Black Sabbath - Sabbath Bloody Sabbath (1973)

Dus voor iedereen een aanrader?

Iedereen die van rock houdt. Je hoeft voor dit album toch niet into (doom-)metal te zijn. Dat bedoel ik.

Ik was niet serieus

Ik blijf Fluff dramatisch vinden. Titeltrack is fenomenaal.

Idd die hoort er niet echt bij

Tuurlijk wel. Fluff is wel geinig. Leuk om te horen hoe zo'n luchtig melodietje binnen de context van een album als dit vragen oproept en een bizarre sfeer creëert.

Fluff hoort erbij. Ja, want zo luchtig vind ik het album verder niet. Oké, de fuzz is van de gitaar en bas afgehaald en de toetsen halen wat van de heaviness weg. Maar Sabbath Bloody Sabbath en Killing Yourself To Live vind ik verder beklemmend genoeg. A national Acrobat is al helemaal pure doom. Fluff brengt dan inderdaad een bizarre twist mee met zijn zondagsmorgengevoel.

Fluff vind ik wat te luchtig om goed bij de rest van het album te passen. Had voor mij niet zo nodig op dit album hoeven staan.

Who Are You is de enige iets mindere track, maar niet eens echt slecht. Verreweg mijn favoriete classic Sabbath album.

Ik vind hem heel behoorlijk, maar geen Paranoid of Master Of Reality. Het is wel zo dat BS met Ozzy in de eerste helft van de jaren 70 een goeie discografie heeft, vanaf '75 wordt het een stuk minder (vooral TE en NSD). Het titelnummer is duidelijk mijn favoriet.

Looking for Today was toendertijd mijn favoriet maar er staan nog meer lekkere nummers op. Ik verhoog met een halfje: 4****

Sabbath Bloody Sabbath is een album van Black Sabbath wat mij zeker weet te boeien. Het is het vijfde album in een sterke reeks met Ozzy als leadzanger.

De plaat opent gelijk al goed met de gelijknamige titelsong. Een klassieker die goed afwisselt in rustige momenten met versnellingen erin waarbij Tony zijn kwaliteit maar weer eens laat zien.
A National Acrobat bouwt goed op al weet het nummer me aan het begin nog niet echt te boeien. Naar het einde toe krijgt het nummer meer melodieën en wordt de song fantastisch afgerond. Ook op deze plaat is er weer een instrumentaal nummer te vinden en deze keer zeer geslaagd met Fluff. Even ontspanning tussendoor met een rustig melodieus gedeelte.
De nummers op de plaat vallen op door de sterke afwisselingen in geluid. Dan worden er weer wat versnellingen uitgegooid en wordt er bijvoorbeeld weer een piano toegevoegd. Het geeft de verandering in Black Sabbath aan maar doet de kwaliteit zeker niet dalen. Zowel Sabbra Cadabra als Killing Yourself to Live klinken erg goed mer diverse gitaarsolo's tussendoor van Tony Iommi. Alleen Who Are You? valt wat uit de toon met vreemde elektronische geluiden. Gelukkig maken de twee afsluiters van het album dat weer goed. Black Sabbath bewijst maar weer eens een band te zijn die kwaliteitsmuziek kan blijven maken en daarin kleine veranderingen in kan toepassen.

4*

"Fluffy" had volgens mij iets meer tot zijn recht gekomen iets meer centraal in het album, als breekpunt. Nu is de storm goed en wel op gang getrapt, of er komt al een koude douche van jewelste. Dat stoort me een beetje... Maar verder dik ok album, Ozzy heeft hier nog niet al zijn troeven verspeeld en de rest van de band speelt gewoon goed strak.

Vandaag dit album weer eens in zijn geheel geluisterd en grappig ik wilde dus ook eens over Fluff beginnen.

Toch niet zo heel goed nee.

Te lang vooral.

Vier minuten voor een nummer waarin bijna niks gebeurt is toch erg lang, en best bizar. Het ideetje is op zich geinig maar nu gaat het maar eindeloos door als een soort loop. Als je de plaat zit te luisteren komt er geen end aan. Vraag me zelfs af wat ze bezielde om het erop te zetten. De helft korter en iets meer variatie had een hoop gescheeld denk ik.

Daarnaast is Who Are You ook nog een licht bedenkelijk puntje maar verder natuurlijk enkel dikke classic tracks, en puur vanwege het sentiment blijven de vijf sterren ook mooi staan. Ondanks dat het geen perfect album is.

Deze cd zelfs twee keer in mijn leven gekocht bedacht ik me vandaag nog. En twee keer kwijtgeraakt, heb het hoesje nog wel in de kast staan. Mijn Sabbath collectie is om te huilen qua staat, al vele jaren. Maar dat hoort erbij, is wat het is. Pas veel later begon ik acceptabel met mijn cd's om te gaan.

Geef m dan 4,5 ster als het voor je gevoel niet 100% is. Geef 5 sterren als alles voor je gevoel klopt.

Voor mijn gevoel ja.

Je zegt het zelf al.

Het woordje gevoel.

Voor mijn gevoel is dit een absolute vijfpunter net als de opvolger, die ik ook niet als perfect beschouw.

En ach, welk album is dat ooit echt.

Zelfs Quadrophenia en Dark Side hebben voor mij skipmomentjes maar die blijven toch mooi op plek één en twee van mijn top tien staan.

Heb me nog eens door de voorgangers geploegd van Sabbath Bloody Sabbath. Die vind ik allemaal gelijkwaardig aan elkaar eerlijk gezegd. Een mix van supergoeie nummers met hier en daar wat snel in elkaar geflanste vullers. Honderd procent riff geöriënteerd en soms verrassend goeie melodielijnen. Tegelijktijd wat te rommelig en bedompt.

Dit album blijf ik uitzonderlijk goed vinden, echt twee stappen voorwaarts. Sabotage dat hierna kwam is weer wat platter, gelijkwaardig aan de eerste 4 wat mij betreft. Deze plaat lijkt meer diepgang te hebben. Productie is ook wat beter, alhoewel ik wat db's in het laag mis.

Pas in de jaren '80 haalden Ozzy en Sabbath, los van elkaar, weer dit hoge niveau, maar dan met wat strakker uitgelijnde muziek. Maar van de oorspronkelijke bezetting stijgt Sabbath Bloody Sabbath boven alles uit.

Op het titelnummer en 'Killing yourself to live' erg matig.

Vanusa - What to do (1973) - YouTube
Bovenstaand nummer kwam een aantal (volgens mij vier) maanden eerder uit dan Sabbath Black Sabbath, maar de overeenkomsten zijn bijna te duidelijk om toeval te wezen.

Ik hoor toch echt twee verschillende rifs.

En die van Sabbath Bloody Sabbath is een typische Black Sabbath rif.

Daarom heb ik het woordje 'bijna' er tussen gezet, want het verschil is goed hoorbaar. Ik speel beiden op de gitaar, Sabbath is een toon lager, de riffs eindigen totaal anders, maar zijn gelijk genoeg om in de war te halen.
Vanusa heeft in 1973 het desbetreffende nummer uitgebracht op een cd met alleen maar nummers in het Portugees. Daarnaast is het ook het enige rock nummer. Het is overduidelijk een Sabbath riff, maar wel vóór Sabbath's nummer uitgebracht. Blijft een eigenaardig iets.

Op die lp van Vanusa staat het jaartal 1973 maar hoe weet je zeker dat het ook in 1973 is uitgekomen? Echte duidelijkheid vind ik er niet over op internet.

Bij de brug dacht ik even dat ze I Don't Know van Ozzy ging inzetten.

Je hebt gelijk, alles wat ik er over kan vinden staat op blogs zonder bronvermelding. Vier tot vijf maanden voor de release van Sabbath wordt daar aangegeven. Alleen één website claimt haarzelf hierover gesproken te hebben. Zij geeft aan het nummer van Sabbath pas recent gehoord te hebben, maar vindt het geen plagiaat. Ik heb een email gestuurd naar "Vanusa" via haar website, verwacht geen antwoord, maar wie weet.

Black Sabbath weer op de juiste weg. Het fijne geluid van Vol. 4 is gebleven, maar Iommi en co weten duidelijk beter wat ze moeten doen en dat resulteert wederom in fijne songs, een heerlijk geluid en dus een sterk album. Hier gelukkig geen missers als Changes, al zijn er een paar nummers die me minder trekken. De gave songs hebben absoluut de overhand, waarbij ik A National Acrobat, Sabbra Cadabra, (het erg vreemde, maar erg lekkere) Who Are You en natuurlijk Spiral Architect het best vindt. Black Sabbath heeft hier misschien wel het beste geluid, maar net niet de iconische nummers. Maar wat je hoort, is subliem hier. Ozzy op z'n best. Iommi met een geluid om je vingers bij af te likken en een sterke mix en afwisseling van doom, psychedelica en progressieve klanken.

Tussenstand:
1. Paranoid
2. Sabbath Bloody Sabbath
3. Masters Of Reality
4. Black Sabbath
5. Vol. 4

Hey, een album waarop het experimenteren wel werkt! Vol 4 beviel me maar matigjes door de wat meer opgewekte sfeer en het feit dat er van alles geëxperimenteerd werd, maar er weinig boeiende nummers te horen waren. Sabbath Bloody Sabbath voelt ook meer aan als een progrockalbum dan een protometalalbum, maar het loopt in ieder geval allemaal erg goed. Spiral Architect lijkt qua intro wat op Question van The Moody Blues en heeft ook wat raakvlakken met The Who, maar het klinkt wel echt fantastisch. Mogelijk een van de beste Black Sabbath nummers ooit. Opener Sabbath Bloody Sabbath heeft ook een weergaloze riff die lekker afwisselt met de wat meer zweverige stukken. Of Fluff nu wel of niet nodig is op het album maakt me in dit geval niet zoveel uit, het is in ieder geval niet zo zinloos als FX van zijn voorganger. Wat mij betreft een van de beste albums van de band so far.

Voorlopige tussenstand:
1. Master Of Reality
2. Sabbath Bloody Sabbath
3. Paranoid
4. Vol 4
5. Black Sabbath

Dit album bevat eigenlijk alleen maar prima nummers. Al vanaf de opener is de toon gezet is het de volle plaat lang genieten. Heerlijke riffs en Ozzy is prima bij stem.

Sabbath Bloody Sabbath is een bevreemdend album dat druggebruik doet vermoeden. Hoe kom je anders op Fluff. De geest van de creativiteit leek even in de fles te blijven maar waart uiteindelijk toch doorheen alle nummers. Hoe zalig is de riff van het titelnummer niet. En Ozzy zingt inmiddels de sterren van de hemel.

97/100

Op deze schijf werd volop geëxperimenteerd en niet alleen op muzikaal gebied. Het levert een album op met 2 gezichten, het niemendalletje Fluff vind ik weinig bijzonder en ook het wat saaie Who Are You kan mij niet zo bekoren. Dit nummer lijkt wel een voorloper van datgene wat de heren op Never Say Die produceerden. Pluspunten zijn echter de felle opener Sabbath Bloody Sabbath dat direct de toon zet, het pakkende Killing Yourself to Live en het sfeervolle Looking For Today.
Sabra Cadabra is echter het prijsnummer, wat een weergaloze song is dit toch. Wat mij betreft 1 van de beste nummers uit de discografie van de band, alles komt wat mij betreft samen in dit huzarenstukje; een pakkende zanglijn, lekkere tempowisselingen, sfeer, een pakkende groove en een weergaloos middenstuk. Daarnaast spat de zelfverzekerdheid er vanaf. Het is echter jammer dat een nummer als Spiral Architect de plaat afsluit, voor Sabbath begrippen klinkt het nummer wat ongeïnspireerd. Kortom; een plaat met een schizofreen karakter; enkele briljante songs waarin het beste van de heren bovenkwam, soms ook saai zoals Spiral Architect waarin het nummer maar niet tot volle wasdom lijkt te komen en Ozzy maar blijft dralen in een refrein dat mij begint te irriteren. Na de 4 klassieke voorgangers trad hier al langzaam het verval in, hoewel opvolger Sabotage nog wel enkele prima tracks telt, begon de fut eruit te raken.

Dit album strijd voor mij samen met Master Of Reality om het beste BS-album uit het Ozzy-tijdperk. Waar op Master Of Reality het oergeluid van de band wordt geperfectioneerd, laat Sabbath Bloody Sabbath horen hoe het experimentele geluid, dat op Vol. 4 zijn intrede deel, geperfectioneerd wordt. De twee albums (MOR en SBS) klinken ook nog eens totaal anders, terwijl er nog geen 1,5 jaar tussen zit.

Het titelnummer is werkelijk briljant! Iommi tovert hier de ene na de andere überriff uit zijn gitaar. Het beste Sabbath-nummer ooit. Andere favorieten zijn het progressieve Spiral Architect en Killing Yourself To Live. Maar eigenlijk staat er geen zwak nummer op deze plaat. Nee, ook Fluff niet.

Score: 95/100