke keer dat ze een plaat maken zo sterk uit de hoek komen als met deze en zijn voorganger. Één minder album betekent toch niet direct dat de band moet afgeschreven worden? Signs en Ion Square tonen volgens mij aan dat Bloc Party het nog steeds kan. B-sides Letter to My Son en Your Vists Are Getting Shorter zijn trouwens ook aan te raden.
* denotes required fields.