Sabbath Bloody Sabbath was het derde Sabbathalbum dat ik kocht, inmiddels een jaar of 8 geleden denk ik. Bij Elpee in Groningen, toen ik met mijn ouders aan het winkelen was in Groningen. Ik weet nog dat ik in de auto terug naar huis bijna niet kon wachten om de cd uit de verpakking te halen om hem te gaan draaien.
Als fan van Black Sabbath is het achteraf makkelijk praten dat de aanschaf van dit album een goede keuze was, maar in het geval van SBS is dat ook echt zo. Het is, met het debuutalbum, Mob Rules en Vol.4, een van de albums die ik zeker niet zou achterlaten als ik naar een onbewoond eiland zou worden verbannen.
Het titelnummer begint meteen al met een prima riffje, en wordt alleen nog maar beter als drums en (een indrukwekkend dreunende) basgitaar invallen. Verder valt op dat Ozzy zich hier de longen uit het lijf zingt, en daarbij ook hoger zingt dan ooit tevoren.
A National Acrobat,
hier een live-opname van een van de weinige keren dat dit nummer live gespeeld is, is al even imposant. Het nummer begint met een speels riffje, slaat dan om in een dreigend stuk (en wat haalt Ozzy hier weer eng hoog uit), en eindigt met een uptempo stukje, dat naar een climax toewerkt.
Fluff is dan een beetje een anticlimax. Veel toetsen en pingeltjes, weinig opbouw. Wellicht leuk als slaapliedje, maar als rustpuntje op een Black Sabbathalbum geef ik toch de voorkeur aan iets als Planet Caravan of Solitude.
Sabbra Cadabra is stiekem gewoon een liefdesliedje, maar dan wel in een hele mooie hard rockende verpakking. Niet een van de hoogtepunten van het album, maar dit nummer mag er zeker zijn. Als ik het goed heb, speelt Rick Wakeman van Yes mee op Sabbra Cadabra.
Kant B van de LP begint net als de kant A met een knaller, in dit geval
Killing Yourself to Live, compleet met wazige toetsenpartij in de intro. Bij de overgang van couplet naar refrein wordt steeds het gaspedaal nog een beetje dieper ingedrukt.
Hier een live-opname van dit nummer inclusief bewegend beeld en een zanger die zijn hoge noten niet altijd haalt.
De volgende nummers vind ik niet echt heel denderend.
Who Are You is het eerste nummer dat door Ozzy werd geschreven. Qua muziek is het vooral synthesizers en andere instrumenten waarvoor je plectra of stokjes nodig hebt. Dat kan goed uitpakken, maar dat doet het hier niet.
Looking for Today is een dertien in een dozijn rocknummer over de vergankelijkheid van roem.
Sabbath Bloody Sabbath gaat gelukkig niet als een nachtkaars uit. Want
Spiral Architect is een topper. Mijn vader riep meteen toen hij het hoorde dat hij dit nummer, of in ieder geval de intro, op Pinball Wizard van The Who vond lijken. Dat laatste nummer moet ik nog een keer luisteren om zelf een oordeel te kunnen vellen, maar de beste man is niet onnozel, dus hij zal gelijk hebben. In ieder geval is Spiral Architect een vrij traag en redelijk rustig rocknummer.
Hier een live-opname uit 1975 van dit nummer.
Op Sabbath Bloody Sabbath slaat Black Sabbath nieuwe, melodieuzer, wegen in zonder overigens aan kracht in te boeten. Juist deze combinatie maakt deze plaat voor mij een van Sabbath's beste albums.
4.5*